𝖬𝗎𝗇icel.

چون تعداد زیادی هستند که باید ازشون بابت امروز عذرخواهی کنم و به برخی‌شون دسترسی هم ندارم‌.* برای روی پام راه رفتن باید خودم رو نادیده بگیرم و چون رعایت مرزها رو بلد نیستم، امروز ناخودآگاه بقیه رو هم نادیده گرفتم/ آزرده کردم/ نتونستم ارتباط بگیرم. دیر متوجهش شدم. تا حدود زیادیش، نه همه‌ش، تقصیر خودمه و بابتش عذرخواهی می‌کنم. درست می‌شه. ببخشید.

-اخرین جرعه‌ی باده-

سال دیگه این موقع مجبورم کن برم باشگاه. فرقی نداره چقدر مقاومت می‌کنم، اگر درصدی برات اهمیت دارم فقط اگر دیدی مقاومت می‌کنم که برم باشگاه، مجبورم کن.

living alone when?

I'm usually a "no one's perfect and every one's interesting in their own way, let's try to understand each other and communicate instead of spreading hate and negativity, let's smile to strangers, feed street cats, drink herbal teas and meditate" kind of person, but omg sometimes the whole world is so stupid and annoying that I just want to run and run and run.

وای نیاز دارم در آغوش کشیده بشم و فکر کنم این یک نیاز طبیعی انسانه. که نمی‌تونم داشته باشمش.

"هر گلوله فقط یک پرنده را می‌کشد اما هزاران پرنده را به پرواز در می‌آورد."

یک چیزی راجع به صدای «شهر» وجود داره..

«پیش عشق ای زیبا! خیلی کوچیکه دنیا.. با یاد توام هرجا، هرجا، ترکت نکنم.»

«سرشارم از آرزو و تمنا، ای یار زیبا..»