پادکست یله

📜 🟤 تیِر‌ی نوآر، هنرمند خیابانی برلین تیر‌ی نوآر (Thierry Noir) نخستین هنرمند خیابانی دیوار برلین است که نماد سرکوب کمونیستی را با گرافیتی‌های کارتونی بر دیوار برلین نقاشی کرد. این گرافیتی‌ها در سطح جهان مشهورشدند. «باید اعتراف کنم نقاشی و گرافیتی کشیدن بر دیوار، آن هم بعد از سال‌ها مزاحمت نگهبانان، بسیار لذت بخش بود. در آن روزها سربازان اجا‌زۀ تیرانداز‌ی نداشتند. وقتی متوجه من می‌شدند که دارم با اسپر‌ی رنگ گرافیتی می‌کشم، فریاد می‌زدند که هی، ما می‌بینیمت. بس کن!» هر روز تا حد امکان نقاشی می‌کردم. تا آخرین لحظات به کارم ادامه می‌دادم و بعد به برلین غربی برمی‌گشتم. با خودم فکر می‌کردم باید به سربازها نشان بدهیم که دوران آن‌ها به سر رسیده است. برای همین هم فقط با یک یا دو اسپری برای ساعت‌ها با آن‌ها موش و گربه بازی می‌کردم. این فیل یکی از اولین نقاشی‌های من روی دیوار برلین بود. من نقاشی را از خیابان شروع کردم. می‌خواستم بگویم خوب است که هنر را در خیابان‌ها هم به نمایش بگذاریم، نه فقط در موزه‌ها و گالر‌ی‌ها. در آن زمان، همۀ نقاشی‌های من متأثر از پابلو پیکاسو، خوآن میرو، ژان میشل باسکیا، و کیت هرینگ بود. افزون بر آن‌ها، نوازندگانی نظیر دیوید بووی، ایگی پاپ، لو رید، کرافت ورک، لد زپلین، و نینا هاگن هم تأثیر زیادی بر من گذاشتند. نقاشی کلید موفقیت من بود؛ کار سنگین هر روز و نتیجه‌ای که دوست داشتم حاصل بشود. باید بگویم اگر در خانه بنشینید و منتظر الهام باشید، باید مدت زیادی را صبر کنید. من هر روز روی دیوار نقاشی می‌کشیدم. تمام ایده‌های من نه از ذهن به دستم بلکه از دست به ذهنم الهام می‌شدند. از همان اول، رنگ و موادی را که از بازسازی خانه‌ها در کروزبرگ باقی مانده بود جمع می کردم. به هر چیزی که پیدا می‌کردم و می‌شد از آن برای نقاشی استفاده کرد، بسنده می‌کردم. پولی برای خرید مواد اولیه نداشتم و این تنها راه ممکن بود. نقاشی های اولیه سبک بسیار متفاوتی با نقاشی‌های دیواری بعدی من داشتند. من به‌ناچار سبک را تغییر دادم؛ زیرا هر روز صدها نفر نزدم می‌آمدند و از من دربارۀ مفهوم نقاشی‌ها سؤال می‌پرسیدند. بنابراین باید برای انتقال درست و سریع مفاهیم، تغییراتی ایجاد می‌کردم. آنچه گفته شد، بخش‌هایی از گفت‌وگو با تیِری نوآر است که در وبگاه روزنامۀ گاردین منتشر شده است. برای مطالعۀ متن کامل به این پیوند مراجعه کنید: مطالعه‌ٔ کامل متن @YaalePodcast #پادکست‌یله_مطالعات #مطالعات_وندالیسم

تیر‌ی نوآر دربارۀ تصویر بالا می‌گوید: ((پلیس‌های مرز‌ی جمهور‌ی آلمان در «نوار مرگ» و بین دو دیوار در مرز برلین شرقی و غربی مستقر بودند. من این عکس را از پنجرۀ اسکاتی که بییست سال در آن زندگی کردم ثبت کردم. باید بگویم که در نزدیکی دیوار برلین هیچ حادثه و کشتاری اتفاق نیفتاد. نه ماشینی بود، نه مغازه‌ای، نه سر و صدایی. من هیچ «برخوردی» از پلیس‌های مرزی ندیدم. هرگز ندیدم سرباز‌ی به مردم تیرانداز‌ی کند».

📜 🟫 دیوار برلین 🟤 وندالیسم: دیوارنوشته‌ها و حضور مردم وندالیسم ایدئولوژیک و گذر از دیوار برلین نخستین نکته در‌ بررسی و بازنمایی دیوار برلین، شناخت تعاریف مختلف اعم از وندالیسم، دیوارنویسی، شعارنویسی و تفکیک معنایی‌شان از هم است که هم‌زمان با جنبۀ هنری و سیاسی موجود در بدنۀ جامعه تلفیق می‌شود. مخاطب با نگاه دقیق به استقرار این دیوار در میانۀ برلین شرقی و غربی، متوجه کاربرد هنر در جهت نمایش مفاهیم و تفکرات موجود در عرصه‌های تاریخی به جامعه می‌شود. اگرچه هنری که بر دیوار برلین به تصویر کشیده‌شده نشان‌دهندۀ گونه‌ای از وندالیسم و تخریب جدارۀ شهری است، اما بیانگر مفهوم و کارکرد عنصری ریشه‌ای به نام گرافیتی است. مبنای صحبت از اهمیت بازنمایی و ریشه‌شناسی انواع آثار به‌‌جامانده‌ بر دیوار برلین، مبنای شناخت و مطالعۀ تاریخی در خصوص واژۀ گرافیتی و مفهوم آن است. کلمۀ گرافیتی که ریشه در واژۀ ایتالیایی «Graffiere» دارد، به‌معنای خراش‌های کوچک است. رابرت رایسنر اولین گرافیتی‌ها را نقاشی‌هایی می‌داند که در دورۀ پارینه‌سنگی بر جداره‌های غارها ترسیم شده بود. از نظر او نوشتن بر دیوارها و به‌جا گذاشتن نشانی از خود برای اثبات وجود، انگیزۀ اساسی انسان است. با درک مفهوم گرافیتی و وندالیسم ایدئولوژیک متوجه می‌شویم که آنچه در قالب گرافیتی بر دیوار برلین اجرا می‌شده است، رابطه‌ای اصولی با وندالیسم ایدئولوژیک دارد. 🟤 منابع: • Pinto, Sofia. “The wall is dead, short live graffiti and street art! Graffiti, street art and the Berlin Wall's heritage” In Street Art& Urban Creativity Scientific Journal, Vol. 3, No. 1 (2017), pp. 62-72. • Brooke, Magdalene A. “Mauerkunst, Lebenskunst: An Anlysis of the Art on the Berlin Wall” In Scripps Senior Theses. Paper 4, 2007. @YaalePodcast #پادکست‌یله_مطالعات #مطالعات_وندالیسم

📜 🟤وندالیسم و نمادشکنی در انقلاب فرانسه حمله به نمادها، یادبودهای آرمانی و تخریب آن‌ها پایین کشیدن مجسمه‌های لویی چهاردهم پاریس، انقلاب فرانسه پیشروی کورکورانۀ برخی از مردم در بحبوحۀ وندالیسم ایدئولوژیک انقلاب فرانسه که گویای اقدامات تخریب‌گرایانۀ بی‌هدف و غیراصولی است. کاریکاتور معمای انقلاب ۱۷۸۹ که نقش لویی فیلیپ ژوزف را نشان می‌دهد. او که از فعالان و حامیان اقدامات تخریب‌گرایانه علیه نمادها در انقلاب فرانسه بود، سرانجام در دورۀ ترورها کشته شد.   @YaalePodcast #پادکست‌یله_مطالعات #مطالعات_وندالیسم

📜 🟫انقلاب فرانسه 🟤وندالیسم: تخریب‌گرایی آثار هنری وندالیسم ایدئولوژیک در انقلاب فرانسه پس از بررسی انقلاب فرانسه و آشنایی با ظهور Vandalism (= خراب‌کار‌ی) در بدنۀ آن، با مفهوم Iconoclasm (= شمایل‌شکنی/ نمادشکنی) مواجه می‌شویم. می‌توان گفت در بازنگر‌ی معنایی، آنچه وندالیسم انقلابی نامیده می‌شود همان شمایل‌شکنی است. در واقع، تخریب‌ تصاویر و نمادها برای ایدئولوژ‌ی سیاسی یا مذهبی که این روزها به وندالیسم اعتراضی یا وندالیسم ایدئولوژیک شناخته می‌شود. مخالفان در انقلاب فرانسه با ایدئولوژ‌ی پاک‌ساز‌ی و تخریب نمادها و نمایش خشم عمومی‌شان در برابر تاریخ و تجربۀ جمعی خود، به وندالیسم می‌پرداختند. اگرچه بروز این ایدئولوژ‌ی در سطح شهر و تخریب تاریخی - فرهنگی پدیدآمده آسیبی جدی به ‌وجود آورد، آنچه از ظهور وندالیسم اعتراضی در انقلاب فرانسه می‌دانیم، بر شنیده شدن صدای رسای مخالفان در طول تاریخ گواهی می‌دهد. بحث و نتیجه‌گیر‌ی پیرامون وندالیسم و تأثیر آن بر انقلاب فرانسه و نمایش این نمادشکنی تاریخ‌ساز به‌دست مردم تا به امروز در جریان است. با این حال هیچ‌گاه از تخریب‌های صورت‌گرفته تقدیر نشده است و گفتمان بر سر اصلاحات نمادین یا پاک‌ساز‌ی‌های غیرتخریبی همچنان ادامه دارد. 🟤منابع : • Gamboni, Dario. The Destruction of Art: Iconoclasm and Vandalism since the French Revolution, London: Reaktion Books, 2018. • Bresnahan, Keith. “ON REVOLUTIONARY VANDALISM”. In Architectural Theory Review, No. 3 (2014), pp. 278–298. @YaalePodcast #پادکست‌یله_مطالعات #مطالعات_وندالیسم

🟤 وندالیسم انقلابی در انقلاب فرانسه بریدن و تخریب سر مجسمه‌های پادشاهان در نمای کلیسای نوتردام به حرکتی نمادین در انقلاب فرانسه تبدیل شد. این مجسمه‌ها را بعدها جمع‌آور‌ی کردند و در موزه‌ها به نمایش گذاشتند. @YaalePodcast #پادکست‌یله_مطالعات #مطالعات_وندالیسم

🟤 وندالیسم انقلابی در انقلاب فرانسه با شعله‌ور شدن آتش انقلاب، تلاش‌ مخالفان برای سلب اقتدار کلیسای کاتولیک جدی‌تر شد. پاریسی‌ها در جریان حوادث سپتامبر 1792،‌ روحانیان بدنۀ حکومت را زندانی و قتل عام کردند. دولت جدید اعلام کرد که عبادت عمومی غیرقانونی است. مردم هم در پاسخ به این بیانیۀ دولت به کلیساها هجوم بردند؛ نمادهای مذهبی را از روحانیان گرفته و سپس تخریب کردند. @YaalePodcast

🟤 وندالیسم انقلابی در انقلاب فرانسه به‌طور عمومی، خصومت آشکار نسبت به نمایندگان مذهبی و موضع‌گیر‌ی علیه نمادها از سال 726 میلادی و در‌ زمان امپراتور‌ی لئون سوم، امپراتور بیزانس، آغاز شد. با ادامۀ این موضع‌گیری و الگوبرداری از رویکرد لئون سوم در جریان انقلاب فرانسه، مخالفان به نهادهای مذهبی حمله کردند و در این یورش‌ها کلیساها تخریب شد. @YaalePodcast

🟤 وندالیسم انقلابی در انقلاب فرانسه قیام 10 آگوست 1792، حمله به قلعۀ تویلر‌ی، پاریس @YaalePodcast

🟤 وندالیسم انقلابی در انقلاب فرانسه قیام 11 آگوست 1792 از رویدادهای تعیین‌کننده و سرنوشت‌ساز در انقلاب فرانسه محسوب می‌شود. در این تاریخ، مخالفان و انقلابی‌ها به کاخ تویلر‌ی در پاریس هجوم بردند. این حمله و تخریب ناشی از آن به لغو سلطنت در فرانسه و شکل‌گیری‌ جمهوری‌خواهی منجر شد. @YaalePodcast

🟤 وندالیسم انقلابی در انقلاب فرانسه طوفان باستیل، 1789 میلادی، پاریس @YaalePodcast

📜 🟤 وندالیسم انقلابی در انقلاب فرانسه در 14 ژوئیه 1789، انقلابی‌ها در پاریس به زندان سیاسی و انبار مهمات باستیل که نمادی از استبداد سلطنتی بود، یورش بردند. این حملۀ وندالیستی به «طوفان باستیل» معروف است و آن را آغازی بر انقلاب فرانسه می‌دانند. @YaalePodcast

📜 🟫 انقلاب فرانسه 🟤 وندالیسم: تخریب‌گرایی کاخ‌ها و فضاهای حکومتی بروز وندالیسم در انقلاب فرانسه انقلاب فرانسه صحنۀ تقابل مردم با مظاهر تقدس‌گرایی و سلطنت بود؛ تقابلی که به انهدام تمامی نمادهای وابسته به این مفاهیم انجامید. حمله به اشیای نمادین و آثار هنری تقدس‌گرا، به‌روشنی نشان می‌داد که مردم برای شنیده شدن صدای مخالفت خود با نهاد سلطنت نمادهای آن را تخریب می‌کردند. در بازۀ رویداد انقلاب فرانسه، مخالفان سلطنت به کلیسای جامع نوتردام یورش بردند تا آن را معبد آگاهی بنامند. مردم مجسمه‌هایی را که نمادی از شاهان گذشته می‌پنداشتند، پایین آوردند و به‌صورت نمادین آن‌ها را سر بریدند؛ چراکه همۀ مجسمه‌ها جلوه‌ای از پادشاهان کتاب مقدس بودند! ساختمان‌هایی که مردم آن‌ها را فضاهای حکومتی می‌پنداشتند، با شعار «به نام حاکمیت مردم، ما به آن‌ها ضربه می‌زنیم» ویران شدند. نقاشی‌ها و آثار هنری، فرهنگی یا تاریخی که به آرمان‌های گذشته و فتوحات شاهان پیشین اشاره داشتند، در آتش خشم مردم سوختند. انقلابی‌ها برج‌ها را نمادی از دشمنی آشکار با عدالت می‌دانستند و فروپاشی آن‌ها در نظرشان پیروزی دادگری بر خودکامگی بود. یکی از گفتمان‌های تاریخی پیرامون وندالیسم انقلاب فرانسه دربارۀ تغییر نام، ایجاد اصلاحات و حفظ آثار هنری و تاریخی بوده است. پیشنهاد پاکسازی و اصلاحات نمادها و کتیبه‌ها، جدا کردن آثار هنری و تاریخی از فضاها و هنر وابسته به کلیسا و سلطنت، استفادۀ مجدد از این فضاها با هدف نمادسازی اصولی، بزرگداشت نابودی این دوران و جایگزینی نظم و قوانین جدید نمونه‌هایی از این تغییرات، اصلاحات و حفظ آثار هنری و تاریخی‌اند. درنهایت، از بازبینی وقایع انقلاب فرانسه و پس از آن این‌طور به‌نظر می‌رسد که این گفتمان شکست خورده است و عمدۀ مردم و مخالفان به وندالیسم و نابودی کامل نمادها تمایل داشتند. 🟤 منابع: •Gamboni, Dario. The Destruction of Art: Iconoclasm and Vandalism since the French Revolution, London: Reaktion Books, 2018. •Bresnahan, Keith. “ON REVOLUTIONARY VANDALISM”. In Architectural Theory Review, No. 3 (2014), pp.278–298. ━━━━━━━━━━━━ @YaalePodcast #پادکست‌یله_مطالعات #مطالعات_وندالیسم

🟫 وندالیسم انقلابی 🟤 اصطلاح توصیفی «وندالیسم انقلابی» پس از ارائۀ گزارش‌های هانری گرگوار (Henri Grégoire) در فرانسه بسیار متداول شد و بیشتر در مقالات، گزارش‌ها و نوشته‌های علمی آن دوره به‌ کار رفت. ________________________________________________________________ 🟤 در گفتمان انقلاب، مفهوم وندالیسم انقلابی تناقضی ناممکن است؛ زیرا، وندال (خراب‌کار) بودن نمی‌تواند صورتی انقلابی باشد. با منطقی مشابه، تخریب در خلال انقلاب‌ها نیز نمی‌تواند وندالیسم باشد. ________________________________________________________________ 🟤 به نظر می‌رسد هدف این تمایز ارائۀ خوانشی منحصربه‌فرد از آنچه در انقلاب فرانسه رخ داد بوده است؛ خوانشی که با توصیف شکل خاصی از تخریب در فضای انقلابی، معنا و جایگاه ویژه‌ای به انقلاب فرانسه در مطالعات جامعه‌شناختی داده است. ━━━━━━━━━━━━ @YaalePodcast #پادکست‌یله_مطالعات #مطالعات_وندالیسم

جابه‌جایی مجسمۀ مینروا، 1974 میلادی، موزۀ کارناوالت، پاریس