گرافات‌شوریده‌‌یک‌گیاه‌‌ِ‌خالی

که همونم زیاد بهم فشار بیارید یادم میره. توروخدا هروقت منو دیدبت تا پنج ازم بپرسید

از تمام زبان‌های فرانسه، عراقی و عبری تنها چیزی که کامل بلدم شمردن از یک تا بیسته😀

سه تا ملاتونین خوردم امشب. اگه اینم اثر نکنه و خوابم نبره دیگه آهنگ تریاک. آهنگ سیخ و سنگ. تقدیم به همه بر و بچ کانال.

ما هر چه بَلا بود کشیدیم و نمُردیم ولله که سگ نیز به سگ جانی ما نیست😂

امروز یکیتون رو که تو خیابون نزدیک حرم دیدم بهم گفت: وقتی غمگینی مام غمگینیم. از روی پیامای چنل‌ت می‌فهمیم خیلی داری «غم» می‌رینی. بچه‌ها شرمندم که افسردگی حاد دارم. تلاشمو می‌کنم کنترلش کنم😭

اگر از عشاق «قصه‌های جزیره» بودید این پیام برای شماست!🥲 «ستاره آبی» قراره دستیارتون باشه تا شبیه فیلیسیتی و خاله اولویا آرایش کنید🤩🤩 «خانومِ شفته ی آبی» اینجا لوازم آرایش‌هایی بهتون غالب می‌کنه که باهاشون می‌تونید شبیه فیلیسیتی در جشن سالانه خانواده کینگ بشید✨✨ قیمت‌ کاراش هم اندازه لوازم آرایش‌های بَتول تسمه‌‌ست ولی ماشالا هزارماشالا کیفیت‌ش اندازه پرنسس دیانا👑🤣 حسِ سلطنتی و جزیره پرنس ادواردی میخوای بیا اینور تلگرام😛🙂 از پینترست هم وینتیج‌تر و استتیک تره🤩 همه‌چیز تو «ستاره‌آبی» بوی پرنسس‌خانوم بودن میده🪄💕 آدم دوست داره شبا مثل مریپوسا با این لوازم آرایشا بره تو گُل رز بخوابه🤩🤍 خیالتون هم راحت باشه چک کردم دیدم سطلی نیست👍 با خیال راحت اولِ ماهی، پولتونو بریزید تو جیب دوستِ تجمعاتی و لوازم آرایشی فروشم و کیفشو ببرید🇮🇷😃: 🙂 https://t.me/+fEqIe9gUBKBiOTg0 🙂 https://t.me/+fEqIe9gUBKBiOTg0 🙂 https://t.me/+fEqIe9gUBKBiOTg0

ساکت اینا باشید میخوام بهتون یاد بدم چجوری با یه میکاپ ساده به دوران خاله هِتی برگردید😀🎀

قدیما اگه آب و برق و گاز و لوله‌کشی نبود؛ لاقل مردم امام زمان داشتن. ما چی؟! لوله بخوره تو سرم. امام زمان میخوام.

آقای امام زمان! این «لانگ دیستنس» بین شما و امت یکم دیگه داره زیادی پدرِ امت رو در میاره. یه نظری، عنایتی، جلوه‌ای، ظهوری چیزی...

قطار بوسان ۱ و ۲ رو امروز دیدم و آخیش. آنلی فیلم‌های زامبی‌دار can fix me. . . . با این رویکرد ببینید که ویروس زامبی، «ویروس سلطنت طلبیه». لذت خواهید بُرد🤌🏻

واقعا «ایمان به الله» چیز بی‌نظیریه. از دلِ چصناله منو رسوند به شکرگزاری.

خدا اصلا به آدم «حس ناکافی بودن» نمیده. مثلا در اون لحظه که داری به خودت می‌گی: آخه بین هزاران آندرومدا و میلیون‌ها ستاره و تیلیلیاردها سیاره که همشون هم بیلیون‌ها ساکن دارن، چرا باید غرغرای من براش مهم باشه؟! همون لحظه میخوابونه تو دهنت میگه: اتفاقا حواسم به توی موش مُرده از همه بیشتره. ریز به ریز تلاش‌هات رو هم می‌بینم. دوستت هم دارم. پشتت هم هستم. پس؟! عِه‌دااامهههه بدهههه.

ببین خدا ازت خیلی خوشم میاد. ولی یکم لجبازی قبول داری؟! البته از این رفتارت هم خوشم میاد. کلا چیز جالبی هستی. کاش همه ی آدما قبولت داشتن.

امیدوارم یه روزی آدمی برات بشم خداجون که بعدا برای فرشته‌هات تعریف کنی و بگی : واسه همین کاراشه که ازتون خواستم بهش سجده کنید.

خدا همیشه یه سوراخ میلی‌متری باقی میذاره که می‌تونی بابتش از ته دل بگی : باز «جا»یِ «شُکرش» باقیه...

نمیدونم منظورم از «آدمایِ من» رو می‌فهمید یا نه. «آدمای من» الزاماً خانوادم نیستن. آدمایی‌ان که واسه منن. برای خودِ خودم. آدمایی که «من» کنارشون شکل گرفتم، «من» کنارشون هویت گرفتم، خودمو شناختم، یاد گرفتم که گویا واقعا مهربونم، خوشگلم، موفقم، خوبم، تو چطوری؟! آدمایی که می‌تونستم بگم فلان اسم + میم مالکیت واقعیت داره. گویا اون آدم واقعا واسه منه‌. داراییِ منه. همیشه تو تیمِ منه حتی اگه ببازم. همیشه بی‌توقع کنارم می‌مونه حتی اگر خدا بهش بگه من دشمنشم. ولی خدا به یکباره؛ بعد از یه اتفاق تلخِ وحشتناک، همشونو ناپدید کرد از زندگیم. بدون اینکه من بخوام. بدون اینکه من مقصر باشم. این حرکت خدا خیلی برام ناشناخته‌ست. تاحالا تو نقشه‌های «خدا» و تو امتحانایی که از بقیه گرفته نظیرشو ندیده بودم. دیدی وقتی استاد پرسش کلاسی داره؟! از چند نفر اول که می‌پرسه انگار سبک سوال پرسیدنش دستت میاد. از خداته دیرتر ازت بپرسه که با سوالا آشنا شی. بعضی امتحانای خدا واسه من همینجوری بود. می‌دونستم امتحانه. قبلا دیده بودم تو زندگیِ بقیه. ولی خدا ورق رو برگردونده. حالا داره سوالی رو از من پرسیده که قبلا از هیچکدوم دور و بریام نپرسیده بود : «می‌تونی بدونِ آدما"ت" دووم بیاری و به جای همشون به من رو بیاری؟!» و من تا الآن جوابم فقط گریه بوده... چون اونا آدمایِ من بودن. می‌فهمید چی میگم؟! من چجوری بدون آدمای خودم تو این دنیا دووم بیارم خدا؟!

‌ یجوری با پیامات اشک میریزم که انگار کسی که با ویدیو مسیجاش میخندم یکی دیگه‌ست.

من هنوزم برام سخته که همه ی همه ی همه ی آدم‌هامو ازم گرفتی خدا؛ هنوزم ازت خشمگینم. هنوزم نمیتونم آشتی کنم. اونا تموم خوشحالی من تو زندگی بودن... خیلی باید کمکم کنی که هضم‌ش کنم و دوباره با خودت و دنیا به صلح برسم.