𝐌𝐎𝐎𝐍𝐒𝐇𝐄𝐋𝐋

یادم میاد ۸سالم بود

یعنی مثلا ۸سال

کوچیک که بودم

شیک با خامه

گر به این نقطه رسیدی به تو سر بسته و در پرده بگویــم تا کســی نشنـود این راز گهــربـار جـهان را آنچـه گفتند و سُرودنـد تو آنـی خودِ تو جان جهانی گر نهانـی و عیانـی تـو همانی که همه عمر بدنبال خودت نعره زنانی تو ندانی که خود آن نقطۀ عشقی تو خود اسرار نهانی تو خود باغ بهشتی تو بخود آمده از فلسفۀ چون و چرایی به تو سوگند که این راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی در همه افلاک بزرگی نه که جُزئی نه که چون آب در اندام سَبوئی تو خود اویی بخود آی تا در خانه متروکۀ هرکس ننشـــینی و بجز روشنــی شعشـعۀ پرتـو خود هیچ نبـینـی و گلِ وصل بـچیـنی -مولانا

بوسیدمش در شهر، بعد از خوردنِ شلاق…

بوسیدمش در رودسر، بر ماسه‌های داغ

بوسیدمش از غم جلویِ درب دانشگاه

بوسیدمش در کافه‌های خسته‌ی در راه

خندید با من در تمام پارک‌های رشت

خندید با من در مسیر رفتو برگشت

خندید با من، به تمام حالو ماضی‌ها

خندید با من، در جدال گرم بازی‌ها

بارید از من، تا خودِ استخر لاهیجان

بارید از من، مثل ابر خسته از باران

توی خیابان‌های خیسِ لنگرودی که

بوسیدمش هی زیر هر ابرِ کبودی که

بوسیدمش در کوچه‌های پشتِ لیلاکوه