Success

یه سری روزها هم سخت تر می‌گذرن. اما به هرحال می‌گذرن و به قول حافظ دائما یکسان نباشد حال دوران، غم مخور☘ #day_by_day #day35 #day36 پ.ن: پنجشنبه به جز ساعت کاریم توی محل کار، کار مرتبطی انجام ندادم و به فعالیت دیگه ای مشغول بودم. ولی دیروز و امروز، تقریبا تمام روز زمان گذاشتم. از همون اول صبح که حتی کلاسهام رو غیبت کردم تا بتونم توی کتابخونه بمونم، تا چند ساعت آینده که دقیقا نمی‌دونم چه ساعتی برنامه هام تیک می‌خورن‌. اما باید تموم بشن چون فردا خودش به اندازه ی کافی کار داره و کار امروز، نباید به فردا بمونه☘ پ.ن۲: آسمون دانشگاه در یکی از روز های پاییز ۴۰۳

بعضی وقت ها محدودیت ساعت ها شکسته می‌شه، قدم هات از اندازه ی همیشگی بلند تر می‌شن و انگار قدت به چیزی می‌رسه که تا اون موقع، نمی‌رسید. احساس اینکه یک لحظه می‌ایستی و می‌گی چند ساعته که دارم متمرکز کار می‌کنم؟ چندروزه که دارم اینجوری درس می‌خونم؟ و لذت لحظه ای که متوجه می‌شی مرزبندی های ذهن خودت رو شکستی و یک سطح پیشرفت کردی‌. شاید بعضی وقت ها، راه نجات شکستن هر مرز و محدودیت و قالبیه که توی ذهن می‌چرخه‌ و تکرار می‌شه؛ حتی اگه قدر یک ساعت تلاش بیشتر باشه... ✒️Zahra #day_by_day #day33 #day34

فکر می‌کنم حدود دو هفته قبل بود که من سر یک مسئله ی درسی به مشکل خوردم‌. چند صفحه محاسبات طولانی برای اثبات یک موضوع که بعد از درک تئوری، باید به صورت عملی اجرایی می‌شد. یک بخش از محاسبات رو مسلط نمی‌شدم و عدم تسلط روی اون بخش مسئله، یعنی پاره شدن نخ تسبیحی که با زحمت، چند تا دونه اش رو کنار هم چیدی و تلاش می‌کنی باقی مهره ها رو هم نخ کنی. اوایل هر چندروز یک بار برگه هام رو پهن می‌کردم کف زمین و روی میز کتابخونه و هرجایی که فرصتش پیش می‌اومد، و با این اعداد و ارقام و اشکال و کدها دست و پنجه نرم می‌کردم. و توی اتوبوس، وقت استراحت محل کار یا حتی گاها قبل از خواب بهشون فکر می‌کردم. به دلایلی دیگه فرصت نشد برگردم و زمان متمرکزی صرف مطالعه ی اون موضوع کنم ولی، همچنان مسئله توی ذهنم پررنگ بود و بهش فکر می‌کردم‌. تا امروز که برگشتم به موضوع و دیدم مسئله چقدر برام قابل فهم و اجراست و چقدر ساده شده! بعد یاد این تصویر افتادم که ترم قبل، یکی از اساتیدم در چنلش منتشر کرده بود و خیلی وقت ها هم، ما برای یادآوری و تسلط بیشتر روی یک مطلب، ناخوداگاه از روش هایی استفاده می‌کنیم که بر همین اساس بنا شدن. #day_by_day #day33

امروز طلسم یادگیری موضوعی رو شکستم که شاید بالای دوهفته بود از شروع کردنش می‌ترسیدم و تو یک ساعت اول هم، چندبار خواستم بلند شم و برم. ولی قسمت اولش رو که تموم کردم و دیدم خب! اونقدرا هم که بزرگش کرده بودم بزرگ نبود. و مبحث بعدیش شروع شد و بعد موضوع به چند تا زیرشاخه ی کوچیکتر شکست که هم از نظر روانی بار کمتری داشت، هم حالا شفاف تر می‌دونم قدم بعدی چیه. و تلاش کردن برای انجام دادن یه تسک مشخص و شفاف، خوندن یک مبحث مشخص، حل کردن یک تعداد سوال معین، خیلی ساده تر از فکر کردن به یک کُلِّ بزرگه که حتی هفته ها جرئت نزدیک شدن بهش رو هم نداریم. ✒️Zahra #day_by_day #day32

روز سی و یکم نسبتا بهتر گذشت؛ با مدیرم جلسه داشتیم و درباره ی موضوعات و مشکلات پروژه صحبت کردیم و چیزی که برام خیلی پررنگ و قابل لمس بود، این صحبتشون بود که می‌گفت دنیای رشته ی ما مثل جنگل می‌مونه‌. هرچقدر پیش بری، هیچ دو تا درخت شبیه به همی پیدا نمی‌کنی، همه چیز جدید و تازه است! و انگار اطمینان خاطری بهم تزریق شد که ببین! کسی که قدر سالها از تو با تجربه تر، با سواد تر و پخته تره داره این حرف رو می‌زنه‌. تمام امروز رو هم مشغول دیباگ بودم و فردا و روزهای آینده رو هم. چون بلاخره، این هم جزو مسیره و نمی‌شه که باگ ها تا ابد دست نخورده بمونن، نمی‌شه که تا به امید درست شدن خود به خودی پروژه نشست و نمی‌شه هیچ کاری نکرد و توقع داشت آسانسورهامون درست کار کنن :") ✒️Zahra #day_by_day #day31

امروز روز خیلی ایده آلی نبود. روزی که همه چیز خوب پیش بره و آخر شب با خوشحالی روزت رو جمعبندی کنی! امروز از اون روزهایی بود که مدام به باگ می‌خوردم. از اون باگ هایی که اصلا نمی‌فهمی کجا رو داری اشتباه می‌کنی که برطرفش کنی. تصمیم گرفتم یک ساعت تمرکزم رو بذارم روی یک پروژه ی دیگه ولی باگ اون هم برطرف نمی‌شد و شده بود باگ اندر باگ :) ساعت حدود دوازده بود که بعد تقریبا چهار ساعت تلاش، یک (و فقط یک) باگ رفع شد و من شبیه تماشاچی های فوتبال وقتی تیم مورد علاقشون در آستانه ی گل زدنه، نیم خیز و هیجان زده می‌شن، تقریبا از خوشحالی از جام پریدم ولی بعدش کلافه تر سر جام نشستم چون قدم بعدی، باگ بزرگتری بود :) ساعت کاریم که تموم شد، در حین منتظر ایستادن برای رسیدن آسانسور داشتم فکر می‌کردم یک روز کاری تلف شد و هیچی درست پیش نرفت. هیچ کاری انجام نشد. یک روز کاری به "فکر کردن" گذشت. فکر کردن برای حل مشکلاتی که بخشیشون ملموسن و باید اونقدر راه حل های مختلفی رو امتحان کرد که به جواب رسید، و بخشیشون اصلا پیدا هم نیستن! فقط می‌دونی وجود دارن و قبل از امتحان کردن جواب های مختلف، اول باید بفهمی اصلا مشکل، دقیقا از کجاست؟ مثل وقتی که همه چیز به نظر ایده آله ولی ترازت توی آزمون استاپ کرده، مثل وقتی که درصدت تو اون درس به خصوص پیشرفت نمی‌کنه و مثل همه ی وقتایی که نمودارت گیر می‌کنه و صعودی نمی‌شه... چندبار دیگه دکمه ی آسانسور رو زدم و از کلافگی این پا و اون پا کردم. بعد یک لحظه، انگار که ناگهان یک چیزی بگه دینگ و یک چراغی روشن بشه، یاد حرف همکارم افتادم که یکبار گفته بود فکر نکن دیباگ(برطرف کردن مشکل) کردن، چیزی جدای از مسیر و کارته. آسانسور بالا نمی‌اومد؛ چندبار دیگه دکمه رو زدم و سعی کردم با خودم مرور کنم که روزم تلف نشده و اونقدر ها هم روز بدی نداشتم. بعد از انتظار خسته شدم و با یک کوله ی سنگین و تنگی نفس حاصل از سرماخوردگی، سه طبقه رو از پله ها پایین رفتم و دیدم، امروز آسانسور هم خراب شده بود :))) ✒️Zahra #day_by_day #day30

بعضی شبها فراموشم می‌شه یا شرایط ارسال پیام نیست و جا می‌مونه و امشب درواقع، بیست و نهمین گامی بود که برداشتیم‌. بیست و نه شب که اصلا کم نیست و همین، یعنی تا اینجا ما برنده ایم!☘ #day_by_day #day28 #day29

بچه ها☘️ برام بنویسین، شما چه برداشتی دارین؟🤌💡🔦 @success_program

شنبه ها همیشه انرژی عجیبی دارن. انگار بار تمام هفته رو به دوش می‌کشن و معمولا هم یا دوستشون داریم یا ازشون فراری هستیم، چون رسیدنشون توی تقویم روزها یعنی امروز همون روزیه که یک هفته پشت گوش انداختیم. بار امروز من، درخور یک شنبه ی قوی هیکل و پر قدرت نبود‌! اون جوری که اول هفته ها، خیلی آرمانی و فضایی برنامه می‌نویسیم و همون روز اول، آخر شب شنبه، لیست بلند تیک نخورده ی کارهامون رو می‌ذاریم رو به رومون و می‌گیم: انشالله از شنبه ی بعدی :) واقعیت اینه که شنبه، قوی ترین و پرزور ترین روز هفته نیست. و دومینوی آغاز یک برنامه ی خوب، از همون خشت اولیه که واقع بینانه چیده شده و تحت تاثیر شنبه ها و اول هفته ها و اول ماه ها قرار نگرفته. یک چیدمان منطقی از کارهایی که باید انجام بدیم، با این دیدگاه که من توان و پتانسیل حال حاضرم رو در نظر دارم و این چیدمان رو فضایی و خیلی فراتر از حد توانم تنظیم نمی‌کنم. داستان شنبه ها، همون زنجیره ایه که حلقه های هرهفته به هم گره می‌خورن و اگه حواسمون بهش نباشه، یک روزی می‌بینیم یک ریسمان از شنبه های به هم بافته ای داریم که هرگز نرسیدن، و یک زنجیره از شنبه هایی که پازلشون رو آرمانی چیدیم و هرگز با اون نقشی که ما می‌خواستیم، تصویر نشدن. بار امروز من هم، در خور یک شنبه ی قوی هیکل پرزور نبود اما، پازلی بود که چند قطعه ی کوچیک داشت و یکی از اون قطعه ها، بیست و هفتمین روز داستان اصلیمون بود... ✒️Zahra #day_by_day #day27

روز گذشته هم در امتداد روز قبل ترش، روز شلوغی بود. اونقدر شلوغ که شب بدون ست کردن آلارم خوابم برد و صبح هم خواب موندم و یکم دیرتر به محل کارم رسیدم. اما هم دیروز هم امروز و هم روزهای آینده، مشغول کاری هستم که خروجی خیلی خوبی داره که به همه ی تلاشهای قبلش معنا می‌ده. می‌دونی که قراره دستاورد بزرگتری رو بدست بیاری که لازمه اش، وقت و انرژی و تلاش الانته... حالا سوال مهم اینجاست که وقت و انرژی و توان الانت رو، صرف چی می‌کنی؟ ✒️Zahra #day_by_day #day25 #day26

امروز از اون روزهایی بود که از شدت شلوغ بودن نمی‌دونی چطور می‌گذرن و کی شب شد. ولی سهم امروز هم، تو یکساعتی که بین کارهای دیگم فرصت داشتم انجام و چراغ بیست و چهارمین روز هم روشن شد. #day_by_day #day24

روز بیست و سوم دیروز بود که به باز شدن یک پروژه ی جدید و آماده کردن زیرساخت هاش گذشت. دیروز هم نجات پیدا کرد :) #day_by_day #day23

اون لحظه ای که فکر میکنی همه چیز رو از دست دادی یا هیچوقت هیچی نداشتی،  زل بزن به همه ی چیزایی که تا الان داشتی!  حتی اگه تموم داراییت یه کاغذ و دفتره که داره خاک میخوره!  بهش زل بزن،  تو اون لحظه چیزی رو میبینی که یه زمانی توی لیست بی انتهای نداشته هات بود و وقتی از لیستت تیک خورد،  تبدیل شد به یکی از هزاران چیز بی اهمیتی که اطرافت داری. می دونی اینم یکی از دردای اکثر آدماست! بدو بدو میکنیم تا برسیم و بدست بیاریم اما وقتی به دست میاریم میذاریمش یه گوشه که خاک بخوره و برمیگردیم به لیست بی انتهای نداشته هامون و دوباره بدو بدو برای رسیدن! ما کل دارایی هستی رو هم داشته باشیم بازم یه چیزی هست که نداشته باشیم و بخوایم بخاطرش بدوایم! یه لحظه دست نگه دار و به تموم چیزایی که به دستشون آوردی ولی حتی یادت رفته بود واسه چی اونارو میخواستی داشته باشی؛ خیره شو از خودت بپرس اونقدری که برای بدست آوردنش وقت گذاشتم، برای لذت بردن ازش هم وقت گذاشتم؟! زندگی مثل بازیه بچه ها! اگه میخوای از بازی لذت ببری باید دل بدی. خودت رو توی مسیر زندگی غرق کن ولی هیچوقت یادت نره اصلا چرا داریم بازی میکنیم!؟ میخوایم به کجا برسیم؟ خلاصه ی حرفم اینه: جنگیدن و تلاش برای بدست آوردن همیشه خوبه،  ولی کاش اگه چیزی رو به دست میاریم، واسه قشنگ تر شدن زندگیمون ازش استفاده کنیم.  برای اینکه دلخوشی درونمون بیشتر و بیشتر بشه،  نه اینکه حریص و حریص تر بشیم؛ چون اینجوری که ته همه تلاشامون پوچه و ما هیچوقت به اون رضایت قلبی نمیرسیم! وسط این بدو بدو ها یه لحظه صبر کن یه نفسی تازه کن و از طعم هربار به دست آوردنت لذت ببر. خب؟ -نجمه خواجوی-

روز بیست و دوم رو هم نجات دادیم! #day_by_day #day22

امروز اولین روز ثبت نام ورودی های جدید دانشگاهمون بود و هر قدم توی دانشکده و دانشگاه، دانشجوهایی رو می‌دیدی که با خانواده هاشون برای ثبت نام اومده بودن؛ با پدرها، مادرها، حتی خواهر و برادرهای کوچکترشون که صدای پر ذوقشون، دویدن پر از شیطنت و خنده هاشون وسط کلاسهای درس هم شنیده می‌شد :) پلاک شهر های مختلف که برخلاف همیشه تو دانشگاه دیده می‌شد و ماشین ها اجازه ی تردد داشتن، لهجه ها، گویش ها و زبان های مختلف هر خانواده که حین راه رفتن می‌شنیدی و پوشه های رنگی رنگی دست بچه ها، یعنی امروز فصل جدید زندگی خیلی ها شروع شد... امروز وقتی داشتم می‌رفتم سر یکی از کلاسهام، یک نفر ازم آدرس سلف مرکزی رو پرسید که بتونه کارت تغذیش رو فعال کنه. و بعدش توی مسیر، داشتم به این فکر می‌کردم که پارسال همین موقع، من هم دنبال سلف مرکزی بودم که کارتم رو فعال کنم، مسیر بین دوتا دانشکده برای ثبت نامم رو گم می‌کردم و حتی تا مدتها، نمی‌دونستم دانشکده ی خودمون هم تریا داره و لازم نیست برای خرید یک لیوان چای تا بوفه ی اصلی دانشگاه کوهنوردی کرد :) و مهمتر از همه، نمی‌دونستم دقیقا یک سال بعد، در حال تیک زدن برنامم برای روز بیست و یکم هستم :) ✒️Zahra #day_by_day #day21

فیلم پیوست ویس گپ طور ۱۸

با همین سادگی و به همین سرعت، بیست روز گذشت :) #day_by_day #day20

سلام بچه ها، امیدوارم حالتون خوب باشه☘ من دوروز شرایط ارسال پیام رو نداشتم ولی دست خالی نیومدم و منهای یک روزی که شرایطم جوری شد که نتونستم حتی یک ربع کار مرتبط انجام بدم، دیروز پنج ساعت زمان گذاشتم. شرایط و کارها و اولویت هایی گاه گاه و ناگهانی پیش میان، خیلی تو دایره ی اختیارات ما نیستن و گاهی اوقات اون تغییر اولویته باعث می‌شه به بخشی از برنامه ای که از قبل چیده بودیم نرسیم، ولی نکته ی مهم این جاست که بدونیم اولا، این موضوع گهگاهی طبیعیه و خودمون رو بابتش سرزنش نکنیم، دوم اینکه حواسمون باشه کل روزمون بابتش هدر نره و کارهایی که می‌رسیم و می‌تونیم رو انجام بدیم و تمرین کنیم انعطاف بیشتری داشته باشیم‌، و آخر از همه هم اینکه در اولین فرصت، جبران کنیم.☘ ✒️Zahra #day_by_day #day19