تا اطلاع ثانوی

چون ظاهرن ته‌مونده‌ی تلویزیون #من_و_تو باز خورده به مشکل مالی، و اعتراف می‌کنم خودم یکی از مصرف‌کننده‌های سرگرمی‌سازیاش بودم و فازشم می‌داد، مثلن پا ثابت رأی دادن تو مسابقات آوازخونی‌شون بودم، فکر کردم چی شد از یه جایی حامیای مالیش بی‌خیالش شدن و کلّن همه منابع رو سرازیر کردن سمت #ایران_اینترنشنال! یکی از دوستام می‌گفت «اونام تهش پول بی‌حساب ندارن و ترجیح دادن متمرکز کنن منابع‌شونو یه جا!» که به‌نظر من توجیه قانع‌کننده‌یی نیست. من اگه بیشتر از یه دهه هزینه کرده بودم برای تولید یه شبکه و میلیون‌ها بیننده هم تور می‌زدم، به این مفتیا بی‌خیالش نمی‌شدم. من ماجرا رو جور دیگه می‌بینم. حدیثی‌ست پر آب چشم؛ شبکه با سرگرمی‌سازی پیش اومد و به‌شدّتم موفق بود چون ایرونیا اونجا آدمایی می‌دیدن با سبک‌زندگی و حال‌وهوای خودشون برعکس #صدا_و_سیمای_میلی و بعدش اومد یواش‌یواش برنامه‌های سیاسی هم گذاشت با زبونی ساده و سرراست، که بیایم خلاصه‌ش کنیم، می‌شه «زمون شاه همه چی گل‌وبلبل بود که یهویی ملّت ناسپاس و قدرنشناس ایران انقلاب کردن!» مهم اینه که میلیون‌ها نفر که به‌طور طبیعی پی‌گیر اخبار و تحلیلای سیاسی نبودن، حالا پای این شبکه، حین تعقیب مسابقه آشپزی و ... همین‌طور که رو این کانال فریز شده بودن، حرفای سیاسی‌طورم می‌خورد به گوش‌شون که به‌خاطر سادگی‌‌شون ملکه‌ذهن‌شون می‌شد. بعد که ایران‌اینترنشنال اومد، اونم اوّلش با فیگور تریبون دادن به همه‌ی نظرات، با روزنامه‌نگارای کارکشته و این‌کاره، همون جماعت که زمونی تا «س‍» می‌شنیدن می‌گفتن «لطفن سیاست نه!» حالا یه‌پا تحلیلگر سیاسی شده بودن و دائم در حال کشف «مسائل پشت پرده». می‌رسیم به سوأل اصلی: چرا بستنش؟ آخه کی اینقدر هزینه می‌کنه و به ثمردهی که رسید، می‌ندازه دور؟ برام روشنه جوابش: چرخش از رانه‌ی لذت به رانه‌ی نفرت! بدیهیه که وقتی هیزم آتیش قراره بره به سمت #تلفات_جنگی دیدن و #فرش_خون دیدن مردم، دیگه نمی‌تونه دغدغه این باشه که تو #بفرمایید_شام طغرل با کی حال نمی‌کنه! نه تنها همراستا نیستن این دو حالت، که تو تقابل حدّاکثری هستن و یکی‌شون باید بره کنار! لذت و سرگرمی به‌عنوان یه کاتالیزور جذب مخاطب کرد ولی از جایی به بعد نمی‌شد همزمون لباس بزم و لباس رزم پوشید! و بامزه‌ش: اگه ج.ا برای دهه‌ها تحقیرکننده‌ی زندگی بود و کالاهای کانالای #لس_آنجلس رَنگ‌ورِنگ می‌داد به زیست‌مون، حالا هی شبیه‌تر می‌شن به هم. و هیچ جامعه‌یی تو درازمدّت نمی‌تونه بین دو چیز شبیه جانب یکی رو نگه داره ...