JESSICA's FLOOR

این آهنگ انقدر آرومه که همیشه باهاش خوابم می‌بره.

.

رونالدو:

حس میکردم که این دنیا برای من نبود برای یکدسته آدمهای بی حیا، پر رو،گدامنش معلومات فروش، چاروادار و چشم و دل گرسنه بود برای کسانیکه به فراخور دنیا آفریده شده بودند و از زورمندان زمین و آسمان مثل سگ گرسنه جلو دکان قصابی که برای یک تکه لثه دم می‌جنبانید گدایی میکردند و تملق میگفتند. بوف کور -صادق هدایت (بیشترین حسی که این روزا دارم.)

ادمین پیک‌می:

یه بوس هم به من بدید.

دکتر مکری عزیزم بی‌نظیر هستن. اما این رویکرد سالمیه که ما بتونیم با هر کسی مخالفت کنیم.

من حدود سه یا چهار تا از ویدیو های طولانی دکتر مکری رو گوش داده بودم خیلی وقت پیش. بطور کلی آدم باسواد و مفیدیه و قبولش دارم. تنها جایی که نظرم باهاش مخالف بود یه ویدیویی بود راجب بررسی تاثیر تکامل و ژن در شکل گیری نقش ها و رفتار ها در جنسیت زن و مرد. تو ویدیو خودش شرح میده که دو جریان روان شناس هستن. یه جریان معتقدن که ژن تعیین کننده اصلیه و یه جریان دیگه معتقدن که اینا همشون برساخت های جامعه‌س و میشه به قولی تغییرش داد. تو این لایو میگه که من مایلم به جریان دومم. ویدیو رو گشتم نتونستم پیدا کنم. اگه تو یوتیوب گشتی ویدیوی "شکل گیری رفتار جنسی: از منشا زیستی تا یادگیری اجتماعی" نیست. اونی که من میگم تو اتاقش تنها بود و تعداد زیادی کتاب و شخصیت معرفی میکنه تو ویدیو.

اصلا ویدیوهای دکتر فقط باید بوس بگیرن

ناشناس‌ها رو پاک می‌کنم. یکی یه دونه بوس برای دکتر مکری عزیزم بفرستید و تمام.

موافقم فقط البته گاهی بنا بر شرایط از هر کسی نباید حمایت کرد. مخصوصا اگر سمت نادرست تاریخ ایستاده.

قضاوت کردن و مقایسه کردن اگر وجود نداشت، خیلی از انتخاب‌ها، یادگیری‌ها و حتی پیشرفت‌ها متوقف می‌شد. ذهن انسان ذاتاً برای تحلیل و سنجش ساخته شده و قضاوت در معنای درستش یعنی همین مقایسه و سبک‌سنگین کردن. اما باید بین «قضاوت» و «برچسب‌زدن» فرق گذاشت. قضاوت یعنی بررسی یک حرف، یک رفتار یا یک ایده. ولی برچسب‌زدن یعنی تبدیل آن به هویت ثابت یک فرد؛ اینکه به جای نقد یک نظر، کل شخص را خوب یا بد، حق یا باطل تعریف کنیم. اینجاست که تحلیل جای خودش را به قطبی‌سازی می‌دهد. نکته مهم این است که قبل از قضاوت، آدم باید بداند سطح دانش و اطلاعات خودش در آن موضوع چقدر است و حتی نسبت به قضاوت‌های خودش هم حالت شک و بازبینی داشته باشد. چون خیلی وقت‌ها قضاوت ما از کمبود اطلاعات یا قطعیت کاذب می‌آید. در واقع، نگاه دقیق‌تر این است که بیشتر چیزها روی یک طیف قرار دارند، نه در دو سر سفید و سیاه. نگاه خاکستری کمک می‌کند واقع‌بین‌تر باشیم، بدون اینکه در دام ساده‌سازی افراطی بیفتیم. در نهایت، می‌شود از هر فکر، نظر یا فردی بخش‌های مفید را جدا کرد و استفاده کرد، بدون اینکه درگیر برچسب‌ها یا رد و تأیید کامل هویتی شویم. خلاصه‌اش این است: از اون قسمتی که می‌تونه بهتون سود برسونه، خوب استفاده کنید.

داشتم با چتی صحبت می‌کردم که چرا آدمی که من دنبالش هستم پیدا نمی‌شه؟ گفت پیدا می‌شه ولی اگر تو دنبال همچین چیزی هستی، خودت هم بلدی برای اون اینطوری باشی؟ گفتم دارم تمام تلاشم رو می‌کنم که باشم. گفت اگر ازت بپرسه در عوض شجاعت من، چطور این رو برمی‌گردونی، چی جواب می‌دی؟ اعتراف سختی بود که بگم: ترس‌هات رو بغل می‌کنم. گفت بالاخره داری روابط سالم رو یاد می‌گیری.

دقیقا و اینکه درسته که نمی‌تونیم بگیم قضاوت کردن رو باید خاموش کرد چون این خودفریبیه و قضاوت شما هیچ وقت خاموش نمی‌شه. اما یه سری از افراد به دلیل اضطراب نهانی که خودشون دارن و این رو نمی‌دونن، با توهم کنترل خودشون رو آروم می‌کنن و این کنترل از چهارچوب بندی‌های کورکورانه تغذیه می‌شه.

من هیچ‌وقت آدم‌ها رو خط‌کشی نمی‌کنم که بگم فلانی خوبه یا بده. حتی اگر کسی دشمن من هم باشه، اگر چیزی ازش یاد بگیرم یا برام سودی داشته باشه و باعث آگاهی‌ام بشه، استفاده می‌کنم. به نظرم مهم اینه که آدم از هر چیزی که می‌بینه یا می‌شنوه چیزی به دانشش اضافه کنه، نه اینکه درگیر این بشه که طرف مثلا مسلمان هست، مسیحی هست، یهودی هست، سیاهه یا سفیده؛ مهم اینه که ازش یاد بگیری. این روزها هم خیلی می‌بینم که برچسب‌زدن زیاد شده؛ مثلا اینکه فلانی چپه، فلانی راسته، فلانی سلطنت‌طلبه و… به نظرم این‌ها نباید باعث بشه آدم اصل ماجرا رو از دست بده. اگر کسی حرفی داره یا دانشی داره، باید ازش استفاده کرد، نه اینکه صرفاً بر اساس برچسب‌ها رد یا تأییدش کنیم. در مورد دیسلایک زدن هم به نظرم این سؤال مطرحه که اصلاً «خوب و بد» از چه زاویه‌ای سنجیده میشه؟ از نظر سواد؟ از نظر محتوا؟ یا چیزهای دیگه؟ من قصد طرفداری از کسی رو ندارم که بخوام بگم فلانی عالیه یا اینه و اونه. فقط می‌خوام اگر در این حوزه افراد قوی‌تری نسبت به کسانی که می‌شناسم (مثلاً دکتر مکری) وجود داره، یا حتی در سطح خودشون هستن، معرفی بشن. چون من در مجموع تعداد زیادی از افراد ایرانی در این سطح نمی‌شناسم و نهایتاً ۳ یا ۴ نفر بیشتر به ذهنم می‌رسه.

چرا باید دنبال این باشیم که کسی خوبه یا نه؟ نیاز نداریم کسی رو دسته بندی کنیم. اگر تو کاری مهارت داره از مهارتش استفاده می‌کنیم و قدردانی. همین.

مکری واقعا خوبه یا نه؟