"من

کسی می‌دونه با این زندگی‌ای که دستمون دادن دقیقا باید چه گهی بخوریم؟

برای تاریکی این دنیا روح غمگین و کوچیک تو زیادی بود؛ برای تاریکی این دنیا تو خیلی روشن و شکننده بودی. یادت یک گوشه قلبمون می‌مونه، آروم بخواب فرشته کوچولوی من.

عزیزم تو دریا بودی و اون کاسه.

ماه امشب به صورتم نزدیک‌تر بود، طوری که انگار از داخل پنجره به یک قدمی صورتم رسیده باشد. حالا که فرصتی بود چشم در چشم با او حرف زدم. دعا کردم، برای خودم دعا کردم، برای تو دعا کردم، برای پریشان حالی‌مان. به ماه گفتم دعاها و زمزمه های کوچکم را حالا که به خدا نزديک تر است به او برساند، اما انگار برای او همه چیز مسخره بود. تمام رنجی که داشتم و تمان دعاهایی که کردم. از من دورتر شد و بیشتر خندید، او به من گفت: دعا کردی؛ تو برای پایان اندوه دعا کردی و این چیزی جز تلف کردن‌ وقت خدا نبود.

سلام عزیزم. نه ولی کاش می‌تونستم.

سلام میای دوست بشیم؟

من خودم تو زندگیم جالب نبودم، فکر نکنم‌ تو جایگاهی باشم که صلاحیت اینو داشته باشم نصیحتی کنم.