مرد خاکستری

یک روز با هیاهوی صبح بیدار می‌شوی از سیگارت باروت می‌ریزد و گلدان، خاکش را پشتِ لرزِ پنجره پنهان می‌کند. یک روز که خانه‌ات به ویرانه‌های وطن پیوست؛ چهره‌ات را بر گورها می‌بینی دستانِ بی‌ثمرت را زیر آینه‌ی شکسته، دفن می‌کنی و با هر شلیک بوسه‌ی پرنده‌ای را می‌شنوی که پس از خاموشی، بر لبانت خواهد نشست. آن روز گل‌های شمعدانی به کوچه می‌روند و نام‌های ریخته بر زمین را نامیرا می‌کنند. یک صبح که روزنامه‌ی پاییز را ورق بزنی زمستان، تقویم را به تاراج می‌برد و تکه‌های نان از کبوتران می‌گریزند و امامه‌های سیاه در باد می‌رقصند. تو با ته سیگارت، آن‌ها را آتش می‌زنی و گندم‌زارها را صدا می‌کنی که نان بیاورند تا تکه‌های نان را ببوسی و لب‌هایت آشیان کبوتران شوند.