music_khob

به کسی که داره با افسردگی دست و‌پنجه نرم میکنه نگید تو که چیزیت نیست، اون ممکنه با شما بگه بخنده ولی روحش خسته است درد داره نمیتونه بیان کنه حوصله بحث نداره راحت تغییر احساسات میده ممکنه زیاد بخوابه یا حتی اضافه وزن یا کاهش وزن پیدا کنه پس وقتی میبینیش نگو وای چقد زشت شدی خودش میدونه

مواظبِ رفتارتون و حرفایی که از دهنتون بیرون میاد باشید. بعضی آدما ناراحت می‌شن و به روتون میارن و شما متوجه میشید، ولی بعضی آدما ناراحت می‌شن و تا یه مدتی به روتون نمیارن و وقتی می‌فهمید ناراحت شدن، که به خودتون میاید و می‌بینید هیچ جایگاهی تویِ زندگی اون فرد ندارید و خیلی راحت حذف شدید. اون‌وقت شما می‌مونید و حسرتِ روزای رفته، حس گیجی و شوکه شدن از اینکه چیشد یهو؟ چرا رفت؟ چرا نیست؟. و آره دیگه، می‌رسید به جایی که چشم باز می‌کنید می‌بینید همین حسرت و حس‌هایِ مبهم قراره تا آخرِ عمر از پا درتون بیاره.

صبوری‌و یاد گرفتم، سخت‌و طاقت‌فرسا بود ولی تا حدودی بلدم چه‌ جوری زیبا صبوری کنم، چه جوری تلاش کنم ولی عجله نکنم برای اتفاق افتادن چیزهایی که مشتاق‌م. یاد گرفتم اجازه بدم هرچیزی در زمان درست خودش رخ بده چه خوب، چه بد. یاد گرفتم ذوق‌و شوق‌و درون چشم‌هام زنده نگهدارم ولی زودتر از روز موعود هیاهو بپا نکنم، زانوی غم بغل نگیرم. من یاد گرفتم دیگه برای هیچ‌کس و هیچ‌چیز عجله نکنم.

دلم میخواست الان میتونستم پیشش باشم، بشینم کنارش و یه دلِ سیر نگاهش کنم. بهش بگم میدونی چقدر دلتنگت بودم؟ میدونی چقدر بهت فکر میکردم و فکر میکنم؟ دلم میخواست، الان که از همه چی و از همه‌یِ آدما خسته‌م، میشد پیشش باشم و بگم بدجوری دلم گرفته، بدجوری از زندگی خستم، تویِ دلم آشوبِ؛ نمیدونستم چیکار کنم و کجا برم، کسیو نداشتم که بتونه مثل تو درکم کنه، واسه همین اومدم اینجا. دلم میخواست بهش بگم وقتی کنارِ توام همه چیزو فراموش میکنم. دلم میخواست میتونستم الان کنارش باشم و بهش بگم، من تا اینجا اومدم که فقط تو حرف بزنی برام؛ لطفا برام حرف بزن، برام بخند‌، منو بغل کن؛ حتی واسه چند ثانیه. دلم میخواست میشد هر وقت که دلتنگش میشم، میرفتم دیدنش. اما اون ازم دوره! نه میتونم کنارش بشینم، نه میتونم نگاهش کنم، نه میتونم صداشو بشنوم، نه میتونم بغلش کنم؛ من حتی از دور هم نمیتونم ببینمش. دلم میخواست میشد بهش بگم چقدر دوستش دارم.

‏به من کسی نگفت، شایدم گفت من کر بودم! ولی من به شما میگم: اگه در بازه ۱۸ تا ۲۵ و حتی کمتر و‌ بیشتر هستین خودتونو‌ از همه بیشتر دوست داشته باشین، نذارین کسی حتی یک ثانیه از زندگیتونو ازتون بگیره! به فکر خودتون و پیشرفتتون باشین، آدما رو راحت کنار بذارین دنیا به آخر نرسیده و ‏همون آدمی که الان فکر میکنید اگه بره می میرید و از تصور نبودنش نفستون بند میاد، بعدا از فکر به اینکه اصلا چرا بین این همه آدم با همچین آدم اشتباهی بودین نفستون بند میاد… کاری نکنین که وقتی نزدیک ۳۰ میشید و تازه متوجه اهمیت سال های جونیتون میشین بفهمید عمرتونو حروم کردین..

گوش کردم وُیسات‌و ساعت ۰۴:۳۸ دقیقه‌یِ صبح. فکر کردم بهت، به اولین باری که باهم حرف زدیم، غم بود و من بودم تو نبودی، فکرت بود. یادم اومد اون دوستت دارمِ اولت‌و، اولین باری که صدا کردی اسممو، غم بود و من بودم تو نبودی، دلتنگیت بود. لبخند زدم وقتی یادم اومد حرفات، غم بود و من بودم تو نبودی، خیالت بود. قلبم به تو فکر می‌کرد خوشحال بود، غم بود و من بودم تو نبودی، غصه‌ات بود. فکر کردم به ماهِ چشمات، به آغوشِ دستات، به تو به لبخندات، غم بود و من بودم تو نبودی، عکسات بود. بارون می‌بارید آسمون غمگین بود، فکرم پیشِ تو بود، غم بود و من بودم تو نبودی، جایِ خالیت بود. فکر کردم به صدات، به قلبم موقعِ شنیدنش، غم بود و من بودم تو نبودی، غمام بود. فکر کردم به دوریت، به نبودنت، به صبوریت، غم بود و من بودم تو نبودی، رفتنت بود. یادم اومد قشنگیِ لبخندتو، شنیدم انگار صدای خنده‌هاتو‌‌، غم بود و من بودم تو نبودی، تصورت بود. فکر کردم به اسمت، به میمِ مالکیت‌ش از زبونِ من، به اینکه چقدر دوست دارم صدات کنم، غم بود و من بودم تو نبودی، بغض بود‌. فکر کردم به تو به خودم، به ما که افتادیم دور از هم، غم بود و من بودم تو نبودی، جدایی بود. فکر کردم به آینده، به رویاهام که هستی یکی از اونها، غم بود و من بودم تو نبودی، اشک‌هام بود. فکر کردم به قلبت، به اینکه خالی شده از من، غم بود و من بودم تو نبودی، تنهایی‌م بود. فکر کردم به تو دمِ صبح، خورشید نبود ماه بود، من بودم و غم بود تو نبودی، عشقت بود.

https://www.instagram.com/p/C2PtR1jMknB/?igsh=cnVzdHA3Z21mNzk0 دلم میخواست تو این کلاس درس بخونم 😍🥺🙌🏻 شماهم ؟