معمای عشق

✨

سعدیا عاشق صادق ز بلا نگریزد سست عهدان ارادت ز ملامت برمند ✍#سعدی

● دلبرا! پیش وجودت همه خوبان عدمند سروران بر در سودای تو خاک قدمند شهری اندر هوَست سوخته در آتش عشق خلقی اندر طلبت غرقهٔ دریای غمند خون صاحب‌نظران ریختی، ای کعبهٔ حسن قتل اینان که روا داشت که صید حرمند؟ صنم اندر بلد کفر پرستند و صلیب زلف و روی تو در اسلام صلیب و صنمند گاه گاهی بگذر در صف دل‌سوختگان تا ثناییت بگویند و دعایی بدمند هر خم از جعد پریشان تو زندان دلی‌ست تا نگویی که اسیران کمندِ تو کمند حرف‌های خط موزون تو پیرامن روی گویی از مشک سیه بر گل سوری رقمند در چمن سرو ستادست و صنوبر خاموش که اگر قامت زیبا ننمایی بچمند زین امیران ملاحت که تو بینی بر کس به شکایت نتوان رفت که خصم و حکمند بندگان را نه گزیرست ز حکمت نه گریز چه کنند ار بکشی ور بنوازی خدمند جور دشمن چه کند گر نکشد طالب دوست گنج و مار و گل و خار و غم و شادی به همند غم دل با تو نگویم که تو در راحت نفس نشناسی که جگرسوختگان در المند تو سبک‌بارِ قوی‌حال کجا دریابی؟ که ضعیفان غمت بارکشان ستمند سعدیا عاشق صادق ز بلا نگریزد سست عهدان ارادت ز ملامت برمند ✍#سعدی 🍏🍎🍃

✨

● برای گرگ، گرگ‌بودن خوب است، برای خرگوش، خرگوش‌بودن و برای کرم هم کرم‌بودن؛ چرا که روح آنها تار و حقیر است و اراده‌شان تسلیم. اما تو، ای انسان، خدا و شیطان را همزمان در وجود خود جمع داری و این‌دو در چنین کالبد تنگ‌وتاریکی چه وحشتناک باهم در ستیزند! ✍ #لیانید_آندری_یف 📕 یادداشتهای شیطان 🍏🍎🍃

❌✅

دکارت در فلسفه‌اش، به‌ویژه در جمله‌ی معروفش: > «می‌اندیشم، پس هستم» تأکید می‌کند که اندیشیدن جوهرِ وجود انسان است. برای دکارت، اندیشیدن چیزی نیست که انسان گاه بخواهد و گاه نخواهد انجام دهد؛ بلکه ماهیتِ ذاتیِ اوست. بنابراین، اگر این جمله را به زبان فلسفی‌تر دکارتی ترجمه کنیم، می‌شود گفت: > «اندیشیدن نه یک انتخاب، بلکه وظیفه و ذاتِ وجودِ آگاه است.» به بیان دیگر، دکارت باور داشت که انسان، تا زمانی که می‌خواهد حقیقت را بشناسد و وجود خود را اثبات کند، ناگزیر از اندیشیدن است — و این اندیشیدن نوعی مسئولیت عقلانی و اخلاقی در برابر خود و جهان به شمار می‌آید.  🍏🍎🍃