فارسی و علو‌م‌ و فنون ادبی

⚡️یادداشت / ارزش سخن از نگاه مولانا 💥احمد کنجوری، مدرس ادبیات فارسی لرستانی گفت: با واکاوی نظر مولوی درباره شعر و سخن در فیه ما فیه و دیگر آثار او می‌توان ضمن دست یافتن به جوانبی از مانیفست ادبی او، با ذهن و زبان این شاعر بزرگ آشنا شد و رمزها و لایه‌های شعرها و سخنان شیرین و نغز او را بهتر کشف و درک کرد. کنجوری، شاعر، نویسنده، پژوهشگر و مدرس ادبیات فارسی لرستانی در یادداشتی که در اختیار ایکنا قرار داده است با نگاه به «فیه ما فیه» به جایگاه سخن و ارزش آن از نگاه مولانا جلال‌الدین بلخی پرداخته است که متن این یادداشت به این شرح است: «فیه ما فیه» مجموعه گفتارها و آموزه‌های مولاناست که با زبانی ساده، روان، شیرین و دل‌نشین بیان شده است. خواندن این کتاب در کنار دو کتاب منثور دیگر مولوی، یعنی مجالس سبعه و مکاتیب، بسیاری از ویژگی‌های ذهنی و معنوی مولانا، دل‌بستگی‌ها و بیزاری‌ها و نیز آرزوها و باورداشت‌های او را بر ما می‌نمایاند و دروازه‌ای به پهنه بی‌پایان درک‌دریافت شعر عارفانه وی می‌گشاید.  با واکاوی نظر مولوی درباره شعر و سخن در فیه ما فیه و دیگر آثار او می‌توان ضمن دست یافتن به جوانبی از مانیفست ادبی او، با ذهن و زبان این شاعر بزرگ آشنا شد و رمزها و لایه‌های شعرها و سخنان شیرین و نغز او را بهتر کشف و درک کرد.     مولوی در فیه ما فیه، سخن را اصل چیزها می‌داند و می‌گوید که خداوند جهان را با قول(کُن) آفریده است. اما در جایی دیگر سخن را فرع و همت را اصل می‌پندارد. گاه نیز در نگرش مولانا سخن سایه حقیقت است: «سخن، سایه‌ حقیقت است و فرع حقیقت، چون سایه جذب کرد، حقیقت به طریق اولی سخن بهانه است. آدمی را با آدمی آن جزو مناسب جذب می‌کند نه سخن، بلکه اگر صد هزار معجزه و بیان و کرامات ببیند، چون در او از آن نبی و یا ولی جزوی نباشد مناسب؛ سود ندارد، آن جزوست که او را در جوش و بی‌قرار می‌دارد، در کَهْ، از کهربا اگر جزوی نباشد، هرگز سوی کهربا نرود. آن جنسیت میان ایشان خفی‌ست، در نظر نمی‌آید، آدمی را خیال هر چیز با آن چیز می‌بَرد، خیال باغ به باغ می‌برد و خیال دکان به دکان، اما درین خیالات، تزویر پنهان است. نمی‌بینی که فلان جایگاه می‌روی، پشیمان می‌شوی؟ و می‌گویی پنداشتم که خیر باشد، آن خود نبود. پس این خیالات بر مثال چادرند و در چادر کسی پنهان است، هرگاه که خیالات از میان برخیزند و حقایق روی نمایند بی‌چادرِ خیال، قیامت باشد؛ آنجا که حال چنین شود، پشیمانی نماند. هر حقیقت که ترا جذب می‌کند، چیز دیگر غیر آن نباشد؛ همان حقیقت باشد که ترا جذب کرد یَوْمَ تُبْلَی الْسَّرَائِرُ. چه جای این است که می‌گوییم.»  مولانا در فیه ما فیه بر فشردگی و ایجاز کلام تأکید... 🔹ادامه خبر در لینک زیر 🌎https://iqna.ir/00I4vF 🌎https://tafnews.ir/?p=10070 🌐 پایگاه خبری ایکنا 🌎https://iqna.ir/00I4vF 🌐 پایگاه خبری تحلیلی تاف نیوز @tafnew