متلهف

‏تصور اینکه فردایی دیگر در کار است و باز بیدار می‌شویم، انگیزه و زیبایی خواب را از بین می‌برد.

‌هولناک؛ مانند عکس کسی که می‌خندد اما سال‌ها پیش مُرده است

‌‌ کرگدنم اما دلی نازک دارم؛ درختم اما تنگی نفس دارم، اسیرم‌ اما در بند نیستم؛ رنج میکشم اما نقاش نیستم، مچاله میشوم اما کاغذ نیستم؛ شکسته میشوم اما بغض نیستم، لگدمال میشوم اما پیاده‌رو نیستم؛ افسوس میخورم اما گرسنه نیستم، به ساز دنیا میرقصم اما رقاص نیستم.

- به کدام دیوار می‌توان تکیه کرد وقتی همه‌چیز با تکانی فرو خواهد ریخت؟ و به کدام انسان می‌توان امید بست؟ ما انسان‌های دیوار شده

نیمه‌ره ایستاد ، حمقِ خفته در امیدِ جماعت را تماشا کرد ، بر اندوخته‌های نیستی‌اش قدری افزود و با کوله‌باری از هیچ به سویِ بی‌انتها روانه شد.

از موسیقی می‌ترسم! چون نمیدانم می‌خواهد مرا به کجای خاطراتم ببرد. - فرانتس کافکا

‌نگاهم کن آنقدر نگاهم کن تا برایت جالب شوم!

خنده‌های تو، گامهای تو لب پر می‌زنند، چین میان چشمهای تو چون ابرهای انبوه، آن تن تُرد چون خالی بر خورشید

بگو غم رد شود که قلبت آرامگاه اندوه نیست.

میشدم سیاهيِ سایه‌‌ی روز، برای لمس هیاهوي نورِ رقصانِ تن تو

چهره‌هایی وجود دارند که می‌ارزد که پس از دیدارِ آن‌ها چشم فرو بندیم و بمیریم. تا ناگزیر نباشیم پیش خود بگوییم: "هرگز من او را در بازوان خود نخواهم دید" - هانری دومنترلان

در میان هر فاصله ای، کوهیست بی قرار که میکوشد فرو نریزد

فکر انبوه، آدمی ‌را مبتلا میکند به رنج و اندوه

«چه رنجی است ‏خوابیدن زیر آسمانی ‏که نه ابر دارد، نه باران. ‏از هراس، از کلمات، ‏هرشب خواب‌های ‏آشفته می‌بینیم. ‏به این جهان آمده‌ایم ‏که تماشا کنیم؛ ‏صندلی‌های فرسوده و رنگ‌باخته ‏سهم ما شد. ‏انتخاب ما مرواریدهای رخشان ‏بود.» - ‏احمدرضا احمدی