نگارخانه توپال

خیلی از مسیرهای سالم رشد عمدتاً هیجان‌انگیز نیستن. و اکثر روزها ممکنه تکراری و عاری از دستاورد مهیج زودبازده باشن. اما اگه بتونی اینا رو دووم بیاری و مستمر طی کنی، از ۹۰٪ مردم که اغلب دنبال هیجان می‌دوئن حسابی جلو می‌افتی و به جاهای خیلی خوبی می‌رسی. ________________

کافه‌توپال

گاهی زندگی تو را به جایی می‌رساند که دیگر نمی‌خواهی برنده باشی؛ فقط می‌خواهی سبک شوی. از بحث‌ها، از اثبات‌کردن‌ها، از آدم‌هایی که برای فهمیدنت باید مدام خودت را توضیح بدهی... ____________

کافه‌توپال

لبخند‌که‌نه،قایق‌نجات‌بود :) _______________

کافه‌توپال

هیچ‌چیز به اندازهٔ امید، بی‌صدا آدم را نجات نمی‌دهد. امید همیشه شبیه نور بزرگی از آسمان نمی‌رسد؛ گاهی فقط به شکل یک صبح معمولی‌ست که تصمیم می‌گیری دوباره از تخت بیرون بیایی. همین هم کم نیست :) _______________

کافه‌توپال

بعد از اتفاقات خاصی، دیگر نمی‌توانی مثل گذشته به بعضی آدم‌ها نگاه کنی... فرقی نمی‌کند چه کسی باشند... بعضی رفتارها، چیزی را در نگاهت نسبت به آدم‌ها تغییر می‌دهند که دیگر به حالت اول برنمی‌گردد... ___________________

کافه‌توپال

گاهی از خود بپرسید که اگر خود را ملاقات می‌کردید، آیا از خودتان خوشتان می‌آمد؟! _______________

کافه‌توپال

اما من به هر‌حال رنج را دوست ندارم، ولی احساس رنج را دوست دارم زیرا این خود محکی است برای انسانیت. آن وقت که انسان هیچ رنجی احساس نکند جا دارد که در انسانیت خود شک کند!

شاهرخ مسکوب

_______________ کافه‌تو‌پال