مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

این سلام خوبی رو ازم بگیری نمیدونم چطور بحث رو شروع کنم

در پاسخ این پیام نوشت: چایسنتز +

اگر می‌تونستم واقعا با فتوسنتز زندگی می‌کردم. چیه این غذا خوردن آخه؟

پیرمرد درونم

اگر جلوم رو نگیرن می‌رم به تمام انسان‌هایی که می‌شناسم راجع به تانتالوس و اینکه چه بلایی سر پسرش آورد و اینکه بچهای پسرش در نهایت چه بلایی سر همدیگه آوردن حرف می‌زنم.

هروقت پام رو از خونه بیرون می‌ذارم:

باید توانایی‌ ارتباط گرفتن حضوریم رو ببینید. ریدم

نزدیک دو ماهه قراره یک سریال جدید رو شروع کنم و هی نمی‌بینم. هی نمی‌بینم. هی نمی‌بینم. در عوض می‌رم سریال‌های قبلی رو برای بار هفتصد هزارم ریواچ می‌کنم.

I don't know if I can save myself. and maybe that's just fine.

-He wants you to say "please" +I'll say "pretty please"

Every moment since is borrowd.

من وقتی مغزم پر شده از سکانس‌های هنیبال و تمام نکته‌هایی که تو سریال وجود داره و می‌دونم قراره به هیچ دردم نخوره:

کاش توی دانشگاه هم می‌تونستم همینارو ارائه بدم.

لحظات مورد علاقه‌ام از هنیبال اون جاهاییه که کرکتر A یه دیالوگ به کرکتر B می‌گه، اما طرف صحبتش شخص B نیست. بلکه مخاطبش کرکتر Cعه که اصلا اونجا حضور نداره. باید بشینی ساعت‌ها فکر کنی و معنی دیالوگ‌ها و مخاطبشون رو پیدا کنی.

where else would I go