ɴɪɢʜᴛ ᴄɪᴛʏ

به نام جوانی که در خاک افتاد به نام دلی که ز غم پاک افتاد سحرگاه اگر دار برپا شود صدای وطن باز پیدا شود نه خونِ جوان می‌رود بی‌نشان نه آهِ مادر بماند نهان ز دیوار زندان تا قلب شهر بپیچد فریادِ این داغ و قهر اگر شب بماند اگر ظلم ماند تاریخ نامِ ستمگر نخواند که ایران ز خونِ جوانان خویش بسازد دوباره شکوهِ خویش نه تیغ و طناب و بیدادِ شب نمی‌کُشد این شعله را در طلب قسم بر تمامِ گل‌های پرپر شده که دادِ دل‌ها مکرر شده ز خاکِ جاویدنامان صدایی رسد که آزادی به زودی به مردم رسد