معمای عشق

● در کجای این فضای تنگ بی آواز من کبوترهای شعرم را دهم پرواز شهر را گویی نفس در سینه پنهان است شاخسار لحظه ها را برگی از برگی نمی جنبد آٍمان در چاردیوار ملال خویش زندانی است روی این مرداب یک جنبنده پیدا نیست آفتاب از اینهمه دلمردگی ها رویگردان است بال پرواز زمان بسته است هر صدایی را زبان بسته است زندگی سر در گریبان است ای قناری های شرینکار آسمان شعرتان از نغمه ها سرشار ای خروشان موجهای مست آفتاب قصه هاتان گرم چشمه آوازتان تا جاودان جوشان شعر من میمیرد و هنگام مرگش نیست زیستن را در چنین آلودگی ها زاد و برگش نیست ای تپش های دل بی تاب من ای سرود بیگناهی ها ای تمنا های سرکش ای غریو تشنگی ها در کجای این ملال آباد من سرودم را کنم فریاد در کجای این فضای تنگ بی آواز من کبوترهای شعرم را دهم پرواز ✍#فریدون_مشیری صبح سرد زمستانی تان گرم به عشق و امید 💞 🍏🍎🍃

خیابان ها... همچنان سرخ ند و یاد ها... تا همیشه زخمی... باید اما... از پس روزها و شب های ابری ِ مه آلوده ی تلخ ... به رنگین کمانی از عشق و آرامش... امید داشت و آرزوی رخدادهای سبز

خیابان ها... همچنان سرخ ند و یاد ها... تا همیشه زخمی... باید اما... از پس روزها و شب های ابری ِ مه آلوده ی تلخ ... به رنگین کمانی از عشق و آرامش... امید داشت و آرزوی رخدادهای سبز

🎂

‌‌حق‌با‌سڪوت‌بود‌صدا‌درگلو شڪست... #قیصر‌امین‌‌پور