الو توئیت | AloTweet

در روستایی دورافتاده، کدخدایی بود که سال‌ها با حاکم شهر دشمنی شخصی داشت. هر بار نام حاکم می‌آمد، کدخدا می‌گفت: «روزی او را سر جایش می‌نشانم.» اما به مردم روستا می‌گفت: «روستای ما از همه دنیا قوی‌تر است و هیچ‌کس حریف ما نمی‌شود.» کینه کدخدا روزبه‌روز بیشتر شد و سرانجام تصمیم گرفت با حاکم درگیر شود. حاکم هم در پاسخ، راه‌های روستا را بست و نیروهایش را به آنجا فرستاد. کدخدا که نمی‌خواست شکست خود را بپذیرد، مردم را وارد جنگی کرد که توان پیروزی در آن را نداشتند. خانه‌ها و زمین‌ها یکی‌یکی از بین رفتند و روستایی که زمانی آباد بود، ویران شد. مردم مات و حیران به خرابه‌های خانه‌هایشان نگاه می‌کردند. کدخدا اما هنوز می‌گفت: «ما قوی‌ترین روستای دنیا هستیم!» پیرمردی از میان جمعیت گفت: «اگر قوی بودیم، چرا خانه‌هایمان را از دست دادیم؟» آن روز مردم فهمیدند گاهی کسی برای پنهان کردن یک کینه شخصی، غرور جمعی را سپر می‌کند. و روستا بیش از آنکه از قدرت حاکم شکست خورده باشد، قربانی لجاجت کدخدای خود شده بود. [@AloTweet]