Pedram

سال ۸۴ سندی تصویب شد که بر اساس اون قرار بود ایران در سال ۱۴۰۴ جایگاه اول اقتصادی، علمی و فناوری در سطح منطقه رو داشته باشه! و امسال در انتهای سال ۱۴۰۴ به اون اهداف که نرسیدن هیچ، طبق فرمایش رئیس مجلس الان ۳۴٪ جمعیت کشور هم در فقر مطلق هستن @pedramtabein

اگر با خودشیفته زندگی رو شروع کنی همش باید در خدمتش باشی, حرف باید حرف خودش باشه،تحمل انتقاد اصلااااا نداره، جز خودش هیچ کسی رو آدم حساب نمیکنه و عالم و آدم رو مقصر مشکلاتش می‌دونه و سرزنش می‌کنه. تو مهمونی با حرکت چشم و ابرو هم کنترلتون می‌کنه دائما بهتون گیر میده به لباستون, غذاتون ،شغلتون ،خوابتون ،رفتار خانواده تون و شما مرتب باید بهش توضیح بدین و اثبات کنید خودتون رو .. از همه هم توقع داره بهش احترام بذارن و بهش توجه کنند و تاییدش کنن خلاصه زندگیتون جهنم میشه پس تو انتخاب آدم ها دقت کنید... @pedramtabein

شرف چیست؟ بی‌شرف کیست؟ بی‌شرفی یعنی چه؟ بی‌شرف کسی نیست که کار بد می‌کند؛ بی‌شرفی یک ناسزا نیست. وضعیتی است که فرد ظرفیت انسان بودن را از دست داده (نوعی مرگ روانی) و انرژی روانی‌اش به سوی دیگری جریان ندارد، پس یا بی‌تفاوت است، یا تابع قدرت، یا برده‌ی ایدئولوژی. این همان روانی‌ست که برای حفظ خودش همه چیز را قربانی می‌کند حتی حقیقت را، حتی جان آدم‌ها را و تمام توان روانی‌اش خرج دفاع از موجودیت خودش، ترس‌های خودش، نفع‌های خودش، تصویر خودش و امنیت خودش می‌شود. این فرد نمی‌تواند بیرون را ببیند، چون هر میزان توجه به دیگری مثل یک سوراخ در کیسه‌ی روانی‌اش است و می‌ترسد تمام شود. مثل آبی که به دریا نمی‌ریزد و تبدیل به مرداب می‌شود. در واقع «بی‌شرفی» حالتی است که فرد برای محافظت از بودنِ بی‌زحمتش، حاضر است «شدنِ انسانی» را قربانی کند. یک سازوکار دفاعی بیمارگونه که فرد برای اینکه در برابر درد، مسئولیت یا حقیقت نایستد، شروع می‌کند به توجیه‌سازی، تحریف، انکار. نه برای اینکه نفهمد، برای اینکه نخواهد بفهمد چون فهمیدن، هزینه دارد. پس بی‌شرفی یعنی: «حقیقت را می‌بینم، اما برای راحتی خودم، انکار می‌کنم.» این روان سوگ را نمی‌فهمند، نه چون دل ندارند، بلکه چون روانش وارد حالت حفاظت از تصویر خود شده. تویی که درگیر سوگ هستی و اشک می‌ریزی به خاطر همین شرف باید به خودت افتخار کنی، چون ذهنی که می‌تواند مرگ دیگری را نگه دارد، ذهنی که می‌تواند بگوید «این درد مال من هم هست»، یک ذهن معمولی نیست. این غم، یعنی مسیر انسانی که هنوز می‌تواند نور یک غریبه را بفهمد، هنوز از رنج دیگری نمی‌گذرد. پس اگر این روزها خم شده‌ای، گریه می‌کنی، نمی‌توانی تمرکز کنی، فکر و ذکرت کسانی‌ست که دیگر نیستند؛ این ضعف نیست. این میراث شرف است. و تو، دقیقاً به همین دلیل، باید به خودت افتخار کنی♥️ @pedramtabein

دوست داشتن خیلی خوبه! تو صلح، تو جنگ در شادی و در عزا... باعث میشه زنده بمونید. امیدوارم بهترین کیفیت عشق رو تجربه کنید♥️ @pedramtabein

عکسا صدا دارن....🖤 @pedramtabein

عدالت لغو شد کارما استعفا داد بارِ کج VIP رفت منزل بی‌گناه پای دار رفت آه مظلوم هم تو ترافیک موند کوه به کوه نرسید، آدم به آدم هم نه اون همه ضرب‌المثلِ امیدبخش صرفاً برای گول زدن ما بود خلاصه اینکه سرنوشت بی‌ تقصیره؛ آدم‌ها دخیلن... خیلی هم دخیلند... @pedramtabein

وقتی زندگی معنا و زیبایی خود را از دست می‌دهد، وقتی پیش‌رفتن غیرممکن به نظر می‌رسد امیدوارم روشنایی وجود داشته باشد، حتی اگر کوچک‌ترین روزنه‌ای باشد در دل تاریکی. امیدوارم دستانی تسلی‌بخش دورت حلقه شوند، قدم‌هایی دوستانه کنارت برداشته شوند و گوش‌هایی همدلانه حرف‌هایت را بشنوند. امیدوارم بدانی که تنها نیستی و اگر هیچ‌چیز دیگری نداشته باشی، آدم‌هایی را داری که درکت می‌کنند... @pedramtabein

یه وقتی فکر می‌کردم می‌شه دنیا رو نجات داد. فکر می‌کردم اگه به اندازه‌ی کافی مشت بکوبی روی میز، اگه اخلاق رو حفظ کنی، اگه مردم رو از آتیش دربیاری، تهش یه چیزی عوض می‌شه. یه چیزی خوب می‌شه. ولی دنیا با این چیزا عوض نمی‌شه. دنیا گوش نمی‌ده. فقط می‌بلعه. یه روز بیدار می‌شی و می‌بینی داری همون کاری رو می‌کنی که یه عمر باهاش جنگیدی. به خودت نگاه می‌کنی و می‌فهمی اون هیولایی که همیشه ازش میترسیدی، خودتی. دیگه نه قهرمان بودن کمکت می‌کنه، نه حقیقت، نه وجدان. فقط درد هست. یه درد ساکت که از زیر پوستت می‌خزه بالا. و هر بار یه تیکه‌ ازت می‌کنه و می‌بره. می‌گن سقوط یعنی یه لحظه. ولی اشتباه می‌کنن. سقوط، یه عمر طول می‌کشه. من هر روز یه قدم پایین‌تر رفتم. و حالا، دیگه ته چاه صدایی نمی‌پیچه. فقط سکوت مونده. و من. و دستایی که دیگه نمی‌دونم چطوری میخوان نجات بدن… چون فقط یاد گرفتن له کنن. آدما فکر می‌کنن خیلی پیچیده‌ان. که انگیزه‌هاشون پنهونه، که احساساتشون منحصر به فرده... ولی باور کن، اصلا اینجوری نیست. یه کم که توجه کنی، نوع نگاهشون، لحن صداشون و مکث‌هاشون، همه‌چی رو لو می‌ده. کی دروغه، کی ترسیده، کی داره معامله می‌کنه... هیچ‌کس تمیز نیست. فقط بعضیا تمیزتر دروغ می‌گن. هیچ‌کس برای چیزی که می‌گه اینجاست، اینجا نیست. حالم؟ خوشحالم! دیگه دنبال معنی نمی‌گردم. دنبال نجات دادن کسی نیستم. فقط نگاه می‌کنم. دقیق. انگشت می‌ذارم رو نقطه‌ ضعفاشون و صبر می‌کنم خودشون خراب شن. قبل از تموم شدن، همه‌چیو یاد گرفتم. حالا فقط دارم می‌بینم که بقیه چطوری همون مسیر منو می‌رن، ولی با لبخند. برای کسی که میفهمه، دیگه جایی برای باور نمی‌مونه. و اگه نتونی باور کنی، نمی‌تونی زندگی کنی! فقط دووم میاری. من فقط دووم میارم.... @pedramtabein

ای خاک،با عزیزانی که به آغوشت سپرده ایم مهربان باش که در این وطن نامهربانی بسیار دیده اند... @pedramtabein

‏آدم نرمال به لحاظ روانی و شخصیتی، توی جامعه ای که ۹۰درصد زیر خط فقرن، حتی اگر خودش زیرخط فقر نباشه، حالش خوب نیست، نمیتونه از داشته هاش لذت ببره، غصه داره. توی این شرایط خوشحال و بی غم بودن، غیرنرماله! @pedramtabein

دلم می‌خواد تو زندگی بعدیم ندونم خاورمیانه اورانیوم غنی سازی مذاکره توافق سیاست ناو موشک یعنی چی... @pedramtabein

معاون وزیر بهداشت خبر داد: 🔹جان باختن نزدیک به ۱۰۰ دانشجو در حوادث اخیر/‌ ۹ دانشجوی علوم پزشکی در بازداشت هستند💔 @pedramtabein

من به عنوان یک روانشناس معتقدم جامعه‌ی ما هنوز نسبت به اتفاقات موجود سوگواری نکرده و اثرات این سوگ، در چند ماه آتی خودش رو نشون خواهد داد. چرا اینو میگم؟ چون ما عملاً هنوز نایستادیم ببینیم چی رو از دست دادیم. اتفاق‌ها اون‌قدر پشت سر هم رخ دادن که نه وقت فکر کردن داشتیم، نه مجال حس کردن. فقط رد شدیم، دوام آوردیم، ساکت‌تر شدیم و ادامه دادیم. تجربه‌ی روانِ جمعی در مواقع بحران (مثل کرونا که ازش عبور کردیم هم) نشون میده که وقتی یه جامعه مدت‌ها احساساتش رو عقب می‌ندازه، در واقع داره واکنش اصلیش به اون رویداد رو فقط به تأخیر می‌ندازه . بنابراین تو ماه‌های پیشِ رو، احتمالاً بیشتر با خستگی عمیق، افت انگیزه، حساسیت هیجانی و حس بی‌معنایی روبه‌رو میشیم تا هیجان‌های پرسر و صدا و این یه بخش طبیعی از روند ریکاوری روانیه به لحاظ روانشناختی هم وقتی یه آدم یا یک جامعه مدام مجبوره «دوام بیاره»، احساساتش رو جمع می‌کنه می‌ذاره کنار. لذا غم، ترس، خشم و... همشون میرن عقب صف و یه جایی در عمیق‌ترین قسمت درونمون انبار میشن. حالا مسئله اینه: وقتی شدت این اتفاق‌ها یه کم کمتر میشه، یا وقتی زمان می‌گذره، اون احساسات جمع شده در ما بالاخره خودشون رو نشون خواهند داد. اینجا دقیقاً همون‌جاست که ما احتمالاً چند ماه بعد با موجی از غم، ناامیدی یا بی‌معنایی روبه‌رو می‌شیم و تعجب می‌کنیم که «پس چرا الان؟»؛ در حالی که این غم، تازه نیست؛ فقط تازه اجازه‌ی دیده شدن پیدا کرده. لذا در چنین شرایطی یه اتفاق کوچیک می‌تونه یه واکنش خیلی بزرگ راه بندازه. چون ما فقط به همون اتفاق جواب نمی‌دیم که؛ داریم به همه‌ی چیزایی که قبلاً قورت دادیم و هضمشون نکردیم واکنش نشون می‌دیم. انگار یه غم قدیمی، دنبال یه بهونه می‌گرده که بالاخره خودش رو نشون بده. پس در این مرحله ما لزوماً با یه جامعه‌ی سوگوار طرف نیستیم؛ ما بیشتر در جامعه آدمهای خسته بی‌حوصله، زودرنج و بی‌انرژی رو می‌بینیم. توی این شرایط شوخی‌ها تلخ‌تر میشن، امید ما کوتاه‌مدت‌تر میشه و آدم‌ها زود از همدیگه می‌بُرن و اینا اصلاً نشونه‌ی بی‌احساسی در ما نیست؛ نشونه‌ی احساسِ بیش از حدیه که راه درستی برای بیرون اومدن ازمون پیدا نکردن. ضمناً این موضوع رو هم در نظر بگیرین که مسئله‌ی سوگ ما فقط از دست دادن جوونهامون و عزیزانمون نیست؛ ما داریم برای چیزای بیشتری عزاداری می‌کنیم؛ برای حس امنیت، برای آینده‌ای که قرار بود باشه، برای نسخه‌ای از خودمون که فکر می‌کردیم قراره بشیم. برای همینه که این غم گاهی اسم نداره و ما دقیق نمی‌دونیم که برای چی باید ناراحت باشیم؟ و نکته‌ی مهم‌تر اینه: اگر این مرحله نادیده گرفته بشه، مسیر به سمت فرسودگی جمعی میره؛ اما اگر دیده بشه، می‌تونه بستر یه بازتعریف جدی باشه. بازتعریف رابطه‌ها، توقع‌ها، معناها و حتی تصویر آینده. به زبان ساده، جامعه یا از این سوگ عبور می‌کنه، یا توش گیر میفته. لذا پیش‌بینی من اینه که ماه‌های آینده، ماه‌های «کند شدن» خواهد بود و درست توی همین کندی، امکان یه تغییر عمیق و واقعی در ما شکل می‌گیره... @pedramtabein

انزوای اجتماعی فقط تنها بودن نیست؛ روان رو هم کم‌کم فرسوده می‌کنه.  توی روزهای ناامنی و بحران، وقتی پیوندها قطع می‌شن، اضطراب بی‌پناه‌تر می‌شه. تنهایی گاهی می‌تونه ترمیم‌کننده باشه،  اما وقتی به انزوا تبدیل بشه، رابطه‌ی آدم با خودش و دنیا آسیب می‌ بینه. این روزا حتی ارتباط‌های کوچیک ، یه تماس، یه پیام، یه همدلی کوتاه، می‌تونن نقش حفاظ روانی داشته باشن... @pedramtabein

اینایی که تا استوری تلگرام فعال شد پریدن استوری گذاشتن، اینا یه لول خوبی از امید و زندگی رو هنوز دارن تو دلشون. هنوز با چیزای کوچیک ذوق میکنن... @pedramtabein

‏کتاب «من او را دوست داشتم» آنا گاوالدا، شاید خیلی ساده و سطحی به نظر بیاد، اما یه پاراگرافی داره که من تا سالها به دیوار اتاقم زده بودم و فکر میکنم الان باید به خیلی ها یادآوری کنیم: زندگی حتی وقتی انکارش کنی، حتی وقتی به آن بی‌اعتنایی کنی، حتی وقتی حاضر به پذیرفتن‌اش نباشی ‏باز هم از تو قوی‌تر است. قوی‌تر از هرچیزی. آدم‌ها از اردوگاه‌های اجباری برمی‌گشتند و بچه‌دار می‌شدند. مردان و زنانی که شکنجه شده بودند، که مرگ عزیزان‌شان را دیده بودند و خانه‌هایشان با خاکستر یکی شده بود.‏به خانه برمی‌گشتند و دنبال اتوبوس می‌دویدند، دربارهٔ آب‌وهوا حرف می‌زدند و دختران‌شان را عروس می‌کردند. باورکردنی نیست، اما زندگی همین است. زندگی از هر چیزی قوی‌تر است... @pedramtabein

پروفسور استیو هانکه اقتصاددان و استاد دانشگاه جانز هاپکینز آمریکا: تورم، ایرانی‌ها را له کرده است امروز، من تورم ایران را ۹۲.۳درصد در سال اندازه‌گیری می‌کنم💔 @pedramtabein

‏طفلکی آدمیزادِ خاورمیانه‌ای واسه یکم زندگی چه چیزایی تجربه میکنه :) @pedramtabein