احسان عبدی‌پور

نسل ما دارد پا رو گِل می‌کشد و خودش را از رو کولِ زمان می‌اندازد بلکه قدم توی چهل سالگی نگذارد. هم نسل قبلی‌مان و هم بعدی‌مان می‌داند که ما به واقع آنقدر که سزاوارش بودیم زیست درخوری نکردیم. حقمان است حداقل کشدارتر باشد برای ما. @ehsanabdipoor

همانطور که در واتیکان، همانطور که در الازهر، همانطور که در بنارس، ما هم سربند جدل های بی انتها، آرواره هامون ساب رفته بود ولی هنوز معلوم نکرده بودیم که آیا خدا وجود دارد خودمان را جمع کنیم یا ندارد و همینطور لش که هستیم بمانیم و استمرارش دهیم.  @ehsanabdipoor

توی خواب همه‌ش برای هلیله که یک گوشه ای آرام و دنج بود با صدای بلند گریه می‌کنم. دلم برای حرف زدن با غلام که بخاطر هلیله همه‌ش توی آماده باش است تنگ شده. آقای نجف پور مهربان، توی دنیا چه شغلی هست که خواب‌های خراب آدم را خوب کند؟ پ ن:دوستان عزیز این قسمت پایانی فیلم تنهای تنهای تنهاست. @ehsanabdipoor

یک مدیر داشتیم انگار شغل و حقوق و مزایاش را توی حزب بعث یا توی قسمت رام کردنِ پلنگ و شیرهای سرکشِ یک انیستیتوی تحقیقاتی حیوان ازش گرفته بودند. هر چه ما را می‌زد مزه ی دلش نمی‌داد و حالش جا نمی‌آمد. براش هیچ بود. من در حکومت همچین آدمی هر وقت شاهین بازی داشت از مدرسه می‌چکیدم هر‌چند فرداش زیر کتک بمردم. @ehsanabdipoor

پشت چراغ قرمزا از تاکسی درمیام می‌رم رو کاپوت وایمیسم و دمّام می‌زنم. وقتی یکی کاشته تم تو سرما و نمیاد، وقتی باختیم، وقتی دقیقه هشتاد و پنجه دو تا جلوییم، وقتی پس فردا موعد کرایه خونه است و ندارم، تو سرم دمّام می‌زنم.  @ehsanabdipoor