آمانج

شبایی که درس نمیخونم تا ۲ بیدارم. شبایی که درس دارم ۹ خوابم میاد. چیه این آدمیزاد.

سه تا امتحان دیگه از کارشناسی مونده

خیلی دلم برای دانشکده و کنار دوستام توی کتابخونه درس خوندن تنگ شده بود. 😭

امروز از اون روزاست که باید آینده تحصیلیم رو نجات بدم. با من همراه باشید دوستان.

نیاز دارم پریسا برام حساب کنه که اگر این امتحانام رو گند بزنم تاثیر زیادی روی معدل نداره. تا استرسم کم شه.

دارم کارای عجیبی با مواد غذایی و سبزیجات میکنم.

بوی جنگ به مشامم میرسه. خدا بخیر کنه‌‌.

به ولاگ‌های اما چمبرلین اعتیاد پیدا کردم. خیلی جدی.

دانشجوها برگشتننن. انقلاب خیلی شلوغ بود. :))

یکی از واقعا دردناک‌ترین چیزهایی که راجع به داشتن یه والد خودشیفته وجود داره اینه که هیچ وقت کسی باورت نمی‌کنه. اینقدر که اون والد بین اقوام، توی محیط کار و با بقیه آدم‌ها خوب و پرفکته. تو اگر بدش رو بگی هیچ کسی اصلا باورش نمیشه. باورش نمیشه که پشت اون قصری که از دور معلومه اون بچه چطوری داره نابود میشه‌. اینقدری که حتی خودتم شک میکنی که مشکل از والد باشه. به عنوان یه کودک فکر میکنی که مشکل از خودته. حتما من یه مشکلی‌دارم که نمی‌تونم خوشحال باشم. نمیتونم مثل بقیه باشم. و من احساس می‌کنم اون بچه‌ حتی وقتی بزرگ میشه هیچ وقت واقعا بهبود پیدا نمی‌کنه. خیلی چیزا رو ظاهرش رو درست میکنی. بعد از یه جایی یه جور عجیب و پیچیده ای میزنه بیرون اون تجربه‌ها و حس‌ها. انگار تمام عمر باقی‌مونده‌ات رو باید صرف پیدا کردن خودت کنی. اینقدر که زندگی با یه والد خودشیفته هویت تو رو از بچگی نابود کرده. تو نمی‌تونی هیچ هویتی جدا داشته باشی.