معمای عشق

کلید صبح،درپلکهای توست‌ دست مرا بگیر از چارراه خواب گذر کن بگذارو بگذریم زین خیل خفتگان! دست مرا بگیرتا بسرایم، در دستهای من بال کبوتری است...!

تو پای به راه بگذار و هیچ مپرس خودِ راه، بگویدت که چون باید کرد... #عطار_نیشابوری

● باید پناه برد به پروردگار شکافنده که چشمه آب را از دل سنگ و صبح رخشان را از دل شبِ سیاه و گیاهِ سبز و خرّم را از دل سیاهِ زمین بیرون می آورد و اوست که می تواند آدمی را از هر شرّی در پناه خود حفظ کند اگرچه که نزد عارفان هیچ شرّی به آدمی نمی رسد مگر آنچه که خداوند یعنی همان شکافنده صبح خواسته باشد و او هیچ رنج و محنتی بر کسی وارد نمی کند مگر آنچه جزای او یا شفای او یا مایه رشد و ارتقای اوست. پس به قول مولانا: مرده باید بود پیش حکم حق تا نیاید زخمت از ربُّ الفَلَق مثنوی به تعبیر مولانا اگر آدمی در پیش امر پروردگار چون مرده در مقام تسلیم باشد یعنی خود را به فرمان خوبی و زیبایی بسپارد به حقیقت به پروردگار پناه برده است و هیچ زخمی از آن شکافنده صبح به او نخواهد رسید. برگرفته از کتاب " در صحبت قرآن " به قلم دکتر حسین الهی قمشه ای 🍏🍎🍃

زندگی از آن سوی ناامیدی آغاز می‌شود؛ چرا که انسان تنها زمانی می‌تواند واقعاً زنده باشد که از عمق ناامیدی گذشته باشد." ژان_پل_سارتر