معمای عشق

عاشق شو و عاشق شو بگذار زحیری سلطان بچه‌ای آخر تا چند اسیری سلطان بچه را میر و وزیری همه عار است زنهار به جز عشق دگر چیز نگیری #مولانای_جان 🍏🍎🍃

● حاشیه ای پیرامون  داستان شیخ صنعان؛ عشق چیست محضِ عشق و عشقِ محض، چیزی نیست که در بیان و کلمه بگنجد و ماهیت و ذاتش قابل گنجایش در قال و مقال و تقریر و بیان نیست، به قول خواجه ی شیراز؛ ای آنکه به تقریر و بیان دم زنی از عشق ما با تو نداریم سخن؛ خیر و سلامت هرچند عارفان و شاعران و سخنوران زیادی بوده اند که سعی کرده اند به مدد تلمیح و اشاره و تمثیل، تفاسیری از عشق برای جویندگانی که هنوز درگیر ذهن خود هستند ارائه دهند ولی به تعبیر خواجه شیراز این تمثیل ها قطره ای است در برابر اقیانوس معنی اصیل عشق که ما توانسته ایم در کلمه و حکایت بگنجانیم؛ این شرح بی نهایت کز وصف عشق گفتند حرفیست از هزاران کاندر عبارت آمد سهروردی عشق را برگرفته از گیاهی به نام عشقه می داند که در باغ و در بن درخت می روید و آنچنان سخت در او می پیچد که در درخت نَم نماند و خشک گردد...کسان دیگری هم هستند که عشق را به دریایی ماننده کرده اند که عده ای از آن دورند، عده ای در آن شناورند و عده ای در آن غرق... و تمثیل های گوناگون دیگری نیز بر شمرده اند... اما زیباترین و دلنشین ترین تمثیلی که از عشق شنیده ام، تمثیل آتش است...آتش نیز دو گونه است؛ یا اهلی و مهار شده در اجاق های خانگیست و خانه را گرم کرده و در خدمت زنگیست؛ و یا وحشی و طغیانگر است و اگر شعله کشد، خانه و کاشانه و «هرچه در اوست» را خاکستر می کند... با این تمثیل آخر، عشق دو گونه است؛ یک. «عشق در حضور» یا «عاشقانه های آرام»: در این نوع نگاه که در ادبیات جدید مغرب زمین هم زیاد دیده می شود، عشق همانند شعله های آرام و رامی است که در اجاق یک رابطه(چه رابطه با انسان، چه رابطه با طبیعت، چه رابطه با خدا و...)مهار می شود تا گرمابخش آرام این رابطه باشد...در این بینش، اصالت با زندگی آدمی هست و عشق صرفا وسیله ای در اختیار زندگیست برای گرمابخشی و بهبود آن... دو. «عشق در فنا» یا «سوختن در عشق»: در این نوع تمثیل که در ادبیات عرفانی و عاشقانه ایران کهن موج می زند، عشق به مثابه آتشی وحشی و غیر قابل مهار تلقی می شود که در هیزمِ وجود عاشق می افتد و دار و ندارش را خاکستر می کند...در این نگاهِ معرفتی به عشق، معشوق یک بهانه است تا آتش را روشن کند و مابقی، ماجراهای بین عاشق و عشق است...در اینجا اصالت با آتش عشق است و انسانها صرفا هیزم هایی هستند که رسالتشان افتادن و سوختن در این آتش است تا این شعله ها ی ازلی و ابدی پایدار بمانند و هستی بچرخد...خودِ هیزم هم وقتی خاکستر شد و از «هیزم بودن» اش رهایی یافت، در دنیای آتش باقی می شود...مثل داستان ققنوس که از خاکسترش ققنوسی نو پدید می آید... زیستن این عشق متعالی کار هرکس نیست و شیری چون شیخ صنعان را طلب می کند تا شوریده سر، هیزمِ تنش را در آتش عشق ترسا بیاندازد... 📕منطق_الطیر 🍏🍎🍃

○ بابا لنگ دراز عزیزم در زندگی مشکلات بزرگ ،نیست که به آدم با اراده احتیاج دارد بلکه بنظرم در یک روز ، با خنده به استقبال مشکلات کوچک رفتن واقعا احتیاج ب عزم و اراده دارد ...‌ #جین_وبستر 🍏🍎🍃

○ قلب من جز وصل دلبر حاجتی دیگر نداشت سوخت دل از آتش هجران، کسی باور نداشت ما به امّید وصالت سوختیم امّا نشد سوختن از بهر یاران حاصلی در بر نداشت مثل نیلوفر فتادم پای در مرداب گِل من همان مرداب غمگینم که نیلوفر نداشت هر کسی بهر دل خود دلبری دارد ولی این دل سرگشته از روز ازل دلبر نداشت دل مداوم گرم بود از وعده‌های خالی‌ات کالبد حتّی اگر گرمای شهریور نداشت سوی بامت مرغ جان سر بر قفس آنقدر کوفت تا قفس بشکست، امّا مرغ جانم پر نداشت ✍#داود_فخری 🍏🍎🍃

📆

در عشق اگر دمی قرارت باشد اندر صف عاشقان چه کارت باشد

✨

کدام پنجره باز است؟ کدام پنجره در شهر مردگان باز است، که انتظار چنین رخنه کرده در دل من. ‏ #نصرت_رحمانی 🍏🍎🍃