هیچ!

وقتی ۱۷-۱۸ سالم بود، تصوری که از ۲۰ تا ۲۵ سالگیم داشتم، شبیه یه رویا بود. حالا که دارم زندگیش میکنم، با تموم وجودم دلم میخواد یا چند سال برم جلوتر، یا برگردم به همون ۱۷-۱۸ سالگیم. فکر میکنم ترسناک‌ترین سال‌های زندگی می‌تونن از ۲۰ سالگی به بعد شروع بشن؛ جایی که قراره از بین رفتن یه سری صمیمیت‌ها، رفتن بعضی ادما، دور شدن رابطه‌ها، عوض شدن مسیرها و فرو ریختن تصوراتت رو ببینی. یه جایی میفهمی بزرگ شدن فقط رسیدن به رویاهایی که داشتی نیست؛ گاهی از دست دادن چیزاییه که فکر میکردی همیشه قراره داشته باشیشون. کاش یکی بهمون می‌گفت قراره دلتنگ روزایی بشیم که خودمون برای زودتر گذشتنشون لحظه‌شماری میکردیم.