𝙈𝘼𝙀𝙀

نمیدانم چگونه از چیزی بگویم که هم مرا شکست هم مرا ساخت، خسته ی همان اتفاقی ام که از من گرفت، تا چیزی بزرگ تر به من ببخشد. تشنه ی همان جامی ام که هم زهر بود، هم شفا، و دلتنگ همان سقفی ام که وقتی بر سرم فرو ریخت، تازه وسعت آسمان را دیدم.

یه زمانی فکر می‌کردم «پایه بودن» یعنی همیشه در دسترس بودن. الان؟ ۹ شب؟ نه، یه شب دیگه. دیر شده، صبح باید برم سر کار. امروز نمیام، باشگاه دارم. الان نمی‌تونم، با مامان قرار دارم. این غذا پروتئین کافی نداره. نه، با این مدل حرف زدن با این رفتار راحت نیستم. نه، اینا خط قرمزهای منه. «نه» گفتن رو یاد گرفتم. یه حقیقت تلخ هست؛ آدم‌ها تا وقتی مرز نداری، اسمش رو مهربونی می‌ذارن. از وقتی مرز می‌ذاری، می‌گن عوض شدی. دیگه برای اینکه کسی ناراحت نشه، خودم رو ناراحت نمی‌کنم. یاد گرفتم همیشه در دسترس بودن، دلیل ارزشمند بودن نیست؛ گاهی فقط باعث می‌شه حضورت عادی بشه. هر توجهی ارزش موندن نداره. هر رابطه‌ای، چه دوستی، چه عاطفی، ارزش موندن نداره. هر رابطه‌ای هم ارزش انرژی گذاشتن نداره. کسی که فقط نسخه‌ی بی‌مرزِ تو رو دوست داشته باشه، عاشق تو نیست؛ عاشق دسترسیِ بدون محدودیت به توئه. آرامشم رو با هیجان‌های زودگذر معامله نمی‌کنم. دیگه از تنهایی نمیترسم, از جایی میترسم که خودم رو گم کنم. قبلاً فکر می‌کردم دارم خودم رو محدود می‌کنم؛ الان می‌فهمم فقط دارم از خودم مراقبت می‌کنم. بلوغ یعنی بفهمی بعضی «نه»ها، بزرگ‌ترین «آره»ییه که به خودت می‌گی.

Aura never.

Style can coppied.

تو با آدم چشم و دل سیر هرگز به مشکل نمی‌خوری! چون اصالت داره، خیانت نمی‌کنه! نه لازم میشه شک‌کنی٫ نه مجبور شی حدس بزنی! کنارش پیشرفت می‌کنی، حرمت بلده و پا پس نمی‌کشه، زخم نمی‌زنه، عقده نداره، مرهم می‌شه، رفیق می‌شه، یار می‌شه... امیدوارم تو زندگیتون عاشق چشم‌هایی نشین که سیر نیست، چون زخمش تا سال‌ها باهاتون موندگاره؛ عاشق چشم‌هایی بشین که سیره... چون اخرش میفهمین مشکل عشق نبود مشکل ظرفیتی بود که هنوز شکل نگرفته و درگیر هیجانه.

‌ میشه یروز داری آرایش میکنی ویدئو بگیری یاد بدی🫠