در میان ستاره‌ها.⋆

نمیتونم دیگه بچه‌ها. هیچ اهمیتی نداره که چه کسی چی می‌خواد فکر کنه بعد از خوندن این پیام. امشب دارم دیوونه میشم. کلمات عاجزن برای بیان دردی که داریم می‌کشیم. نمی‌فهمم چطور اینقدر راحت جوونا رو پر پر می‌کنن. نمی‌فهمم. مغزم جواب نمیده. مغز هیچکدوم از ما برای تحمل این حجم از درد و فقدان پشت سر هم ساخته نشده بود. مغز انسان برای همیشه در حالت بقا بودن ساخته نشده بود. ما برای دیدن مرگ اینجا نبودیم‌. اومده بودیم عشق رو یاد بگیریم. اومده بودیم به معنای بودنمون برسیم.. نه اینکه بخاطر زنده بودن احساس گناه کنیم. ما فقط می‌خواستیم "زندگی" کنیم..