معمای عشق

○ **برج طغرل "استاد سید محمد محیط طبا‌طبایی" مرحوم استاد سید محمد محیط طباطبایی، وصیت کرده بود جنازه‌اش را زیر پای برج طغرل  دفن کنند. بر پایۀ این وصیت‌، در مرداد 1371، بدن بی‌جان او را در محوطۀ برج به خاک سپردند. از این‌همه عشق محیط طباطبایی به یک بنای آجری متروک، تعجب کردم؛ ولی وقتی چند مقاله و تحقیق دربارۀ این برج خواندم، تعجبم تبدیل به تحسین شد. استاد محیط طباطبایی، تاریخ‌دان، نسخه‌شناس، ادب‌پژوه، فرهنگ‌بان نستوه و مرد کتاب و دفتر و قلم تا دم آخر عمر گرامی‌اش بود. صدها مقاله در موضوعات تاریخی، نسخه‌شناسی و ادبی نوشته است که مطالعۀ برخی از آنها بیرون از حوصله و انگیزۀ محققان این روزگار است. سال‌ها پیش در تلویزیون دیدم که یکی از فرزندان استاد مطهری، کاغذهایی را نشان می‌داد و می‌گفت: «پدرم همۀ برنامه‌های رادیویی استاد محیط طباطبایی را گوش و ضبط می‌کرد و بعد آنها را از نوار، روی کاغذ می‌آورد تا دوباره با دقت بیشتری بخواند.» مرحوم محیط، از سال 1337 خورشیدی، برنامه‌ای را در رادیو اجرا می‌کرد که عنوان کلی آن «مرزهای دانش» بود. وی در این برنامه، که 450 قسمت داشت، دربارۀ ادب و فرهنگ و تاریخ... سخن می‌گفت. استاد محیط، مقالۀ بلندی هم دربارۀ برج طغرل دارد که یکی از بهترین تحقیقات دربارۀ این بنای خشتی - آجری بازمانده از دورۀ سلجوقی باشد. برج طغرل در شهر ری، روبه‌روی درب شرقی ابن‌بابویه است. تا الان چند بار مرمت شده است. آخرین بار در سال 1379، مرمت و برای آن محوطه‌سازی شد. برج طغرل از جهت اصالت، زیبایی و ظرافت‌های بی‌مانندش، در شمار بهترین آثار برجای‌مانده از روزگاران قدیم است. معماری و استواری بنا کم‌نظیر است. از همه مهم‌تر، کارکرد زمان‌سنجی این بنا است. سازندگان دانشمند این برج، آن را طوری ساخته‌اند که تیغه‌های آجری و شیارهای روی آجرها در برابر نور خورشید، دقیقا کار عقربه‌های ساعت را می‌کنند. در واقع برج طغرل، یک ساعت آفتابی عظیم است که حتی دقیقه‌ها و ثانیه‌های روز را معلوم می‌کرده است. دربارۀ معماری بنا و نازک‌کاری‌های هنرمندانه‌اش بر روی آجرهای پخته، تا کنون شاید بیش از 50 مقاله نوشته‌اند؛ از جمله مقالۀ استاد محیط و مقالۀ آقای پرویز ورجاوند در دائرة ‌المعارف تشیع. وقتی این دو مقاله را می‌خواندم، فهمیدم یک بنای آجری هم می‌تواند کاری با اهل دل بکند که شمس با مولانا کرد، یا وحی با انبیا یا دیدار عاشق با معشوق. #استادرضا_بابایی 🍏🍎🍃

○ غنیمتی ست تو را داشتن. در این گذار، که بر وحشت است و بر ظلمات، شبِ سترونِ دلگیر از زنجیر می‌گذرد. فدای گیسویت، اما: تو با منی و تو تا با من باشی شب از نوازشِ گیسویت، از حریر می‌گذرد. تو از کدام افق می‌آیی که پاکبازتر از خورشیدی؟ صنوبری چو تو چون می‌روید در پلشتی این لوش و لاشه‌زار؟ خدا را! بگو بدانم کدام گوشه‌ی این خاک پاک مانده نگارا؟ شب از کدام سو می‌وزد که روشنم من و تاریک و از ستاره و غم سرشارم؟ آه! باری! بگذریم… به سوی من چو می‌آیی تمامِ تن تپش و بال می‌شوم چو در تو می‌نگرم زلال می‌شوم سخن چو می‌گویی آفتاب برمی‌آید و می‌پذیرم من که هیچ زشت و دروغ و دغا نمی‌پاید و می‌سرایم با نایی از سکوت که مولوی حق داشت هماره عاشق بودن را هماره بسراید. ✍#اسماعیل_خویی 🍏🍎🍃

○ ‍ هیچکس تو را به نخواهد آورد اگر افکارت را، چون رازی در سینه محفوظ داری  خودت را مجبور به بیان آن‌ها کن؛  به دوستان و همه‌ی آنهایی که دوستشان داری؛  بگو چقدر برایت ارزش دارند  اگر نگویی فردایت مثل امروز خواهد بود  و روز بی ارزشی خواهی داشت... 📕همراه_با_عشق ✍🏻 #گابریل_گارسیا_مارکز 🍏🍎🍃