معمای عشق

در روزها و شب هایی این همه زخمی و دلتنگ... شاید از عشق گفتن... از روز و روزهای عشق در پیش... سرودن... حس چندان خوشی نباشد... وقتی عاشقان بسیاری بی آن که بدانند در زمستانی چنین سرخ... فریاد مظلومیت و بغض گرفته ی گلوی شان این چنین بی رحمانه تن پوش سرخ خاک می شود و عاشقان بسیار دیگر در سوگ و عزای این همه عزیز ... این همه عشق... این همه امید ... از قلب هایشان دریا... دریا... خون می بارد به گمانم اما... باید از عشق گفت ... باید از عشق سرود... باید عشق را نواخت... باید با عشق نغمه سر داد... باید عاشقانه رقصید حتا... از سر درد اگر چه بر گورهای عاشقان خفته... باید عشق را بر جان ها و دل ها... تابنده و زنده نگهداشت... که عشق تنها حربه ی زنده بودن است؛ و تنها سلاح... در مقابل ابلیسیان سیه دل... دشمنان عشق و شادی و امید و آزادی... آن که عشق را می فهمد... بند و زنجیر کین را باور ندارد ... و بال زخمی ِ پرنده را... بر نمی تابد... ------- به امید جهانی سراسر عشق و سرزمین و مردمانی سرشار از عشق، امید، شادی ... آگاهی و بیداری... 🕊 ❤️🤍💚 اگر چه زخم های عمیق دل ها و جراحات جانکاه تنیده بر جان و روح خسته ی این خاک هرگز...🥀 هرگز... هرگز... از برگ های سیاه و ننگین این زمستان سرخ... زدودن نیست؛ #فرح_فریماااا_معمای_عشق 🍏🍎🍃

🌦

کاش باران ببارد...

🌨

📚

هوایِ منزل یار، آب زندگانیِ ماست