کـــوهــ و واژهــ

👈🏿 افتخار می کنم کم کم دارم به دماوند نرفتنم، افتخار می کنم. نرفتن نه از سر ناتوانی، بلکه نوعی اعتراض، احترام و مسولیت پذیری، معنا پیدا کند؛ نه از آن رو که راه قله را فراموش کرده ام و نه از آن رو که عشق پنجاه و چند ساله ام به کوه در من کم رنگ شده است. اتفاقا برعکس؛ آن قدر دماوند را دوست دارم که دیگر نمی خواهم در صف کسانی باشم که با نام کوه نوردی، حرمت کوه نوردی را می شکنند. من #دماوند را هنوز همان دماوند اسطوره ها می بینم! همان کوهی که در حافظه تاریخی ایرانیان، جایگاهش تنها در ارتفاع نیست، دماوند، بخشی از هویت ایران است؛ نشانه ای از ایستادگی، آزادگی و پایداری؛ کوهی که در شاهنامه، مأمن و زندان ضحاک شد و در ذهن ایرانی ها، قرن هاست، نماد سربلندی این سرزمین است. اما امروز، گاهی باید از خود بپرسیم: آیا ما می خواهیم به دماوند صعود می کنیم، یا دماوند را به پای خواسته های خودمان، پایین می کشیم؟! - وقتی، در ارتفاعات دماوند، به بهانه کوه نوردی جام شراب بالا می رود. - وقتی قله اسطوره ای ایران را با شکستن حرمت ها و هنجارها، به صحنه ای برای خودنمایی، تبدیل می کنیم. - وقتی برای راحتی و آسایش خودمان، در مسیرش، به حیوان آزاری روی می آوریم. - وقتی کوه به ویترین من تبدیل می شود. دیگر سخن از ورزش و فرهنگ کوه نوردی نیست: وقتی فردی بدون آموزش، آمادگی، تجهیزات مناسب، و گاه به صورت انفرادی راهی ارتفاع می شود و سرانجام به جای بازگشت سالم و خاطره ای شیرین، امدادگران زحمتکش را گرفتار جست و جوی خود می کند و خانواده اش را داغدار. بی مسولیتی است که لباس ماجراجویی پوشیده است. کوه، میدان آزمودن بی احتیاطی نیست؛ کوه نورد واقعی می داند که نخستین اصل صعود، بازگشت به سلامت است. و چه تاسف بار است آن گاه که کسی برای چند لحظه دیده شدن، بدون مجوز، بر بالای قله، تابلویی نصب می کند. گویی دماوند دیوار تبلیغاتی شخصی اوست. قله دفتر یادگاری ما نیست و دماوند صحنه ای برای ثبتِ نام و تصویر من نیست. تلخ تر از آن که صدای تیراندازی نیز به کوهستان راه پیدا می کند؛ آن هم جایی که باید امن ترین پناهگاه حیات باشد. کوهستان خانه است؛ نه میدان تیر! وقتی با چند تیر، هیاهو، خودرو، اسپیکر، حضور بی ضابطه انسان و ... آرامش زیستگاه را بر هم می زنیم، در واقع تنها یک حیوان را نمی ترسانیم، تعادل یک اکوسیستم را تهدید می کنیم و دردناک تر از همه سودجویی است. کاوش های بی ضابطه، شکار غیر قانونی، کندن گیاهان دارویی از ریشه برای فروش، جاده سازی غیر ضروری، تخریب پوشش گیاهی، فرسایش خاک و بهره کشی از منابع طبیعی و ... همه و همه می توانند چهره این کوه بزرگ را آرام آرام تغییر دهند. من دماوند دیگری را به یاد دارم، روزی که صعود به دماوند بازار نبود، ویترین نبود، صحنه رقابت برای دیده شدن نبود، صفحه ای برای جمع آوری لایک و دنبال کننده نبود. کوهنوردان برای رفاقت می رفتند؛ برای مهربانی؛ برای آموختن؛ برای آزمودن خویشتن؛ برای شناخت ظرفیت های روح و جسم؛ برای اینکه از سرما، گرما، یخ، برف، سنگ، باد و ... درس زندگی بیاموزند. کوه مدرسه بود، مدرسه ای بدون دیوار، که در آن مرام، معرفت، ورزش و مسولیت پذیری تدریس می شد. دماوند جایی بود که هر کس، گمشده ای داشت: یکی دنبال آرامش بود، یکی دنبال دوست، یکی دنبال معنای زندگی، راه سخت بود؛ اما دل ها نزدیک بود. امروز اما گاهی باید از خودمان بپرسیم: چه بر سر آن فرهنگ آمد؟! چگونه از پاتوق رفاقت به صحنه خودنمایی تبدیل شد؟ چگونه صعود از یک تجربه عمیق انسان دوستی به مسابقه ای برای ثبت تصویر و نمایش خود تبدیل شد؟! نرفتن من قهر با دماوند نیست؛ اعتراض به بی حرمتی به دماوند است؛ نرفتن من فرار از کوه نیست؛ احترام به کوه است. نرفتن من انکار عشق به دماوند نیست و شاید یکی از صادقانه ترین، شکل های عشق به آن کوه باشد. گاهی برای حفظ حرمت محبوب باید کمی دور ایستاد. گاهی، نرفتن از رفتن ارزشمندتر است. گاهی برای آن که دماوند بماند باید از صعود خود گذشت. گاهی عقب ایستادن، از جلو رفتن مسولانه است. ما وامدار توییم ای دماوند؛ نه تو وامدار ما! ✍🏼 #حسینعلی_مهجوری 📂 کمپین #دماوند_و_دستان_بخشنده © @KoohGram کانال کوه و واژه، کانون فرهیختگان کوهستان 🆔 @Kooh_O_Vaje