مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

بعضی وقت‌ها یک‌جوری سیمپم که واقعا این وضعیت زشته. مستهجنه.

کیومرث این چه بلایی بود سرمون اوردی

مرگ بر میکرو تئاتر.

من راضیم، به نسیم‌های بهاری و خنک، به هوایی که تا مغز استخوان‌هات رو یخ نمیکنه و گرمه و خوفس و.. گرمه🧡✨ کلمات برای هر فردی، معنای خاص خودش رو داره. گرما برای تو یه معنی داره و برای من، معنی دیگه‌ای🤝✨

عاشق این سریال هستم🛐

ببخشید می‌تونم بدونم الان از چه چیز این هوا راضی هستید؟ چون ما کم کم داریم به آدمک‌های پخته تبدیل می‌‌شیم و فکر نمی‌کنم این موضوع جالبی باشه

چطوری بگم «ممنون از دعوتت، ولی باتری اجتماعیم تموم شده، و مغزم به اندازهٔ کافی درگیر ددلاین‌هام هست که نمی‌تونم به جشن وسط هفته‌ای که تدارک دیدی فکر کنم، و دلم نمی‌خواد بیام.» بدون اینکه بهشون بربخوره؟

گاهی هیچ دلیل واضح ‌‌و مشخصی نیست، ولی آدمیزاد تمایل داره تمام روز روی توی تخت بمونه و به سقف زل بزنه.

هربار این قضیه تکرار می‌شه و هربار می‌گم نه سری بعد به موقع کارم رو انجام می‌دم و یک‌هو به خودم میام می‌بینم عه. دوباره همون آش و همون کاسه❤️

فرجه برای تحویل پروژه❌ انجام دادن پروژه در دقیقه ۹۹ و ددلاین✅

مهم نیست چقدر بخوابم آخرسر خسته بیدار میشم

کله‌م رو می‌کنم و جلوی‌ سگ میندارم تا این همه فکر و استرس و غم توش نباشه.

بله مثل اینکه واقعا شما عزیزان وجود خارجی دارید. باورم نمی‌شود.

یعنی می‌گویید انسان‌هایی در این کره زمین وجود دارند که از معده درد در امان هستند و لازم نیست هر روز و هر ساعت درد این بی‌صاحاب را تحمل کنند؟