Saved Messages

ما را بستان از این ولوله‌بازار.

مصلحت نیست هوا عطر تو را حفظ کند.

به من مى‌گفت: چشم‌هاى تو مرا به اين روز انداخت. اين نگاه تو، کار مرا به اينجا كشانده. تاب و تحمل نگاه‌هاى تو را نداشتم. نمى‌ديدى كه چشم بر زمين مى‌دوختم؟ به او گفتم در چشم‌هاى من دقيق‌تر نگاه كن! جز تو هيچ چيزى در آن نيست.

« تو اما این‌بار خوب می‌فهمی که صدایم به احساس، آلوده نیست. »

به من می‌گویی که از زندگی گریزانی و در این فکری که در ورای تمام رنج‌هایت خانه‌ای بسازی که هیچ احساسی را در آن راه نباشد. به قلبم اشاره می‌کنم و با چشمان خسته‌ی از خواب برگشته‌ به تو می‌گویم که در ورای تمام رنج‌ها چیزی هست که تو را انتظار می‌کشد. تو اما این‌بار خوب می‌فهمی که صدایم به احساس آلوده نیست! تو خوب می‌دانی که در من خانه‌ای هست، که تو بیش از آن‌چه که باید، در آن نبوده‌ای!

هیچی نداشتن دستشون خالی بود، سنگ می‌زدن. اینم فهمیدی ؟

رو دنده و پهلوی راستش می‌پرید. فهمیدی چی می‌خوام بگم؟

☑️ ۱۵۰ ثانیه روضه مجسم از آنچه بر سر شهید روح‌الله عجمیان آوردند ☑️ @sepah_pasdaran [عضویت]

اشتباه من این بود که همیشه دلبسته‌ی جاده‌هایی بودم که در مقابلم هیچ ردپایی نمی‌دیدم. اما جایی که کمی منصفانه به خودم نگاه کردم و دریافتم که من تمام مدت را زندگی نکرده‌ام. دوام آورده‌ام. دلم می‌خواست می‌توانستم لحظه‌ای از امید دادن به عزیزانم دست بکشم و به قدر ثانیه‌ای خودم را در آغوش بگیرم. حتی برای یک لحظه تصمیم گرفتم خودم را از موضعی که اندوهم مرا پناه داده بود جدا سازم و به دستان آن بخش از روحم که مرا اندکی به آینده امیدوار می‌ساخت و می‌خواست که در خدمت آزادی باشد بسپارم. اما کمی فکر کردم. آیا این آزادی نبود که پس از این همه رنج باید در خدمت من می‌بود؟ و همین پرسش‌هاست که مدام آدمی را در برابر آن‌چه که قلبش ندا می‌دهد در گرداب تردید سرگردان می‌سازد. و من دیگر آنقدر با قلبم جنگیده‌ام که دیگر مرا نه مأمن که دشمن خویش می‌پندارد. سخت است که این‌بار به او بفهمانم که ابتدا باید جانب عقل را رعایت کنم تا راضی به برداشتن نخستین گام شود. که من به هر خانه که اعتماد کردم شبانه روی سرم آوار شد. می‌دانی کجای این بازی مرا عذاب می‌دهد؟ این‌که شاه هزاران بار کیش می‌شود و سرباز فقط یکبار می‌میرد.

منذ أول عناق حدث بیننا أدرکت أني لن أنجوا من احضانك أبداً. زمانی که اولین آغوش بین ما رخ داد، درک کردم که من هیچ‌وقت از آغوشت رهایی نخواهم داشت.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ 🥹🥹🥹🥹چشمام اینجوری شد با دیدن جمله آخر علی

قربون اسمت.

خط آخر رو می‌خونم و عشق می‌کنم …

قرآن خونده میشه مشروب و آبجو قدغن میشه حجاب اجباری میشه ورود و مانور همجنس گراها ممنوع میشه در و دیوار پر از آیات قرآن میشه اینا همه یک فریم از قوانین سخت گیرانه در سطح بین المللیه که تو قطر اتفاق افتاد و هر یدونش بستر یه آشوب و کلی خودزنی تو ایرانه، فرض کنید جام جهانی با همین موازین تو ایران برگزار میشد، همتی توییت میزد شما عقب مانده ها نمیفهمید که جهان به مشروب نیاز دارد طنز پردازان شروع جلسه با قرآن رو تمسخر میکردند، انقلابی ها و عدالت طلب هاشون اجباری بودن حجاب برای افراد دیگه رو تمسخر میکردند، مسیح علینژاد و بی تی اس در حمایت از Lgbt ها و توهین هایی که بهشون شده ممکن بود کنسرت مشترک بذارن و شروین یه آهنگ میخوند از این اوضاع مضحک تو ایران. اما تو قطر نه تنها ایراد نداره بلکه فیفا برای تمام این قوانین احترام قائله و برای تخطی کنندگان از قوانین جریمه قرار میده هیچکس هیچ اعتراضی نمیکنه و همه به این قوانین احترام قائلن؛ کاش دست کم برامون سوال بشه، فقط و فقط ایجاد سوال که این تناقض علتش چیه؟ مشکل دنیا با ایران چیه؟ البته جواب خلاصه شده تو یک کلمه: علی.

صحبت‌های مهم کارلوس کیروش پیش از بازی ایران - آمریکا که توسط رسانه‌ها سانسور شد.

🇮🇷

یا صاحب صبر…

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ گاهی اوقات قرار است که در پیله ی درد،  نم نمک "شاپرکی" خوشگل و زیبا بشوی... گاهی انگار ضروریست بگندی در خود، تا مبدل به "شرابی" خوش و گیرا بشوی... گاهی از حمله یک گربه،قفس میشکند، تا تو پرواز کنی،راهی صحرا شوی... گاهی از خار گل سرخ برنجی بد نیست، باعث مرگ گل سرخ مبادا بشوی... گاهی از چاه قرار است به زندان بروی، " آخر قصه " هم آغوش زلیخا بشوی... " فروغ فرخزاد "