Realxsnake

اما خود گروه گفته که Drought رو قرار نبوده به‌عنوان بخش چهارم این سه‌گانه ببینیم. بیشتر شبیه یه پس‌گفتار یا اپیلوگه؛ یعنی چیزی که بعد از تمام شدن اون درگیری الهیاتی اتفاق می‌افته. توی Drought، زاویه‌ی دید دیگه از اون نبرد بزرگ بین خدا، شیطان و انسان فاصله می‌گیره و دوباره برمی‌گرده روی خودِ انسان، روی زمین. یعنی بعد از اینکه تمام اون بحث‌ها و درگیری‌های سنگین توی Paracletus تموم شدن، حالا انسان می‌مونه و جهانی که دچار خشکسالی شده؛ خشکسالی‌ای که هم واقعی و زمینیه و هم درونی و معنوی. با این نگاه، Drought بیشتر از اینکه یه فصل چهارم هم‌وزن با سه آلبوم قبلی باشه، تصویریه از چیزی که بعد از پایان ماجرا باقی مونده. اینجا دیگه شخصیت یا نیروی متافیزیکی تازه‌ای وارد داستان نمی‌شه. هیچ‌کدوم از بحث‌های سه‌گانه هم جواب نهایی پیدا نمی‌کنن. Drought فقط نشون می‌ده وقتی اون رویارویی تموم شده، چه چیزی از دنیا باقی مونده. نه خدا پیروز شده، نه شیطان و نه انسان. فقط یه سرزمین خشک و خالی مونده؛ جایی که چیزهایی مثل باران، خاطره و حضور از بین رفتن. همون چیزهایی که قبلاً باعث می‌شدن زندگی و رنج، حداقل یه معنایی داشته باشن. از این نظر، Drought هم‌زمان دو نقش داره. هم یه پایان‌بندی برای سه‌گانه‌ست و هم ادامه‌ی زمینی‌ترِ موضوعات Paracletus. اما این بار تمرکز دیگه روی این نیست که اون «تسلی‌دهنده» دقیقاً کیه یا چه نقشی داره. سؤال اصلی اینه که اصلاً جهانی که هر نوع تسلی، چه الهی و چه انسانی، ازش خشک شده، چه شکلی پیدا می‌کنه؟ البته اینکه Drought رو باید یه بیانیه‌ی فلسفی کاملاً مستقل بدونیم یا نه، جواب مشخصی نداره. چون یه لایه‌ی زیست‌محیطی هم توی اثر وجود داره. اشاره‌ی کاور به Dust Bowl باعث می‌شه بحث نابودی محیط‌زیست به دست خود انسان وارد کار بشه؛ موضوعی که توی سه‌گانه‌ی قبلی فقط خیلی غیرمستقیم بهش پرداخته شده بود. برای همین بین شنونده‌ها و منتقدها اختلاف هست. بعضی‌ها فکر می‌کنن باید بیشتر روی همین برداشت زیست‌محیطی تمرکز کرد و بعضی‌ها Drought رو تقریباً به‌طور کامل یه اثر الهیاتی می‌دونن. خود اشعار هم عمداً هیچ‌کدوم از این دو برداشت رو تأیید یا رد نمی‌کنن. هر دو برداشت توی متن حضور دارن، ولی آلبوم هیچ‌وقت نمی‌گه کدوم یکی جواب نهاییه