حیاط پشتی(شایدم حیات پشتی)

فرصت اینکه انقدر احساس امنیت بکنی که بتونی بدون قاعده و حساب‌کتاب دوست بداری، از موهبت‌هاییه که نصیب آدم می‌شه.

شاید بی‌دلیل هم نباشه این اتفاق. یهو به خودت میای و می‌بینی کوچک‌ترین حالات چهرهٔ یک آدم رو می‌شناسی. می‌دونی خنده‌هاش چجوری قشنگ‌ترن. می‌دونی چجوری بیشتر خودشه. می‌دونی از کدوم سمت صورتش، دوست‌داشتنی‌تره. می‌دونی… اولین و مهم‌ترین زبان ابراز علاقه‌م، عکس گرفتن از آدماییه که دوسشون دارم. که یعنی «می‌بینمت و تو لایق بهترین ثبت‌شدن‌هایی».

قشنگ‌ترین جای عکاسی از آدما اون‌جاییه که هرچقدر بیشتر دوسشون دارم، عکس‌هاشون قشنگ‌تر می‌شه.

قشنگ‌ترین جای عکاسی از آدما اون‌جاییه که هرچقدر بیشتر دوسشون دارم، عکساشون قشنگ‌تر می‌شه.

چندتا عکس از مهری که داره خرده خرده می‌گذره…

دکتر جواد غلامرضا کاشی توی کتاب جدیدش دنبال ساختن «خانه‌ای برای فردا» می‌گرده. من نمی‌دونم اشکال این‌جور ایده‌های متاثر از فلاسفهٔ قاره‌ای چیه دقیقا، یا اینکه کاشی چقدرش رو تحت تأثیر روسوئه، چقدرش دست‌به‌گریبان هابزه، یا از کدوم بخش زندگی هایدگر الگو گرفته. من فقط می‌فهمم اگه بخوام خونه‌ای برای فردا بسازم، تک‌تک آجرهاشو با این آدما می‌چینم. پ‌ن: متن هم از همون چنل.

چنان مرا شکفته‌ای که من برای آفتاب تو را مثال می‌زنم تو را مجال می‌دهم که هم‌قدم به رقص من به سوی بی‌مکان باد باختر وزان شوی تو را خیال می‌کنم و قطره‌قطره جوهرم تو را کلام می‌کند که در کتاب خاطره عزیز داستان شوی چنان مرا شکفته‌ای! چنان مرا شکفته‌ای که من برای خاک‌های باغچه تو را مثال می‌زنم مرا تو شاخه می‌کنی تو را نهال می‌شوم مرا شکوفه می‌کنی تو را بهار می‌شوم تو خط و خال می‌دهی تو را غزال می‌شوم و می‌دوم و می‌رسد دمی که من در آخرت به سوی مرگ می‌روم دم از ملال می‌زنم مرا نگاه می‌کنی مرا نگاه می‌کنی و من برای زندگی تو را مثال می‌زنم. #مبیناوفا @mobinavafaa

-بخش اول روز مسیر مدرسه تا قلهک

باید قدردان آدم‌هایی بود که علیرغم بدقلقی‌ها، زخم‌ها و ‌ترس‌هامون، هم‌چنان صبوری می‌کنن تا فرصت کنیم دوباره جرقه‌های کوچک زندگی رو در دل‌مون احساس کنیم.