Ashrafian

من هیچ‌وقت یادم نمی‌ره این بهار، از زمستونِ سرخ پارسال گذشته.

خوش قلبِ بدروزگار

اگه ما پیش خودمون عزاداریم، توی جمع نزدیکامون می‌خندیم؛ این اسمش نمایش دو گانه نیست، این نبرد دو گانه‌ست. نبردِ یاد و رویا.

چیز زیادی از خودم توی این چند وقت یادم نیست. فقط وسطِ تنهایی‌هام توی اتاقم، یا حتی لابه‌لای شلوغی هم توی سرم صدا می‌اومده و میاد؛ صدای کمک! هنوز نفهمیدم خودمم یا یکی دیگه. کاش کاری ازم برمی‌اومد..

01:45 🫂

ما نه مُردیم، نه زنده ماندیم. بودیم، دیدیم، هستیم، و خواهیم گفت.

ما نه مُردیم، نه زنده ماندیم. بودیم، دیدیم، هستیم، و خواهیم گفت.

من همیشه به ایرانی بودنم افتخار کردم. ‏خوشحالم که بخشی از این تمدن و این جغرافیای شگفت‌انگیز رو زندگی کردم. ایرانی بودن فقط یه اسم تو شناسنامه نیست؛ چیزی‌ هست که تو خونت جریان داره. ایرانی موندن هم یه سعادته، هم یه مسئولیت. سال‌های سختی به این سرزمین گذشته، و‌ اونایی که با تصمیم‌ها و رفتارشون به تاریخ و شأن این سرزمین و مردمش بی‌احترامی کردن، قبل از هر چیز، کوچیکیِ خودشون رو فریاد زدن. ما رو تحقیر نکردن؛ فقط ثابت کردن قدشون به فهم این عظمت نمی‌رسه و خیال کردن با خرافات و تحقیر و فشار می‌شه از کنار این همه حافظه و هویت رد شد؛ اما نمی‌شه. این‌جا همچین جایی نیست؛ این خاک جواب بی‌حرمتی رو بلده خودش بده. هنرمند فرزندِ زمانه‌ی خودشه؛ درد مردمش می‌ره تو جونش، قد می‌کشه و تبدیل می‌شه به کلمه و داستان و صدا و تصویر. رنجِ هم‌میهنش فقط یه خبر بیرونی نیست؛ زخمیه درونی که از دلِ همون زخم، اثر هنری به دنیا میاد.

وقتی قلبت با من حرف می‌زنه، دیگه نیازی ندارم از زبونت حرف بکشم.

۲۸ سالم شد! هرچی گذشت بهتر فهمیدم چطور باید زندگی کنم که نزدیک‌تر باشه به خودِ واقعیم. هنوز دارم یاد می‌گیرم، هنوز می‌تونم تغییر کنم، و هنوز دنیا برام پره از چیزایی که باید کشفشون کنم. و مطمئنم روزای بهتری تو راهه 🤍

اراده‌ی ظاهری vs کنترل واقعی

داستان لک‌لک برای فهمیده شدن عجله نداره؛ هر بار که می‌شنوی، یک لایه‌‌ش باز می‌شه برات.

داستان لک‌لک برای فهمیده شدن عجله نداره؛ هر بار که می‌شنوی، یک لایه‌‌ش باز می‌شه برات.