جـــان پناھ

وای واااااااااای

به قدری خوشحالم که تصور نمیکنی وانا😭✨

وای یاخدا بسم‌الله😭😭😭😭😭😭😭

خب، تا حالا با پاشنه‌ی کفش یه موجود نکشته بودم که کشتم.

بچه‌ها منم خیلی ذوق زده‌ام ولی صبر کنید من باید یه سوسک بکشم، بیام با هم بپر بپر گنیم.

الدا کار بزرگی رو شروع کرد. لطف کرد من رو هم دعوت کرد، من هم دوست دارم پشت رد پاهای اکلیلیش قدم بردارم. ولی نمی‌دونید چقدر این کار برام خوفناکه. کلمه‌ی درستش هم خوف‌ئه، به معنای واقعی. خارج شدن از دنیای فیکشن، مثل خراب کردن دیوار ماریاست، قبلش باید تایتان بشی. (لاقل برای من اینطوریه) وقتی فیکشن می‌نویسی، به طور پیش‌فرض می‌دونی که حداقل یک ذره قراره داستانت بابت وجود کرکترهای مشخص، دوست داشته بشه. ولی خارج از اون دنیا… خیلی باید شجاع باشی.

اصلا کی از آینده اومده که خبر داشته باشه؟

نه دردونه، جداگانه.🪷

خیلی خوشحالم که ادمای حسابی دور هم جمع میشن مشتاق داستانتم ایوانا

یعنی قراره باهم بنویسید؟! وای!

وای خیلی خوشحالم. 😭😭😭😭😭😭

الان میمیرم از ذوق که😭😭😭😭😭

وای مامان جدی؟؟؟؟

چی یاخدا

دوربین کار گذاشتی؟ راستشو بگو.

هوراااااااااااااا

چیییی یااخدخاخاخاخالنتتبتیعیعسصعضعضعضع

نیشخند ایوانایی داری میزنی من میبینمششش