အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

#တိမ်ခိုးဝေတဲ့နွေ အပိုင်း (၄) ******** "ဘယ်သူလဲ " ဖူးငုံပွင့်က အသံမာမာနဲ့ လှမ်းမေးလိုက်တယ်။ "ငါပါ ဖူးဖူးရဲ့ .... ရွာထဲကလူတွေ ရောက်လာပြီလေ ... ငါတို့အတူတူဝိုင်းရှင်းကြတာပေါ့ " လှစိန်ရဲ့အသံကိုကြားလိုက်ရမှ ဖူးငုံပွင့်သက်ပြင်းမောကို ချလိုက်နိုင်တော့တယ်။ "ခြံထဲမှာ အရင်းရှင်းကြမလား အစ်မလှစိန်...အိမ်ပေါ်ကိုတော့ ဖူးဖူးနိုင်သလောက်ရှင်းထားပါမယ် " " အေး ..အေး... ပြီးရောလေ .. သူ့တို့ကို ခြံထဲမှာအရင်ရှင်းခိုင်းလိုက်မယ်လေ ... အိမ်ပေါ်မှာ နင်နဲ့အတူ ငါကူရှင်းပေးပါမယ် " ~~~~ "ဖူးဖူးမိသားစုအကြောင်းတွေကို ..အစ်မလှစိန် မှတ်မိသလောက် ပြောပြပါလားဟင် ... အစ်ကိုတို့ဆုံးခါနီးမှာ ..ဖူးဖူးတို့ အိမ်ကို ဘယ်သူလာတာတွေ့မိလဲဟင် ..ဘွားကြည်ဆီကိုရော ဧည့်သည်လာတာတွေ့သေးလား " ဖူးငုံပွင့်ကမေးလိုက်တော့ လှစိန်က အတော်ကြာအောင်စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ " အင်း သိပ်တော့မမှတ်မိပါဘူး ဖူးဖူးရယ် ...ဧည့်သည်လဲ လာတာမတွေ့ပါဘူး ..ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနေ့ညက သင်္ချိုင်းဘက်မှာခွေးတွေတအားဟောင်နေတာကိုတော့ မှတ်မိတယ် ..ငါလေကြောက်လွန်းလို့ အပေါ့တောင် ထမသွားရဲခဲ့ဘူး...နောက်နေ့ နေ့လယ်လောက်မှ နင့်မိဘတွေနဲ့ကိုဦးဆုံးတာကိုသိရတာ " လှစိန်ရဲ့စကားကြောင့်ဖူးငုံ ပွင့်တွေဝေစဉ်းစားနေမိတယ်။သင်္ချိုင်းကုန်းက ဖူးငုံပွင့်တို့ခြံရဲ့ နောက်ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာရှိတာ။သင်္ချိုင်းကုန်းနဲ့ခြံကြားမှာ သဲချောင်းတစ်ချောင်းရှိတယ်။သဲချောင်းဆိုတဲ့အတိုင်း ချောင်းထဲမှာ ရေမရှိဘဲသဲတွေပဲရှိတယ်။မိုးတွေ အရမ်းရွာရင်တော့ ချောင်းထဲမှာ ရေနည်းနည်းတင်ကျန်တတ်တယ်။သင်္ချိုင်းထဲမှာက ညစဉ်ညတိုင်း ခွေးတွေဟောင်နေကြမို့ လှစိန်ပြောတဲ့သတင်းက သိပ်တော့လဲမထူးဆန်လှပါ။ ဖူးငုံ ပွင့်စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်ပြီး " ညဘက်ဆို ...သင်္ချိုင်းထဲမှာ ခွေးတွေကဟောင်နေအူနေကြပဲလေ အစ်မလှစိန်ရယ် ...သိပ်တော့ မထူးဆန်းပါဘူး " " ဟုတ်ပါတယ်လေ .. ခွေးတွေက ဟောင်နေကြမို့ ထူးတော့မထူးဆန်းပါဘူး ...ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနေ့ညကတော့ အရင်နေ့ညတွေထက်ခွေးတွေ ပိုဟောင်တာကို ငါမှတ်မိနေတာ ဖူးဖူးရဲ့ " မရေရာမသေချာတဲ့ လှစိန်ရဲ့စကားတွေကြောင့် ဖူးငုံပွင့်ဆက်မမေးတော့ဘဲ အိမ်ရဲ့နေရာအနှံ့ကိုပဲ လိုက်ရှာလိုက်တော့တယ်။ ~~~~~ ခြံရဲ့နောက်ပေါက် သဲချောင်းဆီကိုထွက်ရာလမ်းတစ်လျှောက်ကို ဖူးငုံပွင့်လိုက်ကြည့်နေမိချိန်မှာပဲ ဘွားကြည့်ရဲ့ခြံစပ်က ချိုးချိုးချွတ်ချွတ်အသံတွေကြားလိုက်ရတာကြောင့် အထိတ်တလန့်လှမ်းကြည့်လိုက်မိတော့ ခြံစပ်နားမှာရပ်နေတဲ့ နေလင်းဆိုသူကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ "ဒီမှာ ..ရှင်ဘာကြည့်နေတာလဲ " နေလင်းကို ဖူးငုံပွင့်က ခပ်ဆတ်ဆတ်လေးမေးလိုက်တယ်။ " ဘာကြည့်မိလို့လဲကွ....ကိုယ့်ဘာသာ ပန်းချီဆွဲဖို့ ရှုခင်းကောင်း ရှာနေတာပါ " နေလင်းရဲ့ ပြုံးစိစိအဖြေကြောင့် ဖူးငုံပွင့်နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်ကိုက်လိုက်ပြီး အသံမာမာနဲ့ လှမ်းမေးလိုက်မိတယ်။ "ရှင့်အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ " ဖူးငုံပွင့်ရဲ့အမေးကြောင့် နေလင်းက ခြံစည်းရိုးပေါ်ကို ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ပြီး "ကိုယ့်အသက် (၂၀) ရှိပြီး ... မင်းကရော " " ဒါဆို ဘွားကြည်မဆုံးခင်ကရော ရှင်တို့ ဒီကိုလာခဲ့ဖူးလား " ဖူးပုံပွင့်က နေလင်းမေးတာကိုမဖြေဘဲ သူမသိချင်တာကို ထပ်မေးလိုက်တယ်။ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ အမေးကြောင့် နေလင်းကဖူးငုံပွင့်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "မှန်တာပြောရရင် ငယ်ငယ်တုန်းကလဲ တစ်ခေါက်လာဖူးတယ် .. အဲ့ဒီတုန်းက ဘွားလေးရဲ့ခြံနောက်မှာ ဘဘမိုးတို့ရှိသေးတယ် ..." "ငယ်ငယ်တုန်းက ပြောတာမဟုတ်ဘူး ...ဘွားကြည်ဆုံးခါနီးတုန်းကလာသေးလားမေးတာ...မေးတာကိုပဲမှန်မှန်ဖြေ " " ဘာပြောတယ်ကွ..မင်းမေးပုံက ဘယ်လိုကြီးလဲ ... ငါတို့က အဘွားဆုံးပြီးမှ ရောက်လာခဲ့တာ ... မင်းမေးလို့ ငါလဲပြန်မေးရအုံးမယ် ...ငါ့တို့အဘွားကပြောဖူးတယ်....ဘွားကြည်တို့က အရမ်းချမ်းသာခဲ့ကြတာတဲ့ ... ဒါပေမဲ့ ဘွားကြည်ဆီမှာ ဒီအိမ်ဟောင်းကြီးနဲ့လယ်လေးငါးဧကပဲကျန်တယ်..ငါ့အဘွားလေးရဲ့ပစ္စည်းတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ မင်းတို့သိလား .....ကြားရသလောက်တော့မင်းတို့မိသားစုက ... အဘွားကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တာဆို " "ဘာ .ဘာပြောတယ် ..ရှင်ပြောတဲ့ အဓိပ္ပါယ်က ဘာသဘောလဲ ... ကျွန်မတို့မိသားစုက ဘွားကြည်ကိုသနားလို့ ကူညီစောင့်ရှောက်ခဲ့တာ သိရဲ့လား ...ဘွားကြည်ဆီက အပ်တိုတစ်ချောင်းတောင် ကျွန်မတို့ မယူခဲ့ဘူး " ဖူးငုံပွင့် ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်ပြီး နေလင်းကို စူးစူးဝါးဝါးကြည့်လိုက်မိတယ်။ "ကိုယ်ကလဲ မင်းတို့မိသားစုကို စွပ်စွဲတာမဟုတ်ပါဘူး ... မင်းအရင်စမေးလို့ ကိုယ်လဲပြန်မေးလိုက်ရတာ ... ဘာသဘောမှ မပါဘူး " "တောက် " နေလင်းရဲ့ စကားအဆုံးမှာ ဖူးငုံပွင့်တောက်တစ်ချက်ကို ခေါက်လိုက်ပြီး ချာခနဲလှည့်ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။

လက်ထဲကစာအုပ်ကိုချလိုက်ပြီး ထပ်ခိုးတစ်ခုလုံးကို သွေးရူးသွေးတန်းနဲ့ ရှာဖွေကြည့်လိုက်မိတယ်။ခေါင်းအုံး၊ စောင်၊အလှူယပ်တောင်ပါမကျန် လှန်လှောရှာဖွေကြည့်လိုက်တယ်။ အားလုံးရှာလို့ ပြီးတော့ ခင်းထားတဲ့ ထန်းချောဖျာကိုကုန်းကုန်းကွကွနဲ့ ရအောင်မကြည့်လိုက်ပေမဲ့ ဘာကိုမှထူးထူးခြားခြားထပ်မတွေရတော့။ ဖူးငုံပွင့် လူတစ်ကိုယ်စာအပေါက်ကနေ အောက်ကိုခိုတွဲကာပြန်ဆင်းလိုက်တယ်။အောက်ရောက်တော့ မိဘနှစ်ပါးအိပ်ခဲ့တဲ့ အခန်းထဲကို တန်းပြီးရောက်တာမို့ အခန်းထဲမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းဟောင်းတွေကြားထဲ တစ်စုံတစ်ရာကိုတွေ့လိုတွေ့ငြား အသည်းအသန်ရှာဖွေကြည့်မိပြန်တယ်။ကြွက်လျှောက်တန်းကအစ ကြိုကြိုကြားကြားထိမကျန်အောင်ရှာဖွေပြီးချိန်မှာတော့ ဖူးငုံပွင့်တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးဒီးဒီးကျကာ ချွေးများဖြင့်စိုရွှဲနေခဲ့လေပြီ။အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အိမ်ရှေ့ဆီက ခြေသံလိုလိုကြားလိုက်ရတာမို့ အခန်းပြင်လို လှမ်းကြမ်းလိုက်ချိန်မှာ အခန်းဝမှာ မားမားကြီးရပ်နေတဲ့လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း (၄ ) ဆက်ရန် #ဧကြည်ဖြူ * စာချစ်သူတို့ရေ ဇာတ်လမ်းလေးကို ဖတ်ပြီး ထင်မြင်ခံစားရတာလေးတွေကို မန့်သွားပေးကြပါအုံးရှင်*

ဘယ်လောက်ကြာကြာဖူးငုံပွင့်ရင်ထဲမှာ မနေ့တစ်နေ့ကလိုပဲ ထင်နေမိတယ်။ ဖူးငုံပွင့်မျက်နှာကို လက်ဖဝါနဲ့အုပ်ပြီး အားရအောင်ငိုလိုက်မိတယ်။ငိုလို့ဝတော့မှ ထပ်ခိုးပေါ်မှာရှိနေတဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ သံသေတ္တာအဟောင်းလေးကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။လွန်ခဲတဲ့ ခြောက်နှစ်ကတော့ သောကတွေ များပြီးဒီနေရာကိုသတိမရခဲမိပါ။ပြီးတော့ပိတောက်စုကို အလည်လာဖို့ကို အဒေါ်ဖြစ်သူနဲ့ ညှိနှိုင်းလို့မရခဲ့။ဆယ်တန်းစာမေးပွဲကြီးပြီးရင် လိုက်ပို့ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းခွင့်ပြုခဲ့တာက ဖူးငုံပွင့် (၁၈) ပြည့်မှတဲ့လေ ။ ဒါတောင် လာခါနီးမှာ ဒေါ်လေးက ဟိုဒီအကြောင်းပြနေလို ဖူးငုံပွင့်ကိုယ်တိုင်ဇွတ်စီစဉ်ခဲ့ရခြင်းပင်။ အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ သံသေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အထဲမှာ သူမခပ်ငယ်ငယ်ကတော့ကစားခဲ့တဲ့ ကစားစရာ အရုပ်တွေကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ ဖူးငုံပွင့်မျက်၀န်းအိမ်ထဲက မျက်ရည်တွေထပ်မံစီးကျလာခဲ့ပြန်တယ်။ကစားစရာ အရုပ်တွေကြားမှာ ဗလာစာအုပ်တစ်အုပ်ကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ ဖူးငုံပွင့်ကောက်ယူပြီး ကြည့်လိုက်တယ်။ စာအုပ်ကိုဖွင့်လိုက်ချိန်မှာ ဖူးငုံပွင့်မြင်လိုက်ရတာက အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ မညီမညာလက်ရေးနဲ့ရေးထားတဲ့စာကြောင်းလေးတွေ။အစ်ကိုဦးက ရှစ်ကျောင်းသားမို့ သူရေးထားတဲ့စာတွေက အမှားမရှိသလောက်ဖြစ်တယ်။ "ဝက်မလေးရေ ... နင့်ကိုသတိရလိုက်တာဟာ ...အဖေတို့ကပြောတယ် ..ဒီနှစ်ကုန်ရင် အားလုံးရန်ကုန်ပြောင်းကြမယ်တဲ့လေ .. အစ်ကို အရမ်းပျော်တာပဲသိလား ...." "သင်္ကြန်ကျခါနီးရင် ဝက်မလေးပြန်လာမယ်လို့ အဖေပြောတော့ အစ်ကိုအရမ်းဝမ်းသာသွားမိတယ်....တကယ်တော့ စာမေးပွဲကြီးဖြေလို့ပြီးတဲ့နေ့ကတည်းက... ဒေါ်လေးနဲ့ ဝက်မလေး ရွာကိုလာမယ်လို့ အစ်ကိုထင်နေခဲ့တာလေ " အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့စာတွေကို ဖတ်ကြည့်ပြီး ဖူးငုံပွင့်ရင်ဘတ်ထဲမှာ စူးအောင့်ပြီးနာကျင်လာမိတယ်။ ''ဝက်မလေးရေ ဘွာကြည်သေသွားပြီတဲ့ ....အစ်ကိုတော့ မယုံနိုင်ဘူး... အစ်ကိုကဘွားကြည်ဆီမှာ ညတိုင်းသွားအိပ်ပေးနေကြလေ.... မနက်ကတော့ အမေကအစောကြီလာနှိုးလို့ အမေနဲ့အတူ သူဌေးကုန်းရွာဈေးကို လိုက်သွားခဲ့တာ ... အစ်ကိုတို့ ပြန်ရောက်တော့ ရွာအဝင်မှာတင် ...ဘွားကြည်ဆုံးပြီးဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားရတာပဲ ..အစ်ကိုတကယ်မယုံနိုင်ဘူး..မနက်လေးနာရီကျော်မှာ အမေလာခေါ် တော့ ဘွားကြည်က ဘုရားခန်းထဲမှာဘုရားရှိခိုးနေခဲ့တာလေ ... အကောင်းကြီးကနေ ဘာလို့ချက်ချင်းဆုံးသွားရတာလဲပေါ့ ..အိမ်ကိုရောက်မှ အစ်ကိုသိလိုက်ရတာက ဘွားကြည်က လှေကားက ပြုတ်ကျတာတဲ့လေ...တကယ်ကိုမယုံနိုင်ဘူး .ဘွားကြည်အပေါ်ထပ်ကို ဘာတက်လုပ်တာလဲမသိဘူး ညီမလေးရယ် ... အပေါ်ထပ်ကို တက်စရာအကြောင်းမှမရှိတာပဲ " စာအုပ်ရဲ့ ရှေ့ပိုင်း စာမျက်နှာတော်တော်များများကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ နောက်ပိုင်းစာမျက်နာပေါ်မှာရေးထားတဲ့စာတွေကိုတွေ့တော့ ဖူးငုံပွင့် အလောတကြီးနဲ့ဖတ်လိုက်မိတယ်။ "ဘွားကြည်ဆုံးသွားပြီးတော့... အဖေနဲ့ အမေ့ပုံစံက ... အရင်ကနဲ့မတူဘူးလို့ အစ်ကိုထင်နေမိတယ် ဝက်မလေးရယ် .. အဖေကလေ ဘွားကြည်ရဲ့ခြံနဲ့ အစ်ကိုတို့ခြံကြားက ခြံပေါက်ကိုလဲဆူးချုံတွေနဲ့ ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်သိလား ...ပြီးတော့ ခြံတံခါးအိမ်တံခါးတွေလဲ ပြန်ပြင်တယ် ..ညဘက်တွေဆိုရင်လဲ နေဝင်ပြီဆိုတာနဲ့ ခြံတံခါး...အိမ်တံခါးတွေကိုပိတ်တော့တာပဲ ....အစ်ကိုအထင်တော့ ဘွားကြည်ကအစိမ်းသေသေသွားတာမို့ ... ဘွားကြည်ကို ကြောက်နေလို့ လို့ထင်မိတာပဲ .." ဖတ်နေရင်းနဲ့စာမျက်နှာတစ်ရွက်ကုန်ဆုံးသွားချိန်မှာ ဖူးငုံပွင့် အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့နေပြီး စာရွက်ကို ခပ်မြန်မြန်လှန်ပစ်လိုက်တယ်။ " ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုရတဲ့ဈေးနဲ့ရောင်းပြီး... ရန်ကုန်ကိုချက်ချင်းပြောင်းကြမယ်လို့ အမေကပြောတော့ ....အစ်ကိုအရမ်းပျော်တာပဲ .. ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကိစ္စနဲ့အဖေနဲ့အမေ စကားများကြတယ်....အဖေက မပြောင်းသေးဘူးတဲ့လေ ... စကားမများစဖူးများကြတဲ့ အဖေနဲ့အမေ့ကိုကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်...." " အဖေတို့စကားများတဲ့နေ့ကစပြီး ...အမေနဲ့အဖေက အစ်ကို့ကိုထပ်ခိုးမှာ တက်အိပ်ခိုင်းတယ်သိလား ဝက်မလေး ...ဘာတွေဖြစ်နေမှန်းမသိပေမဲ့ ..အစ်ကိုလဲထပ်ခိုး ပေါ်တက်အိပ်ရတော့တာပဲ .." "ညတုန်းက တစ်ရေးနိုးလာတော့ ငိုသံလိုလိုကြားမိလို့ ကြမ်းပေါက်ကနေ အောက်ကိုချောင်းကြည့်လိုက်တော့ အမေငိုနေတာကို တွေ့ရတယ်...အမေကငိုပြီး အဖေ့ကို ခေါင်းမမာပါနဲ့ကိုမြင့်ဦးရယ်လို့ တောင်းပန်နေသံကို ကြားရတယ်..ရှင်ဒီလိုဆက်နေနေရင် ကျွန်မတို့ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်လို့ လဲပြောတယ် ...အဖေကလဲပြန်ပြောတယ် ... ဒီတိုင်းတော့ ထွက်မသွားနိုင်ဘူးတဲ့လေ... ဘာတွေမှန်းလဲမသိတော့ပါဘူး ဝက်ကလေးရယ် ..အစ်ကို စိတ်ညစ်လာပြီ .. ညီမလေးပြန်လာရင်တော့ အဖေနဲ့အမေပြန်အဆင်ပြေသွားမယ်ထင်ပါတယ်..." စာကဒီမှာတင်ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ စာရွက်ရဲ့နောက်ဆုံးမျက်နှာထိလှန်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ ဘာစာမှမရှိတော့။နောက်ဆုံးစာမျက်နာရဲ့ ရက်စွဲကို ဖူးငုံပွင့်ကမန်းကတန်း ပြန်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ရက်စွဲက ဖူးငုံးပွင့်တို့ပိတောက်စုရွာသို့မလာမီနှစ်ရက်အလိုကရက်စွဲဖြစ်နေခဲ့တယ်။တိတိပပပြောရမယ်ဆိုရင်ဖြင့်အစ်ကိုမဆုံးခင်မနက်လောက်ကရေးထားပုံရပြီး၊အဲဒီနေ့ညသန်းခေါင်ကျော်မှာသေဆုံးခဲ့ကြပုံပင်။ ဖူးငုံးပွင့်

ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို တစ်ခုခု ပြုတ်ကျသံလိုမျိုးကို တိုးညှင်းပေမဲ့သေသေချာချာကြားလိုက်ရတာမို့ ဖူးငုံပွင့်က သတိအနေအထားနဲ့ လှေကားထိပ်ဆီကို တက်သွားလိုက်တယ်။တစ်လှမ်း၊နှစ်လှမ်း၊ သုံးလှမ်းမြောက်လှမ်းပြီး အိမ်ပေါ်ထပ်ကြမ်းခင်းဆီကို ဖူးငုံပွင့်ခြေချလိုက်ချိန်မှာတော့ ရုတ်တရက်မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ဖူးငုံ ပွင့်အလန့်တကြားနဲ့နောက်ကို ပြန်ဆုတ်လိုက်မိတယ်။လှေကားထိပ်ရဲ့ စင်္ကြန်လမ်းပေါ်မှာ ဆံပင်ရှည်တွေဖိုးရိုးဖားရားနဲ့ ရပ်နေတဲ့လူတစ်ယောက်။ မျက်လုံးပြူးကြီးတွေနဲ့ ဖူးငုံပွင့်ကိုကြည့်နေခဲ့တာ။ ဖူးငုံပွင့် ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ လက်ထဲမှာပါလာတဲ့တုတ်နဲ့ရိုက်ပစ်ပြီး လှေကားထစ်တွေအတိုင်းပြန်းပြေးဆင်းလာခဲ့လိုက်တယ်။ "ဟေ့ .. ဟေ့ ..မင်းငါ့ကို ဘာလို့ ရိုက်တာလဲ ..မင်းက သူခိုးလား " ~~~~~ "မောင်နေလင်းက ... မနေ့ညမိုးကြီးချုပ်မှ ပိတောက်စုရွာကို ရောက်လာခဲ့တော့ အိမ်နီးချင်းတွေကို အသိမပေးမိဖြစ်သွားတာပါ ... ကျုပ်ဆီကိုတော့ သူလာအကြောင်းကြားသွားပါတယ် ..မောင်နေလင်းကဘယ်သူ ဆိုတာကိုတော့... ရွာကလူတွေသိနေကြပြီဖြစ်ပေမဲ့ ...ကလေးမကတော့ ဘယ်သိပါ့မလဲလေ .... အချင်းချင်း သိသွားအောင် ဘကြီးကပဲမိတ်ဆက်ပေးပါမယ်ကွယ် " ရွာလူကြီးရဲ့စကားကြောင့် ဖူးငုံပွင့်မျက်မှောင်လေးကြုတ်ပြီး နေလင်းဆိုသူကို ကြည့်လိုက်တယ်။နေလင်းပုံစံက ခပ်စောစောကလို ဆံပင်ဖိုးရိုးဖားရားကြောက်စရာအသွင်အပြင်မျိုးတော့မဟုတ်တော့ ။ ကုပ်ထောက်ဆံပင်တွေကို စည်းထားပြီး ရှပ်အင်္ကျီအဖြူ၊ပုဆိုးကွက်စိတ်နဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ "ဒီကမောင်နေလင်းက ... ဘွားကြည်ရဲ့ညီမတစ်ဝမ်းဖြစ်တဲ့ ဒေါ်ချစ်စုရဲ့မြေးပါ ငါ့တူမရဲ့...မောင်နေလင်းရဲ့အဘွားဖြစ်တဲ့ .ဒေါ်ချစ်စုကလဲ ... ပိတောက်စုရွာသူပဲ .. မြို့ကို ပြောင်းသွားခဲ့တာတော့ ကြာပြီပေါ့ကွယ် ..မောင်နေလင်းက လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်ကမှပိတောက်စုကို သူ့အမေနဲ့အလည်ပြန်လာခဲ့တာလေ .. ဒါနဲ့ မောင်နေလင်းက ပန်းချီဆရာ ဟုတ်တယ်နော် " ရွာလူကြီးက ဖူးငုံပွင့်ကို ပြောပြနေရင်းမှ သေချာအောင် နေလင်းကို ထပ်မေးလိုက်တယ်။ "ဟုတ်ပါတယ်ခင်ဗျာ ... ကျွန်တော်ကပန်းချီဆရာပါ ..ကျေးလက်ရိုးရာပုံလေးတွေ ပန်းချီဆွဲဖို့ ရောက်လာခဲ့တာပါ " ".ကဲ ..ငါ့တူမကြီးသိပြီးနော် ...မောင်နေလင်းကလဲ မှတ်ထားပေါ့ကွယ် ..ဒီက ကလေးမက မင်းအဘွားလေးရဲ့ဘေးခြံမှာနေခဲ့တဲ့ ကလေးမပါ .. ဘကြီးတို့ပြောပြဖူးတယ်လေးကွယ် ... မှတ်မိတယ်မဟုတ်လား " " ဪ ..ဟုတ်ကဲ မှတ်မိပါပြီခင်ဗျာ .... ဘွားလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့မိသားစုဆိုတာ မဟုတ်လား " ပြောနေရင်းနဲ့ နေလင်းက စကားကိုရပ်တန့်ပြီး ဖူးငုံပွင့်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဖူးငုံပွင့်ကနေလင်းရဲ့ အကြည့်တွေကို မျက်နာလွှဲလိုက်ပြီး ရွာလူကြီးနဲ့ လူကြီးတွေကို နှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်ခဲ့လိုက်တယ်။ မသင်းမြကတော့ တူမဖြစ်သူရဲ့ အပြုအမူအတွက် အားလုံးကိုတောင်းပန်စကားပြောပြီး တူမဖြစ်သူနောက်ကို အမြန်ပြေးလိုက်ခဲ့ရတယ်။ ~~~~~ "ကပ်သီးကပ်သပ်ကို ဖူးဖူးရယ် ....ထားလိုက်ပါ ရွာထဲကကောင်လေးတွေလာမှ ရှင်းခိုင်းလိုက်ပါ့မယ် " အိမ်ရဲ့ထပ်ခိုးလိုမျိုး ခပ်ကျဉ်းကျဉ်းနေရာကို ဖူးငုံပွင့်က မရမကတက်နေတာမို့ လှစိန်က လှမ်းတားလိုက်တာဖြစ်တယ်။သဘက်ခါဆိုရင် အိမ်မှာမိဘနှစ်ပါးနဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူအတွက် ခြောက်နှစ်ပြည့် ဘုန်းကြီးဆွမ်းကပ်အလှူပွဲလေးလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာမို့ ရွာထဲကကာလသားကာလသမီးတွေကို လှစိန်ကပဲဦးဆောင်ခေါ်ထားပြီး ခြံရှင်းအိမ်ရှင်းဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတာ။ အချိန်က နည်းနည်းစောနေသေးလို့ ကောင်လေးတွေကောင်မလေးတွေက ရောက်မလာကြသေးတာ။ ဝရိယလွန်ကဲနေတဲ့ ဖူးငုံပွင့်ကတော့ မိုးမလင်းတလင်းကတည်းက သူမတို့အိမ်ကိုလာပြီး နိုင်သလောက်ရှင်းလင်းရင်း ဟိုရှာဒီရှာရှာနေခဲ့မိတာ။အခုလဲ ဖူးငုံတို့ငယ်ငယ်တုန်းက တက်ဆော့လို့ရအောင် ဖခင်ကြီးကိုယ်တိုင်လုပ်ပေးထားတဲ့ ထပ်ခိုးပုံစံအခန်းလေးပေါ်ကို ဖူးငုံပွင့်ကအတင်းကုန်းရုန်းတက်နေလို့ လှစိန်ကတားမြစ်လိုက်တာဖြစ်တယ် ။ "ရပါတယ်အစ်မလှစိန်ရယ် ..ဖူးငုံတက်နိုင်ပါတယ် ... " "အေး .. တားမရရင်လဲတက်လေ ... ဒါပေမဲ့ အောက်မှာငါတစ်ယောက်တည်းမနေရဲဘူး ဖူးဖူးရဲ့ ..နင်နေရဲတယ်ဆိုရင် ..ငါအိမ်ပြန်လိုက်မယ် ...ရွာထဲက လူတွေလာမှ ပြန်လာခဲ့မယ်လေ ..နင်နေရဲလား " "ပြန်လေ ...ဖူးဖူးနေရဲပါတယ်အစ်မလှစိန်...တီလေးတို့ ဈေးဝယ်ကပြန်လာရင်သာ ... ဖူးဖူး ဒီမှာရှိတယ်လို့ပြောလိုက်လေ " " အဲ့ဒီလောက်မကြာပါဘူးဟယ် .. ရွာထဲကလူတွေလာတာနဲ့ ငါတို့လာခဲ့မှာပါဟ " ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ပြေးထွက် သွားတဲ့လှစိန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးထပ်ခိုးပေါ်ကို ဖူးငုံ ပွင့်ရအောင်ခိုတွယ်တက်လိုက်တယ်။ ~~~~~ ထပ်ခိုးဆိုပေမဲ့ အကျယ်ကြီးမဟုတ်ဘဲကလေးနှစ်ယောက်အိပ်သာထိုင်သာရုံအခန်းကျဉ်းလေးဖြစ်တယ်။တော်ရုံအကြောင်းမသိတဲ့သူဆိုရင် ထပ်ခိုးလို့ မထင်ဘဲ မျက်နှာကြက်လို့ပဲ ထင်တတ်ကြတယ်။ဒီလိုနေရာကို ဖူးငုံပွင့်က ပူဆာခဲ့လို့ ဖခင်ကြီးကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးခဲ့တာ။ ဖူးငုံပွင့်ထပ်ခိုး ပေါ် ကိုရောက်တော့ ဟိုဒီဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း ပါးပြင်ပေါ်ကို မျက်ရည်တွေစီးကျလာခဲ့မိတယ်။အချိန်တွေ

#တိမ်ခိုးဝေတဲ့နွေ အပိုင်း (၃) ******* မနက်ဝေလီဝေလင်းအချိန် လောက်မှာပဲ ဖူးငုံပွင့်တစ်ယောက်တည်း သူမတို့အိမ်ဆီကိုပြန်ခဲ့လိုက်တယ်။ဘွားကြည်ရဲ့ခြံရှေ့အရောက်မှာ ခြံဝတံခါးမှာမရှိတော့ဘဲ ဟာလာဟင်းလင်းပွင့်နေတာမို့ ခြံထဲကိုတစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဝင်ချသွားလိုက်တယ်။ဘွားကြည်ရဲ့ခြံနဲ့ ဖူးငုံပွင့်တို့ခြံကြားမှာ လူတစ်ယောက်သွားသာရုံ ခြံပေါက်ရှိတာကို သတိရလိုက်တာမို့ ဖူးငုံပွင့်ဝင်ခဲ့လိုက်ခြင်းဖြစ်တယ်။အိမ်မကြီးရှေ့ရောက်တော့ အိမ်တံခါးသော့ခလောက်ပွင့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ ဖူးငုံပွင့်အံ့သြသွားမိတယ်။ "အိမ်ပေါ်မှာ ဘယ်သူရှိတာလဲ ..လူရှိတာလား " ခပ်ကျယ်ကျယ်အော်မေးလိုက်ပေမဲ့ ပြန်ထူးသံကိုမူမကြားရ။ "လူရှိလား " နောက်တစ်ကြိမ်ခပ်ကျယ်ကျယ်အော်မေးလိုက်ပြီးတော့ ဖူးငုံပွင့်စိတ်မရှည်တော့တာမို့ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်သဘောထားပြီး အိမ်ပေါ်ကို တက်ခဲ့လိုက်တယ်။ "ရှပ် ..ရှပ် ...ရှပ် " လူမနေတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ကိုယ့်ခြေသံကို ပြန်ကြားနေရတာကိုက ကြက်သီး ထချင်စရာကောင်းနေခဲ့တယ်။ဖူးငုံပွင့်ကတော့ သိချင်တာတွေနားမလည်နိုင်တာတွေများနေတာမို့ ကြောက်ရွှံ့နေဖို့ မတွေးအားဘဲလှေကားထစ်လက်ရန်းတွေကို ကိုင်တွယ်ကြည့်ရှုနေမိတယ်။လှေကားထစ်တွေကမြင့်တယ်ဆိုပေမဲ့ခပ်ပြေပြေပုံစံရှိတယ်။မတော်တဆလူတစ်ယောက် မူးမေ့ပြီးခြေချော်ကျသွားခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် လှေကားကခပ်ပြေပြေမို့ ဝုန်းဒိုင်းကျသွားစရာအကြောင်းမရှိ။ပြီးတော့ ဘွားကြည်ကဒူးတွေ မကောင်းတော့ဘူးဆိုကတည်းက အိမ်ပေါ်ထပ်ကို တက်လေ့မရှိတော့။အိမ်ပေါ်ထပ်သန့်ရှင်းရေးကို လေးငါးရက်တစ်ခါမှ ဖူးငုံပွင့်တို့သားအမိတွေပဲလုပ်ပေးခဲ့တာ။ဘွားကြည်က အိမ်ပေါ်ထပ်က ပစ္စည်းတစ်ခုခုကိုလိုချင်တယ်ဆိုရင် ခေါင်းလောင်းတီးပြီး ဖူးငုံတို့မောင်နှမကိုပဲ လှမ်းခေါ်ခိုင်းတတ်တယ်။ဖူးငုံ ရန်ကုန်ရောက်သွားတော့ အမေအဖေနဲ့ကိုဦးတို့က ဆက်ပြီးလုပ်ပေးနေခဲ့ကြတာကို တစ်ရွားလုံးကအသိ။ ဒီလိုမျိုး အပေါ်ထပ်တက်ဖို့ရှောင်လေ့ရှိတဲ့ ဘွားကြည် ။ဘုရားခန်းကိုတောင် အောက်ထပ်ကို တကူးတကရွေ့ခဲ့တဲ့ဘွားကြည်က မနက်မိုးမလင်းခင်မှာ အပေါ်ထပ်ကို ဘာတက်လုပ်တာလဲ ဖူးငုံပွင့်စဉ်းစားလို့မရနိုင်။ဒီလိုတွေ ဖြစ်မှာစိုးလို့ ဖူးငုံတို့မိသားစုအပါအဝင် လူကြီးပိုင်းတွေကလဲ ဘွားကြည်ကို အပေါ် ထပ်ကိုမတက်ဖို့မှာထားပြီးသား ။ ယုတ်စွအဆုံး မဖြစ်မနေ အကြောင်းရှိလို့ အပေါ်ထပ်ကို တက်ရမယ်ဆိုလဲ အဖော်တစ်ယောက်ပါမှတက်ဖို့ အတန်တန်မှာထားပြီးသား။အသက်ကြီးပေမဲ့ သတိကောင်းလှတဲ့ ဘွားကြည်ကလဲ ဒါကို လက်ခံလိုက်နာခဲ့တယ်။.ဖူးငုံပွင့်နားမလည်နိုင်စွာ တွေးတောရင်း လှေကားထစ်တွေကို တထစ်ချင်းနင်းတက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ "ရှပ် ..ရှပ်..ရှပ် ..." ရုတ်တရက်အပေါ်ထပ်က ထွက်ပေါ်လာတဲ့ခြေသံတိုးတိုးကြောင့် ဖူးငုံပွင့်တစ်ကိုယ်လုံးဆတ်ခနဲတုန်သွားမိတယ်။ခြေသံက တကယ့်ကို ပီပီပြင်ပြင်ကြား လိုက်ရတာမို့ လက်ထဲဆုပ်ကိုင်လာမိတဲ့ သစ်သားတုတ်ချောင်းကိုခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း လှမ်းလက်စခြေလှမ်းတွေကို ဖူးငုံပွင့် ရပ်တန့်ပစ်လိုက်တယ်။ သူမရပ်တန့်လိုက်တဲ့အခါခြေသံက ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားပြန်တယ်။ဖူးငုံပွင့်ခြေကို ဖော့နင်းလိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာနဲ့ တက်ခဲ့လိုက်တယ်။ရင်ထဲမှာစိုးထိတ်ပြီး ရင်တွေတထိတ်ထိတ်တုန်နေပေမဲ့ ကြောက်ကြောက်နဲ့ ဒီတိုင်းပြန်ထွက်သွားဖို့တော့ ဖူးငုံ ပွင့်စိတ်ကူးမရှိပါ။အစ်မလှစိန်ပြောပြတဲ့ ဘွားကြည်ရဲ့သေဆုံးရပုံကို သိလိုက်ရပြီးကတည်းက ဖူးငုံပွင့်ရဲ့အတွေးထဲမှာမေးခွန်းတွေများစွာဖြစ်ပေါ်နေခဲ့တာ။လူတွေက သူမကို သံသယများသူလို့စွပ်စွဲချင်လဲ စွပ်စွဲကြပါစေ ဒီတစ်ခေါက်ဖူးငုံပွင့် ပိတောက်စုကို ပြန်လာခဲ့ရခြင်းအကြောင်းအရင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်က မရှင်းလင်းခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိချင်လို့ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်တယ်။လွန်ခဲ့တဲ့ခြောက်နှစ်တုန်းက စာတစ်စောင်နဲ့ဓါတ်ပုံတစ်ပုံသာထားခဲ့တဲ့ မိဘတွေရဲ့အကြောင်းကို တွေးမိတိုင်းဖူးငုံပွင့်ရင်ထဲမှာ သံသယတွေပဲပိုကြီးထွားလာခဲ့တယ်။(၁၂)နှစ်အရွယ်ကလေးမလေးတစ်ယောက်က မယုံကြည်နိုင်ခြင်းကလွဲရင် ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ (၁၈)နှစ်အရွယ်လူတစ်ယောက်က တော့ စဉ်းစားဆင်ခြင်နိုင်ခဲ့ပြီး။ တွေးတောဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိခဲ့ပြီ။ ပိုပြီးစဉ်းစားဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိလာတာနဲ့အမျှ ဖူးငုံပွင့် အခိုင်အမာ ယုံကြည်လာခဲ့တာက မိသားစုအပေါ် ထားရှိတဲ့ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသာဖြစ်တယ်။ တစ်သက်လုံးက မိသားစုအတွက် သူ့ဘ၀ကိုပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ဖခင်က ဖူးငုံပွင့်မရှိတဲ့ တစ်နှစ်အတွင်းမှာ ဒီလောက်ပြောင်းလဲသွားမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူမ ပိုပြီးယုံကြည်လာခဲ့တယ်။ယုတ်စွအဆုံး ဖခင်ဖြစ်သူက အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခဲ့တယ် ထားပါအုံး ။ ဒီလိုကိစွနဲ့ စကားများပြီး ဇနီးနဲ့သားဖြစ်သူအပေါ် ဒီလောက်ရက်စက်မှာမဟုတ်တာတော့ အသေအချာပင်။ဖူးငုံပွင်ရှိနေခဲ့ချိန်တစ်လျှောက်လုံး ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ လက်ပါဖို့နေနေသာသာ လေသံမာမာနဲ့ ဆူငေါက် ပြောဆိုသံပင်မကြားခဲ့ဖူး။ စကားပြောရင်ခပ်အေးအေး ခပ်ပြုံးပြုံးသာပြောတတ်ဆိုတတ်နေတတ်ဖခင်။ဒီလိုဖခင်က ဇနီးနဲ့သားကို ဒီလောက်ထိရက်စက်မတဲ့လား။စဉ်းစားလေး မယုံကြည်နိုင်စရာတွေပဲ ပိုများလာခဲ့တယ်။ "ဒေါက် ''

"ဘာ ..ဘာပြောတယ် အစ်မလှစိန်...ဘွားကြည်ကအစိမ်းသေ ဟုတ်လား .. ဘွားကြည်ကနေ မကောင်းဖြစ်ပြီးဆုံးသွားတာမဟုတ်ဘူးလား" လှစိန်ရဲ့စကားကြောင့် ဖူးငုံ ပွင့် အံ့ဩထိတ်လန့်စွာ မေးလိုက်မိတယ်၊ "ဟုတ်တယ်လေဖူးဖူးရဲ့ ..နင်မသိဘူးလား ..." "ဟင့်အင်း မသိဘူး ...ဘွားကြည် ဘယ်လိုဆုံးသွားတာလဲဆိုတာ.... ဖူးဖူးကိုပြောပြပါလား အစ်မလှစိန် " "အင်း ... အဲ့ဒီနေ့က ဘွားကြည်ရဲ့ အော်သံကြားလို့ ...ငါတို့တွေပြေးသွားကြည့်တော့... ဘွားစိန်လှေကားကပြုတ်ကျနေတာတွေ့ရတာပဲ .... သွေးတွေလဲတွေ့တယ်ဟဲ့ ..ပြောရင်းကြက်သီးတွေထလိုက်တာဟယ် ..ကြောက်လာပြီ ငါသွားအိပ်တော့မယ် ....နောက်နေ့မှ မှတ်မိသလောက်ဆက်ပြောပြမယ်ဟယ် ..နင်လဲတံခါးပိတ်လိုက်ပါတော့ဟယ်...အပြင်မှာ မှောင်မှောင်မည်းမည်းနဲ့ ကြောက်စရာကြီး " @@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း (၃) ဆက်ရန် #ဧကြည်ဖြူ

" ကျွီ " အိမ်တံခါး၀က သော့ခလောက်ကိုဖွင့်လိုက်ပြီး တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်မှာ တံခါးက တကျွီကျွီမြည်ပြီး ပွင့်သွားခဲ့တယ်။ခြောက်နှစ်မျှ လူမရှိသူမရှိ ပစ်ထားခဲ့တဲ့အိမ်က တချို့နေရာတွေမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီဖြစ်သလို အိမ်ရဲ့ပုံစံကလဲ အသည်းငယ်သူတွေအဖို့ စက္ကန့်ပိုင်းမျှပင်မနေဝံ့တဲ့ပုံစံမျိုးဖြစ်နေခဲ့တယ်။ " ဖူးဖူးရယ် ထိုင်...ထိုင်ပါအုံးကွယ်... တီလေး မော...မောလွန်းလို့ပါကွယ် " မသင်းမြက အသံတုန်တုန်နဲ့ တူမငယ်ကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်။လူကြီးမို့ မကြောက်တတ်မလန့်တတ်ပေမဲ့ မိန်းမသားပီပီ မသင်းမြရင်ထဲမှာစိုးရွံ့ထိတ်လန့်စိတ်လေးတော့၀င်နေခဲ့တယ်။အချိန်ကညနေသုံးနာရီဝန်းကျင်။ရောက်နေတာကသုံးလောင်းပြိုင်သေထားတဲ့ လူမနေတဲ့အိမ်အိုဟောင်းကြီးထဲမှာ။ပတ်ဝန်းကျင်ကလဲ ချောက်ချားစရာကောင်းအောင်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လွန်းနေခဲ့တယ်။တူမဖြစ်သူကလဲ အိမ်ပေါ်စရောက်ကတည်းက မသင်းမြနားမှမနေဘဲ တစ်အိမ်လုံးကို စေ့စေ့စပ်စပ်လိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ "ဖူးဖူးရေ...ဖူးဖူးတို့ရောက်နေတာလား " ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ခြံံ၀ကခေါ်သံကြောင့် မသင်းမြလန့်သွားရသလို ဝမ်းလဲဝမ်းသာသွားတယ်။ " ဖူးဖူး တူမလေး...ခြံဝက ခေါ်သံကြားတယ်.." အဒေါ်ဖြစ်သူရဲ့စကားကြောင့်ဖူးငုံပွင့်က အခန်းထဲက ထွက်ခဲ့ပြီးခြံဝကိုလှမ်းကြည့်ပြီး အော်မေးလိုက်တယ်။ "အစ်မလှစိန်မဟုတ်လားဟင်...ဝင်ခဲ့လေ " " အင်း ဟုတ်တယ် .." လှစိန်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီ ခြံထဲကို မဝံ့မရဲဝင်လာခဲ့တယ်။ရွာထဲဘက်ကလာမယ်ဆိုရင် လှစိန်တို့အိမ်ကိုကျော်ပြီးမှ ဖူးငုံပွင့်တို့အိမ်ကိုရောက်မှာ။တနည်းအားဖြင့် ပြောရရင်လှစိန်တို့နဲ့ ဖူးငုံပွင့်တို့က ဆွေရိပ်မျိုးရိပ်လဲမကင်းလှဘူး။လှစိန်ကဖူးငုံပွင့်ထက် အသက်နည်းနည်းတော့ပိုကြီးပြီး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်တဲ့ ကိုဦးနဲ့ရွယ်တူဖြစ်တယ်။ "အိမ်ရှေ့က ဖြတ်သွားတာတွေ့လိုက်လို့ ...အမေကသေချာအောင် ကြည့်ခိုင်းလိုက်တာဖူးဖူးရဲ့ ... အမေကပြောတယ် ..အိမ်မှာလာအိပ်ကြတဲ့ ... ဒီမှာက လူမနေတာကြာပြီဆိုတော့ ... နေရတာအဆင်ပြေမှာမဟုတ်ဘူးတဲ့ " လှစိန်ကပြောရင်း တောင်မြောက်အရပ်လေးပါးလုံးကို မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့လိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။လှစိန်ရဲ့အကြည့်ကို ရိပ်မိလိုက်တဲ့ ဖူးငုံပွင့်က "ရပါတယ် အစ်မလှစိန် ...ဖူးဖူးတို့ နေရဲတယ်လို့ ကြီးကြီးနွဲ့ကိုပြောလိုက်ပါ " ဖူးငုံရဲ့အဖြေစကားကြောင့် လှစိန်မှာမျက်လုံးပြူမျက်ဆန်ပြူးနဲ့ ဖြစ်သွားရပြီး "ဟယ် .. မဟုတ်တာဖူးဖူးရယ်....ငါတို့ဆိုရင် နေ့ခင်းကြောင်းတောင်မှာတောင် ..နင်တို့ အိမ်ရှေ့ကဖြတ်မသွားရဲဘူးဟဲ့ ...ဒီမှာတော့ ညမအိပ်ပါနဲ့ ဟယ် ... နေ့ခင်းဘက်လာနေချင်နေပါ .....ငါတို့အိမ်က အကျယ်ကြီးပါဟယ် ...အိမ်မှာလိုက်အိပ်ပါ " လှစိန်ရဲ့စကားကြောင့် ဖူးငုံ ပွင့်က ဘာမှပြန်မတော့ဘဲ မိဘနှစ်ပါးအိပ်ခဲ့တဲ့အိပ်ခန်းကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ~~~~~ "ဖူးဖူးလေးတောင် ဒီအရွယ်ရောက်နေပြီလား ....ကဲ သမီးဖူးဖူးလဲ စိတ်ထဲဘာမှမထားနဲ့ ...မိန်းမသားနှစ်ယောက်တည်း တော့ ဒီမှာမအိပ်ကြပါနဲ့ကွယ် ..နောက်ရက်တွေမှ ရွာက ကောင်မလေးတွေနဲ့ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကြပေါ့ ..အလှူရက်တော့ ရွာကလူတွေပါ ဒီမှာလာအိပ်ပေးကြမှာပါ ...ဒီကြားထဲတော့ မနွဲ့တို့အိမ်မှာတည်းကြပါ.... ဘကြီးတို့ပြောတာကို နားထောင်ပါကွယ် ..." ဆွေရိပ်မျိုးရိပ်မကင်းသူလူကြီးမိဘများရဲ့ စကားကြောင့် ဖူးငုံပွင့်တို့မှာ မငြင်းဆန်နိုင်ဘဲ ကြီးနွဲ့ခေါ် ဒေါ်နွဲ့သီတို့အိမ်ကိုလိုက်ပါလာခဲ့ကြရတော့တယ်။ ~~~~~~ ညက လရဲ့မှုန်ဝါးဝါး အလင်းရောင်ရှိနေပေမဲ့ သစ်ပင်ကြီးတွေရဲ့အရိပ်တွေကြောင့် ခြံတွေထဲမှာ အမှောင်တွေသာ ကြီးစိုးနေခဲ့တယ်။ဖူးငုံပွင့်က အိပ်ရာထဲမဝင်သေးဘဲ ပြတင်းပေါက်တံခါးကိုဖွင့်ပြီး သူမတို့ခြံရှိရာဘက်ကို လှမ်းကြည့်နေမိတယ်။သို့ပေမဲ့ ကြားထဲမှာရှိနေတဲ့ ဘွားကြည်ရဲ့ ခြံကျယ်ကြီးကြောင့် သူမတို့ရဲ့ခြံကို မမြင်ရဘဲ ဖြစ်နေတယ်။ "ဖူးဖူး နင်မအိပ်သေးဘူးလား ..နင့်အဒေါ်တော့အိပ်သွားပြီး " မေးသံနဲ့အတူ့အနားမှာထိုင်ချလိုက်တဲ့လှစိန်ကို ဖူးငုံပွင့်ကကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။ "အိပ်လိုမပျော်ဘူး အစ်မလှစိန်ရယ်...အဖေနဲ့အမေ့ကို အရမ်းသတိရတယ် ..အစ်ကိုဦးကိုရော အရမ်းသတိရတယ် " "နင် ...နင် မကြောက်ဘူးလားဟင် ဖူးဖူး " လှစိန်ကဖူးငုံပွင့်ကို မယုံနိုင်သလို ပြန်မေးလိုက်တယ်။ "မကြောက်ပါဘူး အစ်မလှစိန်ရယ် ..ဖူးဖူးရဲ့ မိသားစုတွေလေ ဘာလို့ကြောက်ရမှာလဲ ... အခုတောင် လူကြီးတွေလိုမလွန်ဆန်ချင်လို့ ... အစ်မလှစိန်တို့အိမ်မှာလာအိပ်တာ.... ဖူးဖူးကမကြောက်တတ်ပါဘူး ....အိမ်မှာပဲအိပ်ချင်တာ " ဖူးငုံပွင့်ရဲ့စကားကြောင့် လှစိန်မှာ ကျောလေးတွန့်သွားရပြီး "အမယ်လေး ဖူးဖူးရယ် ... ငါတော့လေ နေဝင်ပြီဆိုတာနဲ့ ...နင်တို့ခြံဘက်တွေကို ကြည့်ကိုမကြည့်ရဲတာ...ပြီးတော ဒီကြားထဲ ...ဘွားကြည်ရဲ့အိမ်ကြီးကလဲ ကြည့်လိုက်ရင်ကြောက်စရာကြီးလေဟယ် ... ပြီးတော့ဘွားကြည်ကလဲ နင့်မိဘတွေလိုပဲအစိမ်းသေ လေဟဲ့ ... "

"တောင်းပန်းပါတယ်ရှင် ....ဒီမှာ ဆက်နေရင် ..ဖူးဖူးလေးအတွက်ဆိုးကျိုးပဲဖြစ်မှာမို့ ပြန်ရတာပါရှင် ....ကိစ္စတွေလဲပြီးပြီဆိုတော့ ပြန်တာက အသင့်တော်ဆုံးပါပဲ" မသင်းမြရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ စကားကြောင့် လူကြီးတွေက ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ နှုတ်ဆိတ်သွားကြတယ်။မသင်းမြ ဘက်က ကြည့်တော့လဲ သူမရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကမမှားတာမို့ ရွာကလူကြီးတွေကလဲ လက်ခံလိုက်ကြတယ်။ "ဒါနဲ့ ကျွန်မခဲအိုနဲ့ မယားငယ်မရဲ့ပုံကို သက်ဆိုင်ရာက မလိုအပ်တော့ဘူးဆိုရင် ..ဦးကြီးတို့ပဲ ဖျက်ဆီးပေးပါရှင် .. ကျွန်မကတော့ အဲ့ဒီပုံကို မြင်ကိုမမြင်ချင်တော့လို့ပါ " "ဓါတ်ပုံဟုတ်လား...မောင်မြင့်ဦး ထားခဲ့တဲ့ပုံလား ...အဲ့ဒီပုံက ငါ့နှမ ယူသွားတာမဟုတ်ဘူးလား ....ဦးကြီးတို့ဆီမှာ မဟုတ် ဘူးနော် " ရွာလူကြီးရဲ့ စကားကြောင့် မသင်းမြက သူမရဲ့စလင်းဘတ်အိတ်ထဲကို မွှေနှောက်ရှာကြည့်လိုက်ပြီး " ဟုတ်လို့လားရှင် ...ကျွန်မဆီမှာလဲ မရှိတော့ပါဘူး " " ဪ ... ဒါဆိုရင် .....ရွာသား တစ်ယောက်ဆီမှာ ရှိမှာပေါ့ကွယ် ... စိတ်ချပါကွယ် .. ပုံကို တွေ့တာနဲ့ ဦးကြီးတို့ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပါ့မယ်ကွယ် " ~~~~~ တအိအိမောင်းနှင်လာတဲ့ ကားအိုကြီးက ပိတောက်စုရွာရဲ့ရွာထိပ်မှာရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။ ကားရပ်လိုက်တာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် ဖူးငုံပွင့်က ကားပေါ်ကသွက်လက်စွာ ဆင်းလိုက်ပြီး အထုပ်တွေကိုကားပေါ်က ယူချလိုက်တယ်။ပြီးတော့မှ အဒေါ်ဖြစ်သူကိုကူတွဲဆင်းစေလိုက်တယ်။ "အထုပ်တွေကို ဖူးဖူးသယ်ပါ့မယ် ..တီလေးက ဒီအိတ်သေးလေးပဲ ဆွဲခဲ့ပါနော် " ဖူးငုံပွင့်က အဒေါ်ဖြစ်သူကို ပြောလိုက်ပြီးအထုပ်တွေကို ကောက်မလိုက်တယ်။ "ကဲပါအေ ..ပေးပါ တီလေးလဲနိုင်သလောက်ဝိုင်းဆွဲပါ့မယ် .." မသင်းမြက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ပဲ တူမဖြစ်သူရဲ့လက်ထဲက အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်တယ်။ "ဟဲ့ ..ရှေ့ကဘယ်သူတွေတုန်း ...မြို့ကဧည့်သည်တွေလား ..မဟုတ်မှလွဲရော မနှင်းပွင့်သမီးနဲ့ ညီမလား " ဖူးငုံပွင့်တို့တူအရီးအထုပ်တွေနဲ့ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေကြချိန်မှာ နှုတ်ဆက်သံကြောင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြတော့ ရွာထိပ်အိမ်က ကြီးကြီးဥဖြစ်နေခဲ့တယ်။ "ကြီးကြီးဥနေကောင်းလားရှင် ... သမီးကဖူးဖူးပါ " " ထင်သားပဲကွယ်.....ဖူးဖူးလေးတောင်အပျိုကြီးဖြစ်နေပြီပဲ ...တခြားမှာတွေ့ရင် ဘယ်မှတ်မိမိမလဲကွယ် ..ဒီလို သင်္ကြန်ရက်ရောက်တော့မယ်ဆိုရင် ..ကြီးဥတို့က သမီးတို့ကိုသတိရပြီး ကားသံကြားတာနဲ့ ထွက်ကြည့်နေမိတော့တာ ..ဒါနဲ့ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီးတုန်းကွယ် ...ဖူးဖူးရော အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ...." " သင်္ကြန်အကြိုနေ့မှာ ဖူးဖူး အသက်(၁၈)နှစ်ပြည့်မှာပါ ကြီးကြီးဥ ...မွေးနေ့အလှူကို ရွာမှာအမေတို့အတွက်ရည်စူးပြီး လာလုပ်တာပါ " " ဪ ..ကောင်းပတော်..ကောင်းပ...အထုပ်တွေထားခဲ့လိုက်...ကြီးဥလိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ် ... ဝိုင်းကူလုပ်ဖို့လဲ လွှတ်ပေးလိုက်မယ် ..တူအရီးနှစ်ယောက်တည်းသွားလို့ ဖြစ်ရဲ့လား ..." "ရပါတယ် ကြီးကြီးဥ ...ဖူးဖူးတို့ သွားနှင့်လိုက်ပါမယ် ..." ကြီးကြီးဥက စိတ်ပူသံနဲ့ ပြောလိုက်ပေမဲ့ ဖူးဖူးကသွက်လက်စွာပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ မသင်းမြကတော့ ကြီးကြီးဥကိုပြုံးပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ မသင်းမြအနေနဲ့ ပိတောက်စုရွာကို ထပ်လာချင်စိတ်မရှိပေမဲ့ တူမဖြစ်သူရဲ့ အလိုဆန္ဒကိုမလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ လိုက်ပါလာခဲ့ရခြင်းဖြစ်တယ်။ခြောက်နှစ်အတွင်းမှာ တူမ ငယ်ကအရာရာကို မေ့ပျောက်နိုင်စွမ်းရှိနေပြီလို့ထင်ခဲ့ပေမဲ့ (၁၈)နှစ်ပြည့်မွေးနေ့အလှူကို ပိတောက်စုရွာမှာပြန်လုပ်မယ်လို့ ပြောတော့ မသင်းမြဘက်က အတန်တန်တားဆီးခဲ့သေးတယ်။ "ဒီနှစ် ဖူးဖူးအသက် (၁၈) ပြည့်ပြီတီလေး ... ဖူးဖူးရဲ့မိသားစုအတွက်လုပ်ပေးရမဲ့တာဝန်တွေကို... ဖူးဖူးအပြည့်အဝတာဝန်ယူနိုင်ပါပြီ ... ဒီနှစ်တော့ အဖေတို့အမေတို့အတွက်အလှူကို ဖူးဖူးရဲလုပ်အားခနဲ့ ရွာမှာပြန်လှူချင်ပါတယ်....တီလေးစကားကို ဖူးဖူး အမြဲနားထောင်ခဲ့တာမို့ ... ဒီခရီးကိုတော့ ခွင့်ပြုပေးပါ...တကယ်လို့ တီလေးကမလွှတ်ခဲ့ရင်လဲ ဖူးဖူးကတော့ရအောင် သွားဖို့ စီစဉ်ထားပြီးသားပါ ... " " သမီးကဒီလိုတွေလုပ်ချင်လို့ ကျောင်းကိုအဝေးသင်တက်ပြီး ... အလုပ်တွေလုပ်ခဲ့တာလား ဟုတ်လား ... တီလေးဆီမှာ အမွေရထားတဲ့ငွေတွေရှိပါတယ်အေ... ဒီငွေတွေက သမီးအမေနဲ့ တီလေးတစ်ယောက်တစ်ဝက်ပိုင်တာပါကွယ် ..လိုရင်တီလေးဆီက တောင်းပါကွယ် .." ဖူးငုံပွင့်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေကိုစိတ်ကူးကြံစည်ထားလဲ မသိခဲ့ရပေမဲ့ ဒီခရီးကိုတော့ မဖြစ်ဖြစ်အောင်လာဖို့ စီစဉ်ထားတာကို အနီးကပ်ရောက်မှ မသင်းမြသိခဲ့ရတာလေ။ ~~~~~~ ပိတောက်မြိုင်ခြံဝကို ရောက်ချိန်မှာဖူးငုံပွင့်က ခြံထဲကိုမဝင်သေးဘဲ ခြံ၀ကနေတွေတွေကြီး ရပ်ကြည့်နေခဲ့မိတယ်။ပိုင်ရှင်ကင်းမဲ့နေပြီဖြစ်တဲ့ခြံကြီးက တစ်ခြံလုံးသစ်ရွက်ခြောက်တွေနဲ့ပြည့်နေပြီး ကြည့်ရတာမှုန်မှုန်မှိုင်းမှိုင်းနဲ့ ချောက်ချားစရာပုံစံဖြစ်နေခဲ့တယ်။

" ဘွားကြည်လဲ သေသွားပြီဟုတ်လား ... ဟုတ်လို့လား ... ဘာလို့သေကြတာလဲ ... မသေဘူး ... မသေပါဘူး ... သင်္ကြန်ကျခါနီးရင် ဖူးဖူးပြန်လာမယ်ဆိုတာကို ဘွားကြည်ရော....အဖေတို့အမေ တို့ပါသိကြတယ်... မသေဘူး ....မသေပါဘူး..." ဖူးငုံပွင့်က နှုတ်မှတတွတ်တွတ်ရေရွတ်ရင်း အိမ်ရဲ့သော့ခလောက်ကြီးကို အဆက်မပြတ်ခါယမ်းပစ်လိုက်တယ်။ ~~~~ "ဒူ ဝေ ဝေ ...ဒူ ဝေ ဝေ " ကြေးစည်ထုသံက အဆက်မပြတ်ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။သုံးလောင်းပြိုင်သေဆုံးမှု။သတ်သူကဖခင်ကြီး။သေသူက ဇနီးနဲ့သား။သတ်သူဖခင်ကလဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခဲ့ပြန်တယ်။ဒီလိုရွာငယ်ဇနပုဒ်တွေမှာ မကြုံဖူးမဖြစ်ဖူးတဲ့အဖြစ်အပျက်မို့ အသုဘချတဲ့နေ့မှာလိုက်ပါပို့ဆောင်သူတွေက ရွာလမ်းမအပြည့်။ ပိတောက်စုရွာကရွာသူရွာသားတွေတင်မကဘဲ လက်ပံကုန်း၊ မြို့လှ၊ သူဋ္ဌေးကုန်း၊ ညောင်ပုတ်၊ ညောင်ခြေလို ခပ်လှမ်းလှမ်းရွာတွေကပါ အသုဘလိုလိုက်ပါပို့ဆောင်ခဲ့ကြတယ်။အသုဘကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မသင်းမြနဲ့ဖူးငုံပွင့်တို့ပူစရာမလိုကူစရာမလို။ရပ်ရွာကပဲ အစစအရာရာကူညီလုပ်ဆောင်ပေးခဲ့တယ်။မသင်းမြမှာတော့ အစ်မဖြစ်သူနဲ့တူဖြစ်သူအတွက် ရင်နင့်ကြေကွဲရပေမဲ့ တူမငယ်လေးကြောင့် ရင်ထဲကသောကမီးကိုဖုံးဖိထားပြီး တူမဖြစ်သူကိုသာ အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ကြည့်နေခဲ့ရတယ်။တောက်လျှောက်ရယ်လိုက်ငိုလိုက်နဲ့ဖြစ်နေခဲ့တဲ့ တူမဖြစ်သူဖူးငုံပွင့်က အသုဘချတဲ့နေ့မှာ ထူးထူးခြားခြား ငြိမ်သက်နေခဲ့လို့ မသင်းမြမှာအစိုးရိမ်လွန်ပြီး ညောင်ပင်သာက ဆရာဝန်တစ်ယောက်ကို လိုလိုမယ်မယ်သွားပင့်ခိုင်းထားရတယ်။ဖူးငုံပွင့်ကလဲ တကယ်ပဲ မသင်းမြစိုးရိမ်လွန်အောင် အသုဘချချိန်မှာအရွယ်နဲ့မလိုက်အောင်တည်ငြိမ်လွန်းနေခဲ့တယ်။ စကားတစ်ခွန်းမှမပြော၊ ငိုသံတစ်စက်မှမထွက်ဘဲ မျက်ရည်ပေါက်ကြီးတွေသာတွေတွေစီးကျပြီး မိဘနှစ်ပါးနဲ့အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ သက်မဲ့ရုပ်အလောင်းတွေကိုထိုင်ကန်တော့နေတာကိုကြည်ပြီး မြင်ရသူအပေါင်းကမျက်ရည်ကျကြတယ်။ဖူးငုံပွင့်ကတော့ လူကြီးလေးတစ်ယောက်လို မြေကြီးခဲတွေကိုကောက်ယူပြီးအခေါင်းတွေပေါ်ကို ဖုံးလွှမ်းပေးလိုက်သေးတယ်။ "တူမလေး ငိုလိုက်လေ ..ငိုလိုက်လေကွယ် ..တင်းမထားနဲ့နော် ..ငိုလိုက်ပါတူမလေးရယ်..အားရအောင်ငိုလိုက်နော် " ငိုလိုက်ပါလို့ပြောနေတဲ့ မသင်းမြကိုယ်တိုင်က သည်းအူပြတ်မျှငိုကြွေးလိုက်ပေမဲ့ ဖူးငုံပွင့်ထံကတော့ ရှိုက်သံတစ်စထွက်မလာခဲ့ဘူး။ "ကလေးမလေး သနားပါတယ် ... ဘယ်လောက်တောင် ခံစားရရှာမလဲ .. သင်္ကြန်အကြိုနေ့က ကလေးမရဲ့မွေးနေ့တဲ့.....နှစ်တိုင်းအကြိုနေ့ရောက်ရင် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ အလှူလုပ်နေကြတဲ့လေ ... ဒီနှစ်တော့ သူ့မွေးနေ့မှာ မိသားစုရက်လည်အလှူလုပ်ရရှာတော့မယ် " " အဲ့ဒါပြောတာပေါ့ ... မိသားစုအပေါ်သစ္စာဖောက်ဖျက်တော့ မဖြစ်သင့်တာတွဖြစ်ကုန်တော့တာပေါ့ ...." " ဒီလူတကယ်အေးတဲ့လူပါ ..ဘယ်လိုများဖြစ်သွားတာလဲ မသိဘူး " " ဘယ်လိုဖြစ်ရမှာလဲ .. ကိုယ့်ဘ၀ကိုယ်ဖျက်တာလေ ... ဟာမတွေက လူရိုးလူအေးဆိုရင် သူများယောကျာ်းကောဘာကော အလွတ်ပေးကြတာမဟုတ်ဘူး ... သူတို့ကြောင့် ဘ၀ပျက်စီးပွားပျက်ပြီး ကွဲကွာသွားရတဲ့မိသားစုတွေ နည်းတာမဟုတ်ဘူး " "ဟုတ်ပတော် ... ဒါနဲ့ အဲ့ဒီဟာမပုံတွေ့ကြလား ... သူ့ကို မြင်ဖူးကြလား ... ဒီဘက်ရွာတွေကတော့ မဟုတ်ဘူးထင်တယ် ... ညောင်ပင်သာကများလား ...." "ဟုတ်မှာပေါ့ ....ကိုမြင့်ဦးက ညောင်ပင်သာကို မကြာခဏဈေးဝယ်ထွက်နေကြမဟုတ်လား ..အဲ့ဒီကပဲနေမှာပေါ့...မနှင်းပွင့်နဲ့ကိုဦးလေးခမျာ သနားစရာပါပဲဟယ် " အသုဘချပွဲမှာ စကားသံတွေက တိုးတိုးတစ်မျိုးကျယ်ကျယ်တစ်မျိုးထွက်ပေါ်နေခဲ့တယ်။မသင်းမြကတော့ ဒီလိုစကားသံတွေကိုကြားရတိုင်း အခေါင်းထဲရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ ခဲအိုကို စက်ဆုပ်နာကျည်းရတယ်။အသက်လေးဆယ်စွန်းရုံရှိသေးတဲ့အစ်မဖြစ်သူနဲ့ (၁၄)နှစ်အရွယ်တူလေးဟာ လူ့လောကမှာ နေမယ်ဆိုရင် နှစ်ပေါင်းများစွာနေခွင့်ရအုံးမှာမဟုတ်ပါလား။အခုတော့ သစ္စာဖောက်ဖျက်တဲ့ ယောက်ျားယုတ်ကြောင့် စောစီးစွာ လူ့လောကထဲမှထွက်ခွါသွားရတာကို မသင်းမြဖြေမဆယ်နိုင်ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ဖူးငုံပွင့်က ငိုနေရင်းတန်းလန်းကနေ လက်သီးကိုဆုပ်အံကိုကြိတ်ပြီး ရွာသူရွာသူတွေရဲ့မျက်နှာတွေကိုလိုက်ကြည့်လိုက်မိတယ်။တစ်ချိန်တစ်ခါတုန်းကတော့ ဖူးငုံးပွင့်တို့ရဲ့ဖခင်ကိုလေးစားအားကိုးခဲ့ကြတဲ့သူတွေဟာ အခုချိန်မှာဖခင်ကြီးကို လူယုတ်မာ လူသတ်သမားကြီးအဖြစ် ပြစ်တင်ပြောဆိုနေကြတာကို ဖူးပုံပွင့်ကြားနေခဲ့ရတယ်။ ဖူးငုံပွင့်စိတ်ထဲကနေ "မဟုတ်ဘူး "လို့ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါအော်ဟစ်နေခဲ့ပေမဲ့ ရွာလူကြီးဆီကရထားတဲ့ ဓါတ်ပုံက တစ်ရွာလုံးလိုလိုကြည့် ရှုပြီးမှ ဖူးငုံပွင့်တို့ကြည့်ခဲ့ရတာမို့ ကလေးသာသာဖြစ်တဲ့ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ မကျေမနပ်ဖြေရှင်းချက်တွေက အရာမ၀င်ခဲ့ဘူး။ ~~~~~ " ရက်လည်ပြီးတာနဲ့ ကျွန်မတို့တူအရီးတွေချက်ချင်းပြန်မှာပါ ...ဒီကလူကြီးတွေကိုတော့ အားနာပါတယ်ရှင် ... ဒီမှာဆက်ပြီးနေဖို့ မဖြစ်လို့ပါ " " သင်္ကြန်တွင်းကြီး ပြန်မလို့လား ငါ့နှမရယ် ... သင်္ကြန်ပြီးမှပြန်ပါလား ..ငါ့နှမတို့တူအရီးနှစ်ယောက်တည်းမနေရဲရင်....ရွာကကောင်မလေးတွေ လာအိပ်ခိုင်းပါ့မယ် "

#တိမ်ခိုးဝေတဲ့နွေ အပိုင်း (၂) ***** "အိမ်က ရွာထဲကအိမ်တွေနဲ့ အလှမ်းဝေးလွန်းတော့ တော်ရုံဆို ဘာမှကို မကြားရတာ ... မနက်လင်းတော့လဲ သတိမထားမိကြဘူး ....နေ့လယ်လောက်မှ ရွာသား တစ်ယောက်က အိမ်ဝင်လည်ရင်း... မိသားစုအဖြစ်ဆိုးကိုတွေ့ရတာပဲ " "ကျွန်မအနေနဲ့ကတော့ အဖြစ်အပျက်ကို မယုံကြည်နိုင်ဘူးဆိုပေမဲ့.... ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ အမှုကို မြန်မြန်ပြီးစေချင်ပါတယ်ရှင် .. ဒီမှာဆက်ပြီးကြာနေရင်... ကျွန်မတူမလေးပဲ ခံစားရမှာပါ ...အဲ့ဒါကြောင့် အမြန်ဆုံးသင်္ဂြိုဟ်ခွင့်ရချင်ပါတယ်ရှင် ...ဦးကြီးတို့ ကူညီပေးကြပါနော် " မသင်းမြက တောင်းဆိုလိုက်တော့ လူကြီးတွေက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြတယ်။မုန်းသူလဲမရှိ၊ ရန်ငြိုးလဲမရှိ၊ငွေကြေးချမ်းသာမှုလဲမရှိတဲ့ ဦးမြင့်ဦးတို့မိသားစုသုံးယောက်ရဲသေဆုံးမှုက ဦးမြင့်ဦး ရေးသားခဲ့တဲ့ စာအတိုင်းသာဖြစ်နိုင်တာကို မသင်းမြအပါအဝင် တစ်ရွာလုံးက လက်မခံနိုင်ဘဲ လက်ခံယုံကြည်လိုက်ကြဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ ~~~~~~ "ဘွားကြည် ..ဘွားကြည်ရော...ဘွားကြည်ကိုသွားမေးမယ် ... မယုံဘူး .... မယုံဘူး ...အဖေက အဲ့ဒီလိုလူမျိုးမဟုတ်ဘူး " ဖူးငုံးပွင့်က ရွာသူရွာသားတွေ တီးတိုးပြောနေကြတဲ့ သူမမိဘတွေရဲ့အဖြစ်အပျက်ကို မယုံကြည်နိုင်ဘဲ အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်ရင်း ဘွားကြည်ခေါ် အိမ်နီးချင်းဖြစ်သူ ဘွားအုန်းကြည်ရဲ့အိမ်ရှိရာဆီကို အရူးတစ်ယောက်လို ပြေးထွက်ခဲ့တယ်။ဘွားအုန်းကြည်က ဖူးငုံပွင့်တို့အိမ်နဲ့အနီးဆုံးအိမ်မှာနေသလို ဖူးငုံပွင့်တို့မိသားစုကို သိပ်ချစ်တဲ့သူလဲဖြစ်တယ်။ဘွားအုန်းကြည်က ဆွေမျိုးရင်းချာရယ်လို့မရှိဘဲ တစ်ကိုယ်တည်းနေသူဖြစ်တယ်။အသက်က (၇၀)ကျော်နေပေမဲ့ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့အဘွားအိုကြီး တစ်ယောက်။မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ကချမ်းသာကြွယ်ဝခဲ့ကြတယ်လို့ ပါးစပ်ရာဇ၀င်တွေရှိခဲ့ပေမဲ့ လက်ရှိဘဝမှာတော့ ဘွားအုန်းကြည်ခမျာ ရေနံချေးဝနေတဲ့ သစ်သားနှစ်ထပ်အိမ်ဟောင်းကြီးတစ်လုံးသာ ပိုင်ဆိုင်လေတယ်။ဝမ်းရေးအတွက်ကတော့ အငှါးချထားတဲ့ ယာမြေအချို့တော့ရှိတယ်။ပြီးတော့ ဦးမြင့်ဦးနဲ့ ဒေါ်နှင်းပွင့်တို့က စားဦးစားဖျားမှန်သမျှကို ဘွားအုန်းကြည်ဆီ ဦးဦးဖျားဖျားပို့ပေးပြီးစောင့်ရှောက်ခဲ့ကြတယ်။ဦးမြင့်ဦးတို့မိသားစုအတွက်တော့ ဘွားအုန်းကြည်ကို မိဘဆွေမျိုးသားချင်းတစ်ယောက်လိုသဘောထားခဲ့ကြတာ။ဘွားအုန်းကြည်ကလဲ ဦးမြင့်ဦးတို့မိသားစုအပေါ် သံယောဇဉ်သိပ်ရှိတယ်။ဖူးငုံပွင့်တို့မောင်နှမကိုလဲ သိပ်ချစ်ရှာတယ်။ဖူးငုံပွင့်တို့မောင်နှမကလဲ ဘွားအုန်းကြည်ကို အဘွားရင်းတစ်ယောက်လိုချစ်ခင်ခဲ့ကြတယ်။ပြောရရင် ဦးမြင့်ဦးတို့ မြို့ကိုချက်ချင်းမပြောင်းနိုင်သေးတာကဘွားအုန်းကြည်ကြောင့်ဆိုရင်လဲ မမှားဘူး။ ဘွားအုန်းကြည်ကို တစ်ယောက်တည်း ထားပစ်ခဲ့ဖို့ကို စိတ်မချနိုင်ကြဘူးလေ။ဟိုအရင်ကတော့ ဘွားအုန်းကြည်တို့ခြံဘေးကခြံထဲမှာနေကြတဲ့ မိသားစုတစ်စုရှိခဲ့တယ်။အဲ့ဒီ မိသားစုက ဘွားအုန်းကြည်အတွက်စိတ်ချရတဲ့ အလုပ်သမားမိသားစုပဲ။ဦးအောင်မိုးနဲ့ဒေါ်ခင်လှက ဘွားအုန်းကြည်အရွယ်ကောင်းချိန်ကတည်းက ဘွားအုန်းကြည်တို့ အိမ်မှာအလုပ်လုပ်ခဲ့ကြတာဖြစ်တယ်။နောက်တော့ ဦးအောင်မိုးနဲ့ ဒေါ်ခင်လှရဲ့ သားနဲ့သမီးကမြို့ပေါ်မှာ အိမ်ထောင်အသီးသီးကျပြီး အဆင်ပြေနေကြလို့ အသက်ရလာပြီဖြစ်တဲ့ ဦးအောင်မိုးတို့ဇနီးမောင်နှံလဲ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ကမှ မြို့ကိုပြောင်းသွားခဲ့ကြတယ်။ဦးအောင်မိုးတို့ ပြောင်းသွားပြီးကတည်းက ဘွားအုန်းကြည်ကိုဦးမြင့်ဦးတို့မိသားစုက ကူညီစောင့်ရှောက်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဦးမြင့်ဦးတို့မိသားအကြောင်းကို ဘွားအုန်းကြည်က အသိဆုံးဖြစ်လေတယ်။ဒါကို သိနားလည်နေပြီဖြစ်တဲ့ဖူးငုံပွင့်က မိဘတွေ အကြောင်းကိုသိရတဲ့အခါ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ အကြောင်းစုံကိုသိရဖို့ ဘွားအုန်းကြည်ရှိရာဆီကို ပြေးထွက်ခဲ့ခြင်းသာဖြစ်တယ်။ " ဟ ..ကလေးနောက်ကို အမှီလိုက်ကြလေ ... ဒုက္ခပါဘဲ ဟိုရောက်မှ တစ်ပူပေါ်နှစ်ပူဆင့်ဖြစ်ကုန်တော့မှာပဲ " ရွာသားတစ်ချို့က ပြောရင်းနဲ့ ဖူးငုံပွင့်ပြေးထွက်သွားရာနောက်ကို ပြေးလိုက်ကြတယ်။ဟိုဘက် ခြံဒီဘက်ခြံဆိုပေမဲ့ ခြံကအတော်လေးလှမ်းတယ်။ မသင်းမြကတော့ တူမဖြစ်သူရဲ့စိတ်သက်သာရာသက်သာငြား လွှတ်တားပေးလိုက်တယ်။ "သူ့ရင်ထဲမှာ ဖြေသိမ့်နိုင်အောင် သွားမေးချင်လဲ မေးပါစေ ... ကျွန်မကတော့ ကျွန်မခဲအိုကိုမုန်းလွန်းလို့ ....တူမလေးကို အားလုံးအမှန်အတိုင်းပေးသိမှာပါ " " ငါနှမပြောတာ မှန်ပါတယ်ကွယ် ..ဒါ ..ဒါပေမဲ့ ..ဘွားအုန်းကြည်ကလွန်ခဲ့တဲ့တစ်ပတ်ကျော်ကပဲဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ ... ရက်လည်တာတောင် ရက်မကြာသေးပါဘူး " "ရှင် " ရွာသူအမျိုးသမီးကြီးတွေရဲ့စကားကြောင့် မသင်းမြမှာတူမဖြစ်သူနောက်ကို ပြေးလိုက်ခဲ့တော့တယ် ။ ~~~~~~~~ သော့ပိတ်ထားတဲ့ အိမ်အိုကြီးကိုကြည့်ပြီးဖူးငုံပွင့် အကြောင်သားရပ်နေခဲ့မိတယ်။နောက်က ပြေးလိုက်လာတဲ့ ရွာသားအချို့က ငူငူငေါင်ငေါင်နဲ့ ရပ်နေတဲ့ ဖူးငုံပွင့်ကိုပခုံးကနေထိန်းဖက်ထားလိုက်ပြီး "ဘွားကြည်က လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်ရက်လောက်ကပဲ ဆုံးသွားပြီးဖူးဖူးရဲ့... ဟုတ်ပါတယ်လေ ...ဘွား ကြည်မရှိတော့လို့ ဒီလိုတွေဖြစ်ကုန်တာပါ ....မဟုတ်ရင်ဘွား ကြည်ကတားမှာသေချာပါတယ် "

"ဦးကြီးတို့လဲ ငါ့တူမလိုပဲ ဒီကိစ္စက မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်မိတာပေါ့ ...ဦးကြီးတို့ သိသလောက် မောင့်မြင့်ဦးက သိပ်ရိုးသားတဲ့သူလေကွယ် ....ဒါပေမဲ့တူမကြီးလက်ထဲကစာနဲ့အတူ ဟော့ဒီဓါတ်ပုံကိုလဲ တွေ့ခဲ့ရတယ်ကွဲ့ ... ပြီး..ပြီးတော့ ...ပိတောက်စုရွာနဲ့ အနီးနားပတ်ဝန်းကျင်ရွာတွေမှာ မောင်မြင့်ဦးတို့ မိသားစုကိုမုန်းတဲ့ သူမရှိကြဘူးလေကွယ် ... မောင်မြင့်ဦးတို့မိသားစုက ငွေကြေးမပြည့်စုံပေမဲ့ စိတ်ထားကောင်းပြီး သူတစ်ပါးကို ကူညီတတ်ကြလို့ ....လူတိုင်းချစ်ကြတယ်ကွဲ့ ..ဦးကြီးတို့အထင်တော့ ... အခုဖြစ်တဲ့ကိစ္စကလဲ ... မောင်မြင့်ဦးကအားလဲနာတတ်တော့ .. မြို့ပေါ်ကမိန်းမနဲ့ မရည်ရွယ်ဘဲဖြစ်သွားကြတယ်ထင်ပါတယ်ကွယ် " ရွာလူကြီးက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ မသင်းမြကို ဓါတ်ပုံတစ်ပုံလှမ်းပေးလိုက်တယ်။ မသင်းမြက ရွာလူကြီးပေးတဲ့ ဓါတ်ပုံကိုယူကြည့်လိုက်တော့ ခဲအိုဖြစ်သူကခပ်ချောချောအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ပခုံးကိုဖက်ထားတဲ့ပုံဖြစ်နေတယ်။မသင်းမြကဓါတ်ပုံကို တွေတွေကြီးစိုက်ကြည့်ကာနေမိတယ်။ ''ကြည့်ရတာ ဓါတ်ပုံကိစ္စကြောင့်လင်မယားနှစ်ယောက် စကားများ ကြပုံရပြီး ... မောင်မြင့်ဦးက လက်လွန်သွားပုံရတယ်တဲ့... မနှင်းပွင့်နဲ့ ကိုဦးလေးမှာ ထိုးကြိတ်ခံထားရတဲ့ဒဏ်ရာတွေတွေ့ရတယ်တဲ့ ...ပြီးတော့ မောင်မြင့်ဦးကသူလက်လွန်သွားပြီးဆိုတာကိုသိလိုက်တော့....သူ့ကိုယ့်သူဆွဲကြိုးချသွားခဲ့တာပဲ ....ဒါက သက်ဆိုင်ရာက သုံးသပ်ချက်ပါ ..ဦးကြီးတို့သိတာကတော့ ဟော့ဒီပိတောက်စုရွာမှာရော...ဘေးရွာတွေမှာပါ ....မောင်မြင့်ဦးတို့မိသားစုကို မုန်းတဲ့သူမရှိ ဘူးဆိုတာပါပဲ....ငါတူမကြီးမယုံရင် ... အငယ်မလေးသတိရလာတဲ့အခါ မေးကြည့်ပါကွယ်..." @@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း (၂) ဆက်ရန် #ဧကြည်ဖြူ မင်္ဂလာပါရှင် #တိမ်ခိုးဝေတဲ့နွေ အမည်ရှိအခန်းဆက်ဝတ္ထုလေးကို Kpay (or ) Wave 1000 Ks ဖြင့် စာဖတ်ခပေးပြီးဖတ်ရှုလို့ရပါတယ်။ *အထူးပြောချင်တာက 1000 Ks ပေးသည်ဖြစ်စေ / မပေးသည်ဖြစ်စေ မည်သူမဆိုဝင်ရောက်ဖတ်ရှု/share / Copy (ကလောင် အမည်ပြောင်းခွင့်မပြုပါ ) ပြုလုပ်လို့လဲရပါတယ် ၀တ္ထုက ရေးပြီးသားမဟုတ်ဘဲ နေ့စဉ်ရေးသားပြီး အကောင့် /p age မှာ public နဲ့ တစ်ပြိုင်တည်းတင်ပေးသွားမှာဖြစ်ပါတယ်။နေ့စဉ်တင်ပေးသွားမှာဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံအလုပ်တာဝန်များကြောင့် ရက်ပျက်တာမျိုးလဲရှိနိုင်ပါတယ်။ဖတ်ရှုအားပေးကြသူများကို ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်။ (၀တ္ထုကရေးပြီးသား မဟုတ်ပါဘူးရှင် နေ့စဉ်ရေးပြီးတာနဲ့ လိုင်းပေါ်တင်သွားမှာဖြစ်ပါတယ် ) Kpay 09773745413 Lai Lai win Wave Lae Lae win #ဧကြည်ဖြူ #AKyiPhyu အဓိက ပြောချင်တာက နောက်နောင် ဝတ္ထုများကို A Kyi Phyu Page မှာပဲ တင်ပေးတော့မှာ ဖြစ်ပါကြောင်း ... ဖတ်သူများအနေဖြင့်လဲ Page ကို Follow /Like /comment /share များဖြင့် ကူညီပေးကြဖို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ် စာဖတ်သူရှိမှ ရေးဖို့အားရှိတဲ့ စာရေးသူတွေရဲ့ဘ၀လေးတွေကို အားပေးဖတ်ရှုပေးကြသူများကို ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ် #ဧကြည်ဖြူ

~~~~~~ ပိတောက်မြိုင်ခြံ။ပိတောက်မြိုင်ခြံက ပိတောက်စုရွာရဲ့ အနောက်ဖျားမှာရှိတယ်။ခြံပတ်ပတ်လည်မှာ ပိတောက်ပင်အိုကြီးတွေရှိနေပြီး ပိတောက်တွေပွင့်ချိန်ဆိုရင် တစ်ခြံလုံးပိတောက်ပန်းတွေ ထိန်ထိန်တောက်အောင်ပွင့်တတ်တယ်။ပိုပြီးထူးခြားတာက နှစ်တစ်နှစ်ရဲ့ပိတောက်တွေထိန်ထိန်ညီးအောင်ပွင့်တဲ့နေ့မှာပဲ သမီးငယ်လေးကိုမွေးဖွားခဲ့တာမို့သမီးဖြစ်သူကို ဖူငုံပွင့်လို့အမည်မှည့်ခေါ်ခဲ့ကြပြီး ခြံကြီးကိုလဲ ပိတောက်မြိုင်ခြံရယ်လို့ သက်မှတ်ခေါ်ဝေါ် လိုက်ကြတယ်။ပိတောက်မြိုင်ခြံဟာ ပိတောက်စုရွာရဲ့ အနောက်ဖျားမှာရှိပြီး ရွာထဲကအိမ်တွေနဲ့တော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းဖြစ်နေခဲ့တယ်။အနီးဆုံးအိမ်ဖြစ်တဲ့ ဒေါ်အုန်းကြည်ရဲ့အိမ်နဲ့တောင် သံကုန်ဟစ်ပြီးခေါ်မှ ကြားနိုင်တဲ့ နေအထားဖြစ်လေတယ်။ ''အမေ ..အဖေ ... အစ်ကိုဦး " ဖူးငုံပွင့်က အသံကုန်အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပိတောက်မြိုင်ခြံထဲကို ပြေးဝင်ခဲ့တယ်။ခြံထဲကို ရောက်တာနဲ့ ခြံရဲ့ အလယ်လောက်မှာရှိတဲ့ အိမ်ရှိရာဆီကို တစ်ဟုန်ထိုးပြေးသွားလိုက်တယ်။ "ဟေ့ ... ဟေ့ .. ဘယ်သူလဲ အိမ်ပေါ်မတက်နဲ့ လေ ..." "ဟာ ..သူက ...ကိုမြင့်ဦးသမီး အငယ်မလေး မဟုတ်လား ..ဆွဲကြပါအုံးဟ " " အမေ .....အဖေ ... အစ်ကို " အော်ဟစ်တားမြစ်သံတွေကြားကနေ ဖူးငုံပွင့်အိမ်ပေါ်ကို ရအောင်ပြေးတက်လိုက်တယ်။ ဖူးငုံပွင့်အိမ်ပေါ်ကို ရောက်ရှိသွားချိန်မှာတော့ အိမ်ထဲကမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး ကြက်သေသေသွားခဲ့ရတယ်။အိမ်ရဲ့အိမ်ဦးခန်းမှာ စောင်တွေနဲ့ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ လူသုံးယောက်ရဲ့ရုပ်အလောင်းတွေ တန်းစီချထားတယ်။ မလှုပ်မယှက်ရှိနေကြတဲ့ ရုပ်အလောင်းတွေဆီကို ဖူးငုံပွင့်အသက်မဲ့သူလို လျှောက်သွားလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ စောင်တွေကို လိုက်ဖယ်ကြည့်လိုက်တယ်။ပထမဦးဆုံး လှန်လိုက်တဲ့စောင်အောက်မှာတော့ ဖခင်ဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူ။နောက်ဆုံးစောင်ကို လှန်လိုက်ချိန်မှာတော့ (၁၄)နှစ်အရွယ်အစ်ကိုဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ "အဖေ ..ထလေ ...ဘာလို့ အိပ်နေတာလဲဟင် " " အမေ ..သမီးပြန်လာပြီလေ ....ထတော့လေအမေ " " ကိုဦး ..ကိုဦးထလေ ...ညီမလေး ပြန်လာပြီလေ ..မိုးမချုပ်သေးဘဲ ဘာလို့ အိပ်နေရတာလဲ .." ဖူးငုံပွင့်က သက်မဲ့နေပြီဖြစ်တဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူမိခင်ဖြစ်သူနဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ မျက်နှာတွေကို သူမရဲ့လက်ဖဝါးလေးနှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်တွယ်ရင်း နှုတ်ကတတွတ်တွတ်ခေါ် နေခဲ့တယ်။ ဒီမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး အိမ်ကိုလာစောင့်ပေးနေကြတဲ့ ရွာသားတွေမှာ မျက်ရည်မဆယ်နိုင်ဖြစ်ကြရတယ်။ "ဟေ့ကောင်တွေ ..ကလေးကို သွားခေါ်ကြပါဟ .. တော်ကြာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားအုံးမယ် " " အစ်ကိုအတွက် ညီမလေးမုန့်တွေဝယ်လာတယ်လေ ... မစားဘူးလား ...ထတော့လေ အစ်ကို " ဖူးငုံပွင့်က အစ်ကိုဖြစ်သူကိုလှုပ်နှိုးလို့မရတဲ့အခါ ဖခင်နဲ့မိခင်ရဲ့ကြားကို ရောက်ရှိသွားပြန်တယ်။ "အဖေ ....အမေ...ထကြတော့ ..သပြီးပြန်လာပြီလေ ....ဘာလို့ အစောကြီး အိပ်နေကြတာလဲ " " ဖူးဖူး ...တူ...တူမလေး " မသင်းမြမှာအိမ်ပေါ်ကို ရောက်ရှိချိန်မှာပဲ အိမ်ဦးခန်းက မြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး တူမဖြစ်သူကို ဆို့နင့်ကြေကွဲစွာခေါ်လိုက်တယ်။ဖူးငုံပွင့်က အဒေါ်ဖြစ်သူရဲ့ခေါ်သံကြောင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ငိုသံနဲ့ လှမ်းပြောလိုက်တယ်။ "တီ..တီလေး ...အဖေတို့အိပ်နေကြတာနှိုးလို့လဲမရဘူး...တီလေးလာနှိုး .... နှိုးပေး " ဖူးငုံပွင့်က အဒေါ်ဖြစ်သူကို လှမ်းပြောလိုက်ရင်း စကားမဆုံးသေးခင်မှာဘဲ မိဘနှစ်ပါးရဲ့ သက်မဲ့ရုပ်အလောင်းတွေကြားမှာလဲကျသွားခဲ့တယ်။ " တူမလေး ... တူမလေး ..လုပ်ကြပါအုံးရှင် .. ကျွန်မတူမလေး သတိလစ်သွားပြီး ....ကယ်ကြပါအုံးရှင" မသင်းမြမှာ တူမငယ်ရဲ့ အဖြစ်ကိုမြင်မြီး သံကုန်ဟစ်အော်လိုက်လေတယ်။ ~~~~~ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ..ငါ့တူမကြီးက စိတ်အေးအေးထားမှဖြစ်မယ် .... ဖြစ်ပြီးတာတွေလဲ ဖြစ်ခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ ... သူ့တို့အတွက် ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေကိုလဲ ငါ့တူမကြီးပဲ ဦးဆောင်လုပ်ပေးရမှာလေ " ရွာလူကြီနဲ့ သက်ကြီးပိုင်း လူကြီးတွေက သူတို့ သိသမျှကို ပြောပြပြီး နှစ်သိမ့်နေချိန်မှာ မသင်းမြကတော့ လက်ထဲရောက်ရှိနေတဲ့စာကို မျက်ရည်လည်ရွှဲနဲ့ပဲဒုတိယအကြိမ်မြောက်ဖတ်မိပြန်တယ်။ ....ကျွန်တော်သိပ်မိုက်ပါတယ်... မြို့မှာ ဈေးသွားရောင်းရင်း မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ရှုပ်မိပါတယ်.....ဒါကို မနှင်းပွင့်ကသိသွားတော့ စကားများရန်ဖြစ်ကြရာကနေ .. မနှင်းပွင့်နဲ့ သားကိုလက်လွန်သွားမိပါတယ် ... ကျွန်တော်လူယုတ်မာပါ....ကျွန်တော်လဲကျွန်တော့်မိန်း မနဲ့ သားဖြစ်သူတို့နောက်ကို တစ်ပါတည်းလိုက်သွားပါပြီ ... မြင့်ဦး မသင်းမြကစာကိုဖတ်ရင်း ခေါင်းကို တရကြမ်းခါယမ်းပစ်လိုက်တယ်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး ..မဖြစ်နိုင်ပါဘူးရှင် ... "

ကြီးကြီးဥကပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ဖူးငုံလက်ကိုဆွဲပြီး ရွာတောင်ဖျားကို ဦးတည်လျှောက်လိုက်တာမို့ ဖူးငုံပွင့်နဲ့ မသင်းမြတို့မှာ ယောင်နနနဲ့ပဲ ကြီးကြီးဥသွားရာ နောက်ကိုလိုက်ပါခဲ့ကြရတယ်။ ~~~~~~ "မဥရေ... သူ..သူက ... မြင့်ဦးသမီးလေးမဟုတ်လား .." "ကြီးဥ ....သူက ကိုမြင့်ဦးနဲ့မနှင်းပွင့်တို့ရဲ့ သမီးငယ် မဟုတ်လား " " သူ ..သူလေးက ... မြင့်ဦးတို့ရဲ့ သမီးမဟုတ်လားဟဲ့ ...." လမ်းတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ ပိတောက်ပင်တွေ အုပ်ဆိုင်းနေတဲ့ရွာလမ်းမမှာ ဖူးငုံတို့လျှောက်လာကြချိန် ရွာသူရွာသားတွေက ဖူးငုံကိုကြည့်ပြီး ခြေတုန်လက်တုန်အသံတုန်တုန်နဲ့ မေးကြမြန်းကြ ပြောဆိုနေကြတာကိုကြည့်ပြီးဖူးငုံမှာ အံ့သြနေမိတယ်။တကယ်ဆို ဖူးငုံပွင့်ရွာကိုပြန်မလာဖြစ်တာ တစ်နှစ်ပင်မပြည့်သေးလို့ ရွာကလူတွေ ဖူးငုံပွင့်ကိုမမှတ်မိစရာအကြောင်းလဲမရှိ။ပြီးတော့ ပိုပြီး ထူးဆန်းတာက ဖူးငုံပွင့်တို့လမ်းလျှောက်လာကြရာတစ်လျှောက်မှာ ရွာသူရွာသားတွေက ဖူးငုံပွင့်တို့နောက်ကနေ လိုက်ပါလာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်တယ်။ရွာလူကြီးအိမ်ရှေ့ကိုရောက်တော့ ဖူးငုံတို့နောက်မှာ လူအတော်များနေပြီဖြစ်သလို ရွာလူကြီးရဲ့ ခြံဝန်းထဲမှာလဲ လူတစ်စုက ရှိနေပြီဖြစ်တယ်။ "ဟေ့ ..လူအုပ်နဲ့ပါလား ..ဘာဖြစ်လာကြတာလဲ " "ဟို ..ဟို ...ကိုမြင့်ဦးနဲ့ မနှင်းပွင့်တို့ရဲ့သမီးအငယ်လေး ...မြို့ကပြန် ရောက်လာလို့ပါ ဥက္ကဌကြီး " " ဟေ ..သူတို့က မြန်လှချည်လားဟ ...." ရွာလူကြီးက တအံ့တသြနဲ့ခြံရှေ့က လူစုကိုလှမ်းပြောလိုက်တယ်။အဲ့ဒီအခါ လူအုပ်ထဲက ရွာသူအမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်ထွက်လာပြီး ရွာလူကြီးနားကို သွက်သွက်လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်တယ်။ " ကြည့်ရတာ....သူတို့က ... ဘာမှမသိဘဲ သင်္ကြန်ပိတ်ရက်ကိုလာလည်တာထင်တယ် ... အဲ့ဒါ ကျုပ်တို့ဘယ်လိုပြောရမှန်းမသိလို့ လူကြီးအိမ်ကို ခေါ်လာခဲ့တာပဲတော် " "ဟေ ..ဟုတ်လား ....ဒုက္ခပါပဲ....ငါလဲ ပြောမထွက်ဘူးဟ .... အိမ်ထဲကိုခေါ်ပြီး အမောဖြေခိုင်းလိုက်ကြအုံးဟာ ..." ရွာလူကြီးက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီးမျက်စိပျက် မျက်နှာပျက်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ကဲ ..ကဲ ....ကလေးမတို့ လာကြ ..ရွာလူကြီးအိမ်မှာ ခဏဝင်နားကြအုံး " မသင်းမြမှာ ဧည့်သည်ပီပီ ပိတောက်စုရွာအကြောင်းကို မသိသူမို့ ရွာသူရွာသားတွေကိုကြည့်ပြီး နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့ရတယ်။ ဖူးငုံကတော့ ကလေးပီပီ ရွာသူရွာသားတွေကို မြင်ရတော့ပျော်ရွှင်နေခဲ့တယ်။ "ရွာမှာ အလှူရှိတာလားကြီးကြီးဥ.....အဖေတို့အမေတို့ရော ဒီမှာရောက်နေတာလား " ဖူးငုံပွင့်မေးလိုက်ပေမဲ့ ဘယ်သူကမှမဖြေကြဘဲ မျက်နာတွေ မသိမသာလွှဲသွားကြတယ်။ "ဒီက ငါ့တူမက ..နှင်းပွင့်ရဲ့ညီမဆိုတာများလား " "ဟုတ်ပါတယ်ရှင် ... ကျွန်မက အစ်မနှင်းပွင့်ရဲ့ညီမ ...ဖူးဖူးလေးရဲ့ အဒေါ်ပါရှင် " ရွာလူကြီးရဲ့အမေးကို မသင်းမြက မဆိုင်းမတွဘဲပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "အေးကွဲ့ ငါ့တူမကြီးနဲ့ ဦးကြီးတို့ အိမ်ကြီးပေါ်တက်ပြီး ...စကားခဏလောက်သွားပြောရအောင် ကွယ် " " ဟုတ် ... ဟုတ်ကဲ့ပါ ဦးကြီး " ရွာလူကြီးရဲ့ စကားကြောင့်မသင်းမြမှာ စိတ်ထဲထင့်ခနဲဖြစ်သွားရပြီး အသံတုန်တုန်နဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ ~~~~~ "ဦးကြီးပြောတာကို စိတ်အေးအေးနဲ့ နားထောင်ပါကွယ် ... အတတ်နိုင်ဆုံး စိတ်ကိုထိန်းထားပါနော် " "ရှင် ... ဟုတ် ... ဟုတ်ကဲ့ ....ဘာ ..ဘာများလဲရှင် .. အစ်.. အစ်မတို့ ဘာများဖြစ်လို့လဲရှင် " မသင်းမြရင်တုန်ပန်းတုန်နဲ့ ရွာလူကြီးကို ပြန်မေးလိုက်တယ်။ "ဒီ...ဒီလိုပါ ငါ့တူမကြီ ...မ..မနေ့ညက ...မောင်..မောင်မြင့်ဦးတို့မိသားစုသုံးယောက်လုံး ... သေကြောင်းကြံစည်သွားကြလို့ပါကွယ် .....အလောင်းတွေကိုတော့ သက်ဆိုင်ရာက မသယ်သွားသေးဘူး " "ရှင် " ရွာလူကြီးရဲ့ စကားအဆုံးမှာတော့ မသင်းမြမှာဘေးသို့ယိုင်ခနဲလဲကျသွားပြီး အသက်မဲ့သွားသူလို ကြောင်ကြောင်ကြီးနဲ့ ရွာလူကြီးကို ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။ " ငါ့တူမ ...ငါ့တူမကြီး သတိထားလေ ..သတိထားပါအုံး ..ငါ့တူမက စိတ်ကိုထိန်းမှပေါ့ ....တူမလေးလဲ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား " ဖူးငုံပွင့်မှာ ရွာလူကြီးကအဒေါ်ဖြစ်သူကို ပြောပြနေတာကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ရွာအနောက်ပိုင်းကို ဒုန်းစိုင်းပြေးချလာခဲ့မိတယ်။အသက်(၁၂)နှစ်ရှိနေပြီဖြစ်တဲ့ဖူးငုံပွင့်က သေကြောင်းကြံတယ်ဆိုတဲ့ စကားကို နားလည်သိရှိနေပြီမို့ ရွာနောက်ဖျားရှိ မိခင်ဖခင်နဲ့ အစ်ကိုကြီးရှိရာအိမ်ဆီကို မနားတမ်းပြေးလွှား လာခဲ့တယ်။ "ဟဲ့ ...ဟဲ့ လုပ်ကြပါအုံး ..လိုက်ကြပါအုံးဟဲ့ ... ကလေးကကြားသွားပြီ " ဖူးငုံပွင့်တစ်ယောက်သည်းအူ ပြတ်မျှပြေးထွက်သွားချိန်မှာ ရွာလူကြီးရဲ့ အိမ်ခြံဝန်းထဲမှာ အသံတွေစည်စည်ညံသွားပြီး ရွာနောက်ဖျားရှိ ပိတောက်မြိုင်ခြံရှိရာကို သူ့ထက်ငါ့ ပြေးလွှားသွားကြတော့တယ်။

~~~~~~ ကားအိုကြီးက ဖူးငုံပွင့်တို့ တူအရီးနှစ်ယောက်ကို ပိတောက်စုရွာထိပ်မှာရပ်ပေးပြီး တအိအိနဲ့ ပြန်မောင်းထွက်သွားခဲ့တယ်။ပိတောက်စုရွာက နာမည်နဲ့လိုက်အောင် တစ်ရွာလုံးနီးပါး ပိတောက်ပင်ကြီးတွေ အုံ့ဆိုင်းမှိုင်းညို့နေလေတယ်။ "အူ ..ဝူး ...ဝူး ..ဝူ " အချိန်အခါမဟုတ် အူနေကြတဲ့ခွေးအူသံတွေကြောင့် ရန်ကုန်သူဖြစ်တဲ့မသင်းမြမှာ ယောင်ယမ်းပြီး တူမငယ်ရဲ့လက်ကိုလှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ ဖူးငုံပွင့်ကတော့ ပိတောက်စုရွာသူလေးပီပီ ရွာထိပ်ကိုရောက်ကတည်းက ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေပြီး ကြောက်ရမှန်းလဲမသိလန့်ရမှန်းလဲမသိဘဲ ပျော်ရွှင်နေခဲ့တယ်။ "တီလေး ... အထုပ်ကိုမနိုင်ရင် ...ရွာအဝင်ဝက ကြီးကြီးဥတို့အိမ်မှာဝင်ထားခဲ့လိုက်မယ်လေ ..ပြီးမှ ကိုဦးနဲ့သမီးလာပြန်သယ်လိုက်မယ် " ပါလာတဲ့အထုပ်ကို မနိုင်မနင်းဆွဲနေတဲ့အဒေါ်ဖြစ်သူကို ဖူးငုံပွင့်ကပြောလိုက်တယ်။ "ရပါတယ် ဖူးဖူးရယ် ....တီလေးနိုင်ပါတယ် ... တစ်ခါတည်းပဲ သယ်သွားကြတာပေါ့ " မသင်းမြက တူမဖြစ်သူကို ပြန်ပြောလိုက်ရင်း လက်ဆွဲအိတ် ကိုမနိုင်မနင်းဆွဲမလိုက်တယ် ။ဖူးငုံမှာကလဲ ကျောပိုးအိတ်ကတစ်ဖက်လက်ဆွဲအိတ်သေးက တစ်ဖက်နဲ့မို့ တူအရီးနှစ်ယောက် သူ့မကူနိုင်ကိုယ့်မကူနိုင်ဖြစ်နေကြတယ်။ဖူးငုံက ခြေလှမ်းတွေကို သွက်သွက်လှမ်းရင်း လှမ်းမြင်နေရတဲ့ ရွာထိပ်ကအိမ်ဆီကိုဦးတည်သွားလိုက်တယ်။ ~~~~~~ "ကြီးဥ ...ကြီးကြီးဥ " "ဟေ ..ဘယ်သူတုန်း " ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ခေါ်သံစာစာလေး အဆုံးမှာ ခြေတံရှည်အိမ်ကြီးထဲကနေ ပြန်ထူးသံထွက်လာပြီး အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်အိမ်ထဲက ထွက်လာခဲ့တယ်။ပြီးနောက် ခြံဝကိုလျှောက်လာပြီး ထပ်ပြီး မေးလိုက်ပြန်တယ်။ "ဟဲ့..ဘယ်သူတုန်း ..." "သမီးပါ ကြီးဥရဲ့...ဖူးဖူးလေ ... ဒေါ်ဖွားအုံရဲ့မြေးပါ " " ဒေါ်ဖွားအုံရဲ့မြေးဟုတ်လား ..ဒါ ..ဒါဆို.... မောင် ..မောင်မြင့်ဦးရဲ့သမီးငယ် ဖူးဖူးပေါ့ ..အမယ်လေး ဖူးဖူးလေးရယ် ....ဘုရား ..ဘုရား ... ဘုရားကယ်ပါဘုရား " ဒေါ်ဖွားအုံရဲ့မြေးလို့ပြောလိုက်တာနဲ့ မျက်လုံးပြူးမျက်ဆန်ပြူးနဲ့ ရင်ဘတ်ဖိပြီး ဘုရားတနေ တဲ့ ကြီးကြီးဥကြောင့် ဖူးငုံမှာ အူကြောင်ကြောင်နဲ့ဖြစ်သွားရသလို မသင်းမြမှာလဲ လက်ထဲက အထုပ်ကို ချထားရမလို့ ဆွဲသွားရ မလို့နဲ့ ယောင်နနနဲ့ရပ်နေခဲ့ရတယ်။ "ပါလာတဲ့အထုပ်ကြီးက လေးလို့ ကြီးကြီးဥတို့အိမ်မှာ... ခဏထားခဲ့မလို့ပါ ..ပြီးမှကိုဦးနဲ့ဖူးဖူး လာပြန်သယ်မယ် ကြီးကြီးဥ " "နေ ..နေပါအုံး ဖူးဖူးရဲ့ " ဖူးငုံပွင့်က ပြောပြီးတာနဲ့ အဒေါ်ဖြစ်သူလက်ထဲက အထုပ်ကိုဆွဲယူပြီး ခြံထဲကိုထည့်မယ် အလုပ်မှာ ကြီးကြီးဥကတုန်တုန် ယင်ယင်နဲ့ ဖူးငုံပွင့်ရဲ့လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ "မောင်ဟန် .. မောင်ဟန်....လာ...လာပါအုံးဟဲ့ ...ဒီ....ဒီမှာ... မြို့မှာ ကျောင်းသွားတက်နေတဲ့ မောင်မြင့်ဦးသမီးလေးရောက်နေတယ်ဟဲ့ " ကြီးကြီးဥက ဖူးငုံပွင့်ရဲ့လက်ကိုဆွဲထားရင်း အိမ်ဘက်ကို လှမ်းအော်လိုက်တော့ အိမ်ထဲကနေ ကြီးကြီးဥရဲ့သားအကြီး မောင်ဟန်ထွက်လာတယ်။မောင်ဟန်ကလဲ ခြံဝမှာမိခင်ကြီးနဲ့အတူ ရပ်နေတဲ့ ဖူးငုံပွင့်ကိုမြင်တော့ ထိတ်ထိတ်ပျာပျာဖြစ်သွားပြီး အသံတုန်တုန်နဲ့လှမ်းမေးလိုက်တယ်။။ "ဖူးဖူး..ဖူးဖူးမဟုတ်လား .ဒါ..ဒါနဲ့ ..ရောက်လာတာ မြန်လိုက်တာ ....နေ့လယ်ကမှ ညောင်ပင်သာတက်ပြီး မြို့ကိုဖုန်းဆက်ခိုင်းလိုက်တာပါ " "ဟဲ့ ..မောင်ဟန် ...မင်းပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း ... ကလေးက ဘာမှမသိဘဲ ....သင်္ကြန်အလည်ပြန်လာတာနေမှာပေါ့ ....ဒီကသတင်းကို သူတို့သိအုံးမှာမဟုတ်ဘူးထင်တယ်" ကြီးကြီးဥက သူ့သားကို အသံခပ်တုန်တုန်နဲ့ ပြောလိုက်တော့ မသင်းမြကတူမဖြစ်သူ ဘေးမှာ ရပ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်ပါတယ် ဒေါ်ဒေါ် ... တူမလေးဖူးဖူးက ကျောင်းပိတ်ထားတာကြာပြီဆိုပေမဲ့... ကျွန်မကစျေးဆိုင်တစ်ဖက်နဲ့မို့ ... သင်္ကြန်ပိတ်ရက်မှလာခဲ့ရတာပါ ...ဒါနဲ့မြို့ကို အကြောင်းကြားတာက ဘာသတင်းများလဲရှင် " " အဲ....အဲ့ဒါက ...အဲ့ဒါကလေ .. ဟို ..ဟို ..ဒီလိုလုပ်ပါလား ...ရွာလူကြီးအိမ်ကို အရင်သွားကြတာပေါ့ကွယ် ..မောင်ဟန် မင်းကအဖော်တစ်ယောက်ခေါ်ပြီး အထုပ်တွေသယ်လာခဲ့လိုက် ..အမေတို့ရွာလူကြီးအိမ်ကို သွားနှင့်လိုက်မယ် " ကြီးကြီးဥရဲ့ စကားကြောင့် ဖူးငုံပွင့်နဲ့ မသင်းမြတို့မှာနားမလည်နိုင်ဘဲဖြစ်သွားကြရတယ်။ " ရပါတယ် ကြီးကြီးဥရဲ့ ..ဖူးငုံတို့အိမ်ကိုပဲ တန်းပြန်တော့မယ် ..အထုပ်ကလဲတစ်ထုပ်ပဲထားခဲ့မှာပါ ....ထားခဲ့တဲ့အထုပ်ကိုလဲ ...ပြီးမှအစ်ကိုဦးနဲ့ဖူးဖူးပဲလာသယ်မှာပါ ..လိုက်မပို့ပေးပါနဲ့ ကြီးကြီးဥရဲ့ " ကြီးကြီးဥတို့အိမ်နဲ့ ဖူးငုံပွင့်တို့အိမ်က ရွာအရှေ့ဖျားနဲ့ အနောက်ဖျားမို့ ဖူးငုံပွင့်ကပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်တယ်။ပြီးတော့ ရွာလူကြီးအိမ်ကလဲ ရွာတောင်ဖျားမှာရှိတာမို့ ဖူးငုံတို့အိမ်နဲ့တစ်လမ်းစီတစ်ခြားစီရယ်လေ။ဖူးငုံပွင့်ပြောလိုက်ပေမဲ့ကြီးကြီးဥက သူဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ဖူးငုံရဲ့လက်ကို မလွှတ်ပေးဘဲ " မ ..မဟုတ်ဘူး ဖူးဖူးရဲ့ ..သမီးတို့အိမ်ကို ဒီအတိုင်းပြန်လို့ မရသေးဘူး ...ကြီးကြီးဥနဲ့ရွာလူကြီးအိမ်ကိုပဲ အရင်သွားရအောင်ကွယ် "

#တိမ်ခိုးဝေတဲ့နွေ (အခန်းဆက် ဝတ္ထု ) အပိုင်း (၁) ******* (နိဒါန်း ) ကြည်လင်တောက်ပတဲ့ပြာမှိုင်းမှိုင်းကောင်းကင်ပြင်ကြီးကို မြင်ခွင့်မရတဲ့နွေ ..... ပိတောက်မြိုင်မှာ ပိတောက်တွေမဝေတော့တဲ့နွေ ...... ~~~~~~~~ ခရီးသည်တင်ကားအိုကြီးက ညောင်ပင်သာမြို့ငယ်လေးနဲ့တောရွာတွေကို ဆက်သွယ်ထားတဲ့ မြေလမ်းပေါ်မှာတအိအိနဲ့မောင်းနှင်လာခဲ့တယ်။ကားအိုကြီးရဲ့နောက်ထဲမှာကတော့ ဖုန်လုံးတွေက ကားထဲကိုအလုံးလိုက်အခဲလိုက်လူးကာလွန့်ကာ၀င်လာခဲ့တယ်။ကားထဲမှာလိုက်ပါလာခဲ့တဲ့ဒေသခံတွေအဖို့ကတော့ ဒီခရီးဒီလမ်းကသွားလာနေကြမို့ ပုဆိုးစုတ်တွေတဘက်ဟောင်းတွေကိုခေါင်းပေါ် ခြုံပြီး လိုက်ပါလာခဲ့ကြတယ်။အကြောင်းမသိတဲ့ တခြားနယ်သူနယ်သားတွေကတော့ ပုဆိုးမပါတဘက်မပါနဲ့ ကားပေါ်မှာမျောက်ဖြူကြီးတွေလိုဖြစ်လို့။ "ဒီခရီးဒီလမ်းကတော့ တို့တွေက သွားနေကြမို့ရိုးနေပါပြီအေ... သူဋ္ဌေးကုန်းနဲ့ မြို့သာလောက်ဆိုတော်သေး...ဟိုဘက်လက်ပံကုန်းနဲ့ပိတောက်စုအထိသာသွားရမယ်ဆိုရင် ရွာလဲရောက်ရောလူကနေပြီး အမွှေးမပါတဲ့မျောက်ဖြူကြီးလုံးလုံးဖြစ်တော့တာပဲ ...ဒါနဲ့ကလေးမတို့က မြို့ကလာတယ်ထင်ပ ... ဒီဘက်မှာမတွေ့ဖူးပါဘူး " ရွာသူအမျိုးသမီးကြီးကပြောရင်းနဲ့ ကားဦးခေါင်းပိုင်းဘက်မှာပုပြီးဝပ်နေကြတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ကို လှမ်းမေးလိုက်တယ်။ "ဟုတ်ပါတယ် အဒေါ် ... ကျွန်မတို့က ပိတောက်စုကိုအလည်လာတာပါ....ပိတောက်စုမှာ ကျွန်မအစ်မကြီးက အိမ်ထောင်ကျနေတာလေ " "ဟုတ်လား ..ပိတောက်စုဆိုရင်တော့ ညနေသုံးလေးနာရီမှရောက်မှာ..တလမ်းလုံးဖုန်ကတော့ ဘာပေါသလဲ မမေးနဲ့အေ..ဒီလို နွေရာသီများ ခရီးသွားလာရတာ မကောင်းပါဘူးအေ ပူကပူသနဲ့ " ရွာသူ အမျိုးသမီးကြီးပြောတာလဲ မှားတော့မမှား။ ဒီဘက်က ရွာတွေကနွေရာသီဆိုရင်ပူကပူ ဖုန်ကပေါနဲ့ သွားလို့လာလို့ အဆင်မပြေလှ။သို့ပေမဲ့နွေရာသီသင်္ကြန်ပိတ်ရက်မျိုးမှာပဲ မြို့ကလူတွေကနားရက်ရှည်ရပြီး မိသားစုဆွေမျိုးတွေရှိရာကို အလည်အပတ်ပြန်ကြရတာမို့ နေပူပူဖုန်တထောင်းထောင်းအောက်ကကားအိုကြီးထဲမှာခရီး သည်တွေ ပြည့်လုနီးပါးပါလာခဲ့ကြတယ်။ "အဟွပ် ..အဟွပ် " "ဖူးဖူး....တူမလေး ဖုန်တွေမွှန်နေပြီလား ...အပေါ်အင်္ကျီကို ခြုံထားလေတူမလေးရဲ့ ... နေကာမျက်မှန်ကိုလဲသေချာတပ်ထားအုံး " " ဟုတ်ကဲ့ တီလေး ....ကားကလဲ နှေးလိုက်တာ ... ဖူးဖူးက အမေတို့ကိုတွေ့ချင်လှပြီ " အဒေါ်ဖြစ်သူရဲ့ အပြောကို ဖူးငုံကပြန်ဖြေလိုက်ရင်း ကားလမ်းဘေးကို မဝံ့မရဲကြည့်လိုက်တယ်။မနေ့ညကတည်းက ရန်ကုန်ကနေရထားတစ်တန်ကားတစ်တန်နဲ့ထွက်လာခဲ့ရတဲ့ ဒီခရီးရှည်ကြီးမှာ (၁၂) နှစ်အရွယ်ပဲရှိသေးတဲ့ ဖူးငုံပွင့်အတွက် လူကခရီးပန်းနေပြီဖြစ်သလို ခွဲခွါခဲ့ရတာကြာပြီဖြစ်တဲ့ မိခင်ဖခင်နဲ့အစ်ကိုဖြစ်သူကိုလဲ တွေ့ချင်နေပြီဖြစ်တယ်။ဖူးငုံးပွင့်တို့က မိသားစုလေးယောက်ရှိကြတယ်။ ဖခင်ဖြစ်သူဦးမြင့်ဦးနဲ့မိခင်ဒေါ်နှင်းပွင့်ရယ် သားဖြစ်သူမြင့်ကျော်ဦးနဲ့ သမီးငယ်လေးဖူးငုံပွင့် အပါအဝင်မိသားစုလေးယောက် ဖြစ်ကြတယ်။ဦးမြင့်ဦးက ပိတောက်စုရွသား အညာသားစစ်စစ်ကြီး ။ဒေါ်နှင်းပွင့်က ရန်ကုန်သူ။ အညာသားကိုမြင့်ဦးတစ်ယောက် ရန်ကုန်တက်လာခိုက် ရန်ကုန်သူမနှင်းပွင့်နဲ့ အကြောင်းပါခဲ့တယ်။ကိုမြင့်ဦးနဲ့တွေ့ဆုံချိန်မှာ မနှင်းပွင့်က မိခင်ကြီးမရှိတော့ဘဲ ဖခင်ကြီးရယ်ညီမငယ်သင်းသင်းမြနဲ့အတူသားဖသုံးယောက် ဖခင်ကြီးတို့မောင်နှမတစ်စုရဲ့အမွေဆိုင်ခြံထဲမှာ နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်။ကိုမြင့်ဦးနဲ့ အကြောင်းပါတော့ မနှင်းပွင့်က အမွေဆိုင်ခြံထဲမှာမနေဘဲ ယောကျာ်းဖြစ်သူရဲ့ ဇာတိရပ်ရွာဖြစ်တဲ့ စစ်ကိုင်းဘက်ကရွာမှာလိုက်နေခဲ့တယ်။ဒီလိုနဲ့ ကိုမြင့်ဦးနဲ့ မနှင်းပွင့်တို့မှာ သားတစ်ယောက်သမီးတစ်ယောက် ထွန်းကားလာခဲ့တယ်။မနှင်းပွင့်ရဲ့ သမီးလေးဖူးငုံပွင့်အလယ်တန်းစတက်တဲ့နှစ်မှာပဲ မနှင်းပွင့်တို့ရဲ့ဖခင်ကြီးဆုံးသွားလို့ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ရှာတဲ့ ညီမငယ်ဆီမှာ သမီးငယ်ကို ထားခဲ့လိုက်ကြတယ်။တကယ်တော့ ဒေါ်နှင်းပွင့်တို့ရဲ့အစီအစဉ်က ဦးမြင့်ဦးရဲ့မိဘနှစ်ပါးလုံးလဲ ကွယ်လွန်သွားကြပြီဖြစ်လို့ ဒီတစ်နှစ်ကုန်ရင် မြို့ကိုပြောင်းဖို့စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်တယ်။မြို့မှာက မနှင်းပွင့်တို့ရဲ့ အမွေဆိုင်ကိစ္စက မပြီးပြတ်သေးလို့ မပြောင်းရွေ့နိုင်ဘဲဖြစ်နေရခြင်းသာဖြစ်တယ်။ "ဖုန်တွေကလဲများ....ပူကလဲပူလိုက်တာ တီလေးရယ် ..ဖူးငုံတို့ငယ်ငယ်တုန်းက ...ရာသီဥတုကဒီလောက်မပူသလိုဘဲသိလား တီလေး " ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ စကားသံအဆုံးမှာပဲ ရွာသူ အဒေါ်ကြီးက ဝင်ပြောလိုက်ပြန်တယ်။ " အရင်ကနဲ့တော့ဘယ်တူမလဲ ကလေးမရယ် ... အဓိကက သစ်ပင်တွေမရှိတော့လို့ပေါ့ကွယ် ...သစ်တစ်ပင်ဖြစ်ဖို့မလွယ်မှန်းသိသိနဲ့ ခုတ်နေကြတာလေ ... ထင်းအတွက်ခုတ် .. ငွေအတွက်ခုတ်နဲ့ ....နောက်ဆုံးတော့ အပင်ရယ်လို့ ပြစရာအဖြစ် လမ်းဘေးကန္တာရပင်တွေပဲကျန်တယ်...ဒီတော့ မိုးမမှန်လေမမှန်နဲ့ရာသီဥတုတွေလဲ ပိုပူလာတော့တာပါပဲကွယ် "

မြယွန်းမီ ချစ်သူရဲ့လက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲကိုင်လှုပ်ယမ်းပြီး ပြောလိုက်မိတယ်။ ~~~~ " ဟယ် ...ကိုနေ ဒီလမ်းထိပ်မှာပဲ ရပ်လေ ..အိမ်ရှေ့ထိလိုက်မလို့လား .. တော်ကြာ အိမ်မှာအမေပြန်ရောက်နေလို့ တွေ့သွားမှဖြင့် " "မတွေ့ပါဘူး ချစ်ရယ် ... ဒီအချိန်ဆို အန်တီပြန်မရောက်လောက်သေးပါဘူး ...မယုံရင်ကိုလင်းတို့ကို ဖုန်းဆက်ကြည့်လေ " " ကိုလင်းတို့ကို ဆက်လို့ဘယ်လို့ ရမှာလဲ ကိုနေရဲ့ ...ကိုကိုတို့က ဆိုင်မှာလေ " မြယွန်းမီ ပြောလိုက်တော့ ဟန်နေထူး မျက်နှာကိုခပ်ပုတ်ပုတ်လုပ်လိုက်ပြီး "ဟာကွာ ...မသိတော့ဘူး ..ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်နားအထိလိုက်ပို့မယ် ကွာ " " ကိုနေနော် ... ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ..ကလေးဆိုးကြီးကျနေတာပဲ ... တော်ပြီ ဒီနေရာမှာပဲချပေးခဲ့တော့ " မြယွန်းမီချစ်သူကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ကားပေါ်က ဆင်းခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~ မြယွန်းမီ ခြံရှေ့ကိုရောက်ချိန်မှာ ခြံရှေ့မှာကားနှစ်စီးရပ်ထားတာ တွေ့လိုက်ရတာမို့ အံ့သြသွားမိတယ်။ဒီအိမ်ကိုပြောင်းလာခဲ့တာကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ မိခင်ကြီးက သူ့ ဧည့်သည်တွေကို အိမ်ကိုတစ်ခါမှ ခေါ်လာခဲ့ဖူးခြင်းမရှိဘူးမဟုတ်လား။ မြယွန်းမီဖြည်ညှင်းစွာလျှောက်ပြီး အိမ်ထဲဝင်လိုက်ချိန်မှာတော့ ဧည့်ခံထဲမှာထိုင်နေတဲ့ လူကြီးတချို့ကိုကြည့်ပြီးရင်တွေ ဒိန်းခနဲဆောင့်ခုန်သွားရတယ်။ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရှိနေကြတဲ့ မိခင်ကြီးနဲ့အတူ ချစ်သူဟန်နေထူးရဲ့မိဘတွေကလဲ လှမ်းကြည့်လာတာမို့ မြယွန်းမီလန့်ပြီးနောက်ကို ဆုတ်လိုက်မိတယ်။ "အမေ့ " မြယွန်းမီးနောက်ဆုတ်လိုက်မိစဉ်မှာ ရုတ်တရက်နောက်ကိုရောက်လာသူနဲ့ ဝင်တိုက်လိုက်မိတာမို့ လန့်ဖျပ်ပြီးမော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ " ကို ..ကိုနေ ... ကိုနေ့မိဘတွေရောက်နေတယ်နော် ...ဘာ ..ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် " မြယွန်းမီထိတ်လန့်ပြီးခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်မိတယ်။ "ဘာဖြစ်လို့ရမှာလဲ ယွန်းရဲ့ .. ကိုယ့်မိဘတွေက ... ကိုယ့်အတွက်သတို့သမီးလာတောင်းပေးတာပေါ့ " "ရှင် " မြယွန်းမီအံ့ဩပြီး ချစ်သူဟန်နေထူးကို မော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဟန်နေထူးက အံ့သြတုန်လှုပ်ပြီးရှက်ရွံ့သွားတဲ့ ချစ်သူရဲ့လက်ကလေးကို ခပ်တင်းတင်းဆွဲယူလိုက်ပြီး နှစ်ဖက်မိဘတွေထိုင်နေရာ ဧည့်ခန်းဆီကိုလျှောက်သွားလိုက်တယ်။နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ရင်ထဲမှာ မယုံကြည်နိုင်ခြင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပေမဲ့ ပြောမပြနိုင်အောင် ကြည်နူးဝမ်းသာနေမိကြတယ်။နှစ်ယောက်သားရဲ့ ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားကြတဲ့ လက်တွေက လူကြီးတွေရှေ့ရောက်တဲ့အထိလက်တွဲမဖြုတ်မိကြဘဲ တင်းတင်းမြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားမိကြမြဲ။ ====================== * ပြီးပါပြီ * ဖတ်ရှုပေးကြသူများအားလုံးကို ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်ရှင် စာဖတ်ခ ၁၀၀၀ကျပ် ပေးသွင်းလိုသူများအတွက် ပေးသွင်းရမည့် အကောင့်များမှာ KPay 09773745413 Lai Lai Win Wave 09773745413 Lae Lae Win ဖြစ်ပါတယ် အားလုံးကိုကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်ရှင် LiKe & Comment & Share လေးတွေနဲ့ ကူညီပေးကြပါအုံးရှင် ကလောင်နာမည်ဖျက်ပြီး Copy ယူခွင့်မပြုပါ ခိုးယူသုံးစွဲခြင်းများ ခွင့်မပြုပါ စာဖတ်သူများအားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ချစ်ခင်လျက်ပါ A Kyi Phyu #ဧကြည်ဖြူ