𝟧𝟤 𝗁𝖾𝗋𝗍𝗓 𝗐𝗁𝖺𝗅𝖾.

هر یه نگاهی که به ساعت میندازم میبینم یک ساعت گذشته، دو ساعت گذشته، سه ساعت گذشته و ساعتی که رو به جایی جز تباهی نمیره. مامان میگفت میبینی ساعتو؟ این عمرته، داره میگذره. میخوام بگم میبینم ساعتو، گذر عمرمو دارم میبینم و هنوزم خسته کننده‌اس. ساعت فرار میکنه، عقربه‌ها پشت سر هم حرکت میکنن و ثانیه به ثانیه، دقیقه به دقیقه سریع‌تر از قبل میگذرن و هنوزم خسته‌ کننده‌اس، بیشتر از قبل، بیشتر از همیشه.

شیرین‌ترین و دوست‌ داشتنی‌ترین.

کوچولوی عزیزه من.

مدت زیادیه که دیگه حوصله‌ی توضیح دادن رو ندارم، دلیل رو توی یه جمله میگم و انگار که انرژیم برای توضیح دادن به تَه میرسه. دهن باز میکنم که تعریف کنم، توضیح بدم، دلایلِ بیشتری از اون یه جمله بیارم و صدایی ازم درنمیاد. فرقی نداره درباره‌ی چه مسئله‌ای باشه، فرقی نداره طرف مقابلم چه کسی باشه و حتی چه جایگاهی برام داشته باشه، اگر مخالفتی هم داشته باشم در ظاهر سکوت میکنم و اینطور به نظر میرسه که موافقِ چیزی‌ام که وجود داره ولی حرف برای گفتن زیاد دارم و توانِ بیان کردن؟ انرژیِ به زبون آوردن؟ چیزیه که خیلی وقته ندارمش. موضوع برای گِله کردن زیاد دارم ولی ذهنم؟ خسته‌تر از چیزیه که بخواد تَه‌مونده‌ی انرژیش رو بذاره برای جمله‌بندیِ درستِ کلمات و انتقال دادنشون به یه آدمِ دیگه‌. پراکنده میگم و پراکنده میشنوم، صحبت کردن درباره‌ی یه موضوعِ ثابتی که بارها درباره‌ش صحبت شده هم خسته‌ترم میکنه، درواقع شروع شدنش خسته‌کننده‌اس و ادامه دادنش خسته‌کننده‌تر، نتیجه؟ یا دیگه حرف نمیزنم و یا اگرم شروعش کنم بعد از چند تا جمله یا بعد از دو دقیقه تمومش میکنم و پرونده‌ش رو میبندم و مدتِ طولانی‌ای رو به شنونده بودنم ادامه میدم، امّا گاهی حتی شنونده بودن هم بیشتر از گوینده‌ی حرف بودن خسته‌کننده‌ میشه، کلافه‌کننده‌تر، آزاردهنده‌تر.

شبیه گوش دادن به صدای پروانه‌هاست.

از حيات، نشانه‌‏‌اى به ما برسان دير‌تَرک، از كنجِ بيشه‏‌اى در جنگل خاطره‌‏ها ناگهان پيدا شو، دست به سوى ما دراز كن و نجات‏مان بده شاپرک آبیِ قصه‌.