“خیال‌پرداز

باهام حرف بزن. حتّی اگه مجبور شدی همه چی رو مو به مو بگی، فقط نذار ذهنم خودش داستان بسازه و برام تعریفش کنه.

به خاطر اینکه به تو قدرتی دادم که بتوانی من را ناراحت کنی؛ از خودم معذرت می‌خواهم.

کافکا

من از چشمانِ زیادی گُذر کردم؛ امّا فقط غرقِ چشمانِ‌تو شدم..

من پناهند‌ه‌ام؛ به مرزهای تنت.

مگر چمدانت چه‌قدر بود که تمام زندگی‌ام را با خود بردی؟

خودم را جا گذشته‌ام؛ میانِ خاطراتی که تمام شده‌اند..

هیچکس نخواهد فهمید در زندگی هر آدمی یک نفر هست که دوست‌داشتنی‌ترین پنهان دنیاست..

اگر در میانِ دستهایمان دیوار کشیدند؛ به میدان‌های خیال، بیا.

رفتم.. مرا ببخش و مگو او وفا نداشت؛ راهی به جز گُریز برایم نمانده بود.

فروغ‌ فرخزاد

من در حال خداحافظی کردن با آخرین‌ پروانه‌هایی که تو دلم نگه داشته بودم;

آدمیزاد هیچوقت نمیتواند همه‌چیز را از یاد ببرد. یاد؛ در استخوان است..