یه مشت کصخل | Bunch of Retards

کیرم اذان می‌گوید… ای آیییییی… کیرم اذان می‌گوید… آری، این زبانِ گوشت و خشم است که فریاد می‌زند: "الله‌اکبر!" و چه بزرگ است این نعره‌ی بی‌صاحب، که نه از سینه‌ی ایمان، بل از گلوی بلندگوی زنگ‌زده‌ای بر مناره‌ای که برمی‌خیزد. ای جماعت مؤمن! برخیزید! برخیزید که بستر نجس است و گناه، ولی زمین پاک است و قبر فراخ! برخیزید که صبح دمیده است، با بوی تعفن شهوت و فریب و فتوای بی‌وضو! کیرم اذان می‌گوید ای آییی گویی خدا در آلت من حلول کرده است، و از آنجا تکبیر می‌فرستد، گویی مناره در تن من فرو رفته و آسمان را به لرزه انداخته از این دخول بی‌اجازه! ای آیییییی مردم! ای آهوان گم‌شده در بیابان فقه! این صدا که می‌شنوید، صدای هدایت نیست، صدای انزالِ ملک‌الموت است در گوش بشر، اذانی‌ست که نه به سوی خدا، بل به‌سوی غسال‌خانه دعوت می‌کند. نماز، رقص زانوهاست بر گور خرد، سجده، تمرین مرگه پیش از وقت. و ما می‌رقصیم، با تسبیحی از منی، با قبله‌ای که خشتش را ابلیس نهاده، و بر آن نعره می‌زنیم: آییی خدایا کیرم اذان میگوید ای وای -از دفتر «مناحات یک سگ بی‌وضو»