Gitme...💚

Yemin ederim kendimi görünce moralim bozuluyor.

متاسفانه روانم دیگه یاری نمی‌کنه صبوری کنم، تذکر بدم، یادآوری کنم یا قهر کنم که باهام درست رفتار بشه، فقط حذف می‌کنم.

باشد که همه چیزهای خوب دنبالت بیایند، پیدایت کنند و با تو بمانند...

‏من هم سعی میکنم جدی نگیرم ولی متاسفانه موهام، معده‌م، سرم و اعصابم خیلی جدی می‌گیرن.

عشق میکنم وقتی بهم میگن چرا نیستی کم پیدایی؟ نیستم چون چسبیدم به خودم و زندگیم.

گاهی دلت از کسایی میگیره که فکر میکردی با تمام آدمای دورت فرق داره.

چه حوصله‌ای دارین برای تلافی! به قول محمود درویش: همین تو را بس که من دیگر تو را آنطور که می‌دیدم نمی‌بینم.

در زندگی، دیگر تقریبا هیچ‌چیز را حس نمی‌کنم. نمی‌دانم چه سرم آمده. درد، اقتامگاه شده. درد روی درد. بی حسی به آنچه می‌گزد، می‌توانی بفهمی؟

“دیر میفهمی که با هر نَخی نباید رویا بافت…”

‏بدنم انقدر در حالت بقا بوده دیگه استرس و غم رو اونطور که باید حس نمیکنم، فقط نظاره‌گر و خشمگینم.

مشکلات بزرگن! ولی خدا از همشون بزرگ تره.

از یه جایی به بعد ترجیح میدم تو ذهن همه مقصر باشم تا اینکه قانع شون کنم.

تا می تونيد تنها بمونيد؛ واقعا تنها بمونيد، مگر اينكه يكى باشه كه از تنهايى تون با ارزش تر باشه...

چیزی که قسمت تو نیست بارها و بارها ناامیدت میکنه، تا بالاخره یاد بگیری رهاش کنی.

انتظار دارن تو ساده باشی تو نفهمی تو بگذری تو ببخشی اما خودشون هفت خط عالم باشن.

خیلی قشنگ بود؛ زخم به جز صاحبش، برای کسی درد نداره.

اهلت که باشه اونور دنیام باشه اهلته، اهلت که نباشه تو بغلتم نا اهله!