Saved Messages

فکر کردن به تو روزِ منه ، شب منه ، خواب منه خوراکمه.

فکر نکن. یه چیزی می‌شه …

چرا من اونقدری پولدار نیستم که از تمام آل‌استارها یه رنگشو داشته باشم؟

بخش بزرگی از رنج‌هایی که به ما تحمیل شده به این برمی‌گرده که در هر ماجرایی دنبال چرایی و دلیل اون اتفاق هستیم. درحالی که حتی دونستن دلیل و چرایی اون اتفاق قرار نیست از رنج و آزاری که به ما رسیده ذره‌ای کم کنه. ما فقط دنبال یک تسکین موقتی هستیم درحالی که هیچ تسکینی وجود نداره! این رنج برای ابد در ذهن ما می‌مونه و آثارش تا آخرین لحظه‌ی زندگی‌ همراه ماست. فقط باید بپذیریم این هم بخشی از زندگی ما بوده؛ همین.

بخش بزرگی از رنج‌هایی که به ما تحمیل شده به این برمی‌گرده که در هر ماجرایی دنبال چرایی و دلیل اون اتفاقیم. درحالی که حتی دونستن دلیل و چرایی اون اتفاق قرار نیست از رنج و آزاری که به ما رسیده ذره‌ای کم کنه. ما فقط دنبال یک تسکین موقتیم درحالی که هیچ تسکینی وجود نداره. این رنج برای ابد در ذهن ما می‌مونه و آثارش تا آخرین لحظه‌ی زندگی‌ همراه ماست. فقط باید بپذیریم این هم بخشی از زندگی ما بوده؛ همین.

من خودم هم می‌دونم بار منفی نوشته‌ها خیلی بالاست. اما این‌ که بهم گفتی " تاریک می‌نویسی " ؛ هی تو سرم تکرار می‌شه و مثل پُتک رو مغزم فرود میاد. اندوهِ عزیزِ همیشگی و فهمیده نشدنیِ من :)

به من سفارش کن گاهی از خانه بیرون بروم و بگو که این‌قدر خودم را اذیت نکنم. من فقط حرف تو را گوش می‌کنم. می‌دانی که؟

به تو فکر نمی‌کنه. بخواب.

بهش فکر نکن. بخواب.

شخصی همه شب بر سر بیمار گریست ؛ چون صبح شد او بمرد و بیمار بزیست.

اگر به کسی که در واکنش به احوالات بهم ریخته‌مان می‌گوید "خب با من حرف بزن"، صراحتاً بگوییم "مشکلم این است که نمی‌خواهم حرف بزنم و صادقانه‌تر این است که نمی‌خواهم با تو حرف بزنم" به نظر عوضی‌بازی درآورده‌ایم؟ یحتمل. اما اسم رفتار ما هرچه باشد، با حقیقت آشفته ما زمین تا آسمان فرق می‌کند. شاید ما نمی‌خواهیم با شما صحبت کنیم! چون صحبت کردن به خودی خود، دیگر اثری ندارد. ما نمی‌خواهیم با شما صحبت کنیم چون که شما نمی‌توانید از باب گفتگو، به اندرونی ما وارد شوید و این خود رنج دوچندان به هم‌راه می‌آورد، رنجِ مضاعفِ «فهمیده نشدن»، رنج مضاعف ِ «تنهایی».

بیا و جبران کن ؛ به بوسه‌های زیاد.

نگاهِ من، نگاهِ تو، چه خوبه این مشاعره .. @panaah_ir