On the moon
前往频道在 Telegram
1 606
订阅者
-324 小时
-187 天
-2530 天
帖子存档
1 606
5 ойлик ман.
“ - Сан туғилганингда гапиришни билмасанг ҳам, кўзларинг катталардек гапирарди. Гўё бу дунёни анчадан бери билгандек.”
- Онам.
1 606
Инсонларни унутишинг мумкин.
Воқеаларни.
Жойларни.
Ҳатто вақтни ҳам унутишинг мумкин.
Бир инсоннинг ўзини ҳам унутарсан.
Аммо…
Ўша инсон қалбингда қандай туйғулар уйғотганини ҳеч қачон унута олмайсан.
1 606
Кеча Катта Ойимнинг уйларига бордик.
(Катта ойи - бобомнинг оналари. Биз уларни шундай дердик.)
Болалигимда бу уй менга шунақанги катта кўринардики, гўё бир хонадан иккинчисига югуриб боргунча кўп вақт ўтарди. Ҳозир эса анча кичрайиб қолгандек.
Қариндошлар ҳамиша шу ерда йиғиларди.
Бобом, уларнинг тўртта укаси, келинойимлар, болалар, набиралар...
Боболаримдан бири гитара чаларди. Қолганлар қўшилиб қўшиқ айтарди. Аёллар ошхонада овқат тайёрлашарди, болалар эса хонама-хона югуриб юрарди.
Кеча эса ўша уйнинг меҳмонхонасида 5–6 киши бўлиб ўтирдик. Ва хона тўлиб қолгандек туюлди.
Аввалари эса 20–30 киши бўлсак ҳам, негадир ҳаммага жой етарди. Ҳатто ранглар ҳам бошқача эди.
Қизиқ.
Уй ўша-ўша. Хоналар ҳам ўша. Деворлар ҳам жойида.
Фақат Катта Ойим йўқ. Боболаримдан ҳам ҳаммаси йўқ. Қариндошлар ҳам аввалгидек йиғилмай қўйган.
Гитаранинг овози йўқ. Хонама-хона югурадиган болалар эса аллақачон катта бўлиб кетган.
Балки уй кичраймагандир.
Шунчаки, уни катта қилиб турган одамлар энди йўқ.
1 606
- Сенга қараганимда, сўзларни ишлатгим келмайди. Гўё одамзот ўйлаб топган барча сўзлар ичида бу ҳуснингга арзийдиган бирортаси ҳам йўқдек.
1 606
бир суратга жойладим…
сўнгра, шунчаки тикилдим чашму сиёҳликка,
беқарор уфқим қарор бермади жонланишга.
борган сари кенгайди,
кенгайган сари истагим кучайди жонланишга…
сўнгра сатр бошланди:
“энди йўқ бўлсанг-да,
ошиқман йўқлигинга”
Бир шаҳарга жойлашдим…
Ёлғиз кездим кўчаларни бормай
манзилга.
Йўлим мени топмади, тикилдим
хечликга.
Кезганим сари кенгайди,
Кенгайган сари етиб келдим
беқарорликка.
Сўнгра сатр якунланди:
“эсингда жой бўлмаса ҳам,
Бир бор олдингми ёдингга?”
M.M
1 606
Асосийси, бу ҳикояда у билан бахтли ва узоқ бўла олмаганим эмас. Бу бошиданоқ аниқ эди.
Ман бу ҳикоядан кутганимдан каттароқ нарса билан чиқдим.
Ўзимни бошқача танидим.
Ўша пайтгача севгига қодир эмасман деб юрардим. Юрагим тошдан деб ўйлардим.
Йўқ. Бор экан.
Ичимда муҳаббат бор экан. Ман тасаввур қилганимдан ҳам гўзал экан.
Шунақанги нозик, мўрт экан-ки...
Балким, баъзи инсонлар ҳаётимизга қолиш учун эмас, ичимизда биз ҳали танимаган бир нарсани уйғотиш учун келар.
Уйғотди.
Чиройли сева олишимни тушундим.
Юрагим муҳаббатга қодирлигини билдим.
Агар манга имкон берилганида, бу муҳаббатни боғга айлантира олишимни билдим. Уни асраб-авайлай олишимни, парвариш қила олишимни билдим. Агар тўғри инсонга дуч келсам, юрагим ишқдан гуллаб кетиши мумкинлигини сездим.
Худойим ким учун мани асраб юрибди - билмайман.
Неча йилдан кейин ўз инсонимни учратаман - буни ҳам билмайман.
Лекин энди бир нарсани биламан.
Асосийси - юрагим бор экан.
Муҳаббатга тўла, асрашни ҳам, гуллашни ҳам биладиган нозик бир юрагим бор экан.
1 606
Кучли бўлиб кўринаман.
Муваффақиятли бўлиб.
Бахтли бўлиб.
Лекин ҳар тун.
Ҳар тун
ичимда ўзим билан курашаман.
Ҳар тун тугалмас ўйлар билан
ёлғиз қоламан.
Онамга муносиб қиз бўлолмаяпман.
Синглимга муносиб опа.
Опамга муносиб сингил.
Муносиб инсон…
Ожизман.
Қўлимдан келмаяпти.
Кучим етмаяпти.
Вақтим етмаяпти.
Ман ҳам одамман.
Мандан ҳам ўтади шу ўйлар.
Ишон.
Ўтади.
Ҳар тун ўзимни еб қўяман.
Ҳар тун.
Эрталабгача бир амаллаб тирик қоламан.
Кейин ишга.
Кейин ўзимни яна банд қиламан.
Хуллас.
1 606
Сени илк бор қучоқлаганимда, хаёлимдан фақат бир нарса ўтган: «Илтимос, уйғониб кетмай».
1 606
Сўз билан ўлдириш мумкин.
Сўз билан қутқариш мумкин.
Сўзлар ҳеч нимани англатмайди дейсизлар…
1 606
Хато қилдиммикан мен эрта келиб,
Ё сен адашдингми келиб кейинми?
Гоҳ кимлигинг ҳам бўлмайди билиб,
Иним дейми сени ё дўстим дейми?
Ўйламай дейману…
Ўйламай дейману, ўйламай бўлмас.
1 606
Кеча ишдан чиқиб, уйга «Нимадир керакми?» деб қўнғироқ қилдим. Чой билан ейишга творожник дейишди.
Йўлда Сафияга кириб, творожник олдим. Ёнида гул дўкони бор экан, гул ҳам олдим.
Миямда флэшбек ёнди.
14-15 йил аввал синглимни боғчадан олиб кетаётганимда, у ҳар доим қўлида нимадир олиб чиқар эди. Кўпинча унга обедда берилган творогли запеканкани аккуратно салфеткага ўраб, кичкина қўлларида олиб чиқарди. Бўлиб, бирга еб қайтар эдик.
Ҳозир шуни эсласам, синглим ҳамма еб ўтирганида ўша запеканкани салфеткага ўраб, ҳамма билан бирга емасдан, кечгача сақлаб олиб чиқар эди.
Бугун мана шу творогли пирогдан қанча керак бўлса, сотиб ололамиз. Лекин ўша қўлларида сақлаб олиб чиққан запеканканинг мазаси ҳам, қадри ҳам бутун умр ёдда қолади.
Бугун эса қанақа чиройли катта қиз бўлганингга қараб, кўзимга ёш келди.
Қўлларингда диплом. Бошланғич профессионал таълим дипломи.
Ва бу энди бошланиши.
Биз доим сан билан бўламиз. Сани яхши кўрамиз.
Қўрқмасдан мақсадларингга интил! Сан уддалайсан.
Табриклайман, Самиям. 🤍
