MuTe

پیاده‌روی زیر بارون همیشه منو از صفر به صد می‌رسونه.

‏"رویاپردازی نکن؛ فقط کار امروزت رو انجام بده"

‏مرور صمیمیت‌های از دست رفته نشون میده آدم‌ها غیر قابل پیشبینی‌تر از اونی هستن که بتونی آینده‌ات رو باهاشون متصور شی.

هر چقدر هم که دردناک باشه ‏ولی در نهایت می‌پذیری؛ نه اینکه انتخاب کردی، چون چاره‌ای جز پذیرفتنش نداشتی، اما یه جاهایی وسط زندگی یهو یادت میاد که چرا اینجوری شد؟ چرا اصلا من؟، چرا‌هایی که هیچ‌وقت قرار نیست جوابی براشون پیدا کنی.

"‏اولش فکر می‌کنی امکان نداره بتونی دووم بیاری؛ بعد می‌بینی چند ماه گذشته و هنوز زنده‌ای. درسته که اسمش رو نمی‌شه گذاشت زندگی ولی گویا انسان در نهایت به هر کثافتی عادت می‌کنه."

‏تصمیم درست همیشه سخت و دردناکه؛ ولی درسته.

‏من بهت نیاز دارم، اما اگه نیومدی هم مهم نیست، مثل همیشه تنهایی از پسش برمیام.

‏وقتی که حرمت‌ها شکسته بشه دیگه هیچی مثل قبل نمیشه.

‏همه چیز به مرور و آهسته شکل میگیره. چیزایی که یهویی میفتن تو بغلت، یهویی هم از بغلت میرن.

"‏زندگی که روزای سخت زیاد داره ولی در نهایت چیزی که ما رو نجات میده وجود آدماییه که باهاشون سختی‌هامون رو شریک میشیم و با حضورشون دلمون رو گرم میکنن"

"‏من هیچ‌وقت نمی‌تونم از خودم رضایت داشته باشم. چون اصلاً بهم یاد ندادن که رضایت داشته باشم. از بچگی هیچ‌وقت آپشن «همین که هستی خوبه» نداشتم. همیشه باید بیشتر تلاش می‌کردم، ولی دیگه خسته شدم. واقعاً خسته شدم."

‏ناراحتی که چرا قبلا این همه خریت کردی؟ اینکه هنوز همون خری که ناراحت کننده‌تره.

خب جنگ هم بهش اضافه شد