music_khob

جناب قبانی میگه: عشق وابسته به یک چیزه؛ «توجه». میگه: اگه کسی بهت گفت دوست دارم؛ ولی بهت توجه نکرد، بدون که دوستت نداره. ولی اگر کسی حواسش بهت بود؛ از غصه ت غمگین شد، تو جمع ها نتونست بهت بی توجه باشه و همیشه پیگیرت بود، حتما دوستت داره...

کلی آهنگ گوش کردم، با دوستام حرف زدم، عکس‌هایِ آلبوم رو دیدم، رفتم بیرون تو بازار وایستادم دختر بچه‌ای که داشت با عروسکش حرف میزد رو نگاه کردم، قدم زدم، به صدایِ خنده‌یِ بچه‌ها گوش کردم، رانندگی کردم، رفتم خرید، زنگ زدم با دوستم حرف زدم، کتاب خوندم، آشپزی کردم، لباسارو اتو کشیدم، آسانسور و ول کردم از پله‌ها ده طبقه رو رفتم بالا، چایی دم کردم، از پنجره خیره شدم به شهر و آدما، به گُل‌ها آب دادم، خونه‌ رو که مرتب بود ریختم به هم و دوباره چیدم، دو ساعت فیلمی که اصلا دوستش نداشتم رو دیدم، شعر خوندم، لباس‌هایِ تمیز رو دوباره شستم، نشستم از تو نوشتم و تو همه‌ی این ساعت‌ها و حینِ انجام دادنِ همه‌یِ این کارها، هزار بار گوشیم رو چک کردم! که ببینم بهم فکر کردی و اومدی سراغم یا نه؟! من همه‌یِ این مدت داشتم وقت‌کُشی میکردم که تو خودتو بهم برسونی؛ زنگ بزنی، پیام بدی، بیای دیدنم، چه میدونم. خلاصه که نجاتم بدی از دست اشکایی که دم به دقیقه تو چشمام حلقه میزنن و بغضایی که منو تا مرزِ خفگی می‌برن. اما تو؟! تو دقیقا چیکار کردی؟! هیچ‌کار. تو هیچ‌کاری برای نجات دادنِ منی که از غصه‌یِ نبودنت داشتم جون می‌کَندم، نکردی. تو منو ول کردی با غم‌ها و فکر و خیال‌هایی که روم آوار شده بودن؛ با دردی که آتیش به قلبم زده بود رهام کردی و تا می‌تونستی دوییدی و ازم فاصله گرفتی، تا یه وقت گرمایِ قلبی که داشت از دوریِ تو می‌سوخت، اذیتت نکنه! تو با دست‌هایِ خودت من‌و کشتی‌؛ تمومم کردی با رفتنت.

+قشاع ینی چی؟ -تاحالا کسی توی زندگیت بوده که نه بشه تحملش کرد، نه بشه ازش کند، نه بشه فراموشش کرد، نه بشه واسه همیشه داشتش؟ +آره، چطور؟ -همین یعنی قشاع. دردی که درمان نداره. دردی که آدمو از درمان نا امید میکنه...

نمیدونم. حسابِ دفعاتی که دلم براش تنگ شده، از دستم در رفته؛ نمیدونم چند بار شد که تو این مدت رفتم براش بنویسم "دلم برات تنگ شده" و نتونستم، چند بار خواستم "شماره‌ش رو بگیرم" و نتونستم، چند بار خواستم بهش بگم "میشه حرف بزنیم؟" و نتونستم، چند بار خواستم بهش بگم "میشه یکم اینجا پیشِ تو باشم؟" و نتونستم، چند بار خواستم بهش بگم "میشه یه چیزی بگی من آروم بشم؟" و نتونستم، چند بار خواستم بهش بگم "میشه با من حرف بزنی؟ و نتونستم، چند بار خواستم بهش بگم "میشه از دستِ بقیه فرار کنم و اینجا پیشِ تو باشم پناهگاهِ امنم؟" و نتونستم، چند بار خواستم بهش بگم "میشه چند دقیقه با تو باشم؟ میشه یه کاری واسه این دلتنگیِ من بکنی؟ میشه نجاتم بدی؟ من دارم از دلتنگی تموم میشم، میشه با حرفات بغلم کنی؟" و نتونستم. نمیدونم چند بار شد که خواستم بیام باهات حرف بزنم، ازت بخوام تو وُیسات اسممو صدا بزنی، برام بخندی تا صدایِ خنده‌هاتو بشنوم و جون بگیرم، باهام شوخی کنی و باهم بخندیم؛ مهم نبود درباره‌یِ چی، اما من حتی دلم می‌خواست اصلا راجع به پرت‌ترین و بی‌ربط ترین چیز‌ها باهم حرف بزنیم، ولی فقط حرف زده باشم باهات، کنارِ تو باشم، با تو باشم و انقدر ازت دور نباشم. دلتنگی مثلِ یه سوزن تو گلوم گیر کرده که داره کم کم جونمو میگیره! شاید زیاد طول نکشه، شاید اصلا تا اومدنت من نتونم دووم بیارم، ولی ازت می‌خوام اگه که من تموم شدم از دلتنگی، تو ادامه‌یِ من باشی تو این زندگی.

الان اونجاییم که فریدون مشیری میگه: "رک بگویم از همه رنجیده‌ام، از غریب و آشنا ترسیده‌ام، بی خیالِ سردی آغوش‌ها من به آغوش خودم چسبیده ام."

#کد ۱۱