A

مقوا فابریانو یا اسکچ بوک

با هرچی دم دستم باشه کار میکنم زغال طبیعی و کنته ماریس و لموگراف یا کنته پاریس و زغال پژواک و کرتاکالر

سلام آیدین شما با تکنیک زغال هم‌ کار میکنی؟ بعد اگر اره میشه بهم وسایلش رو معرفی کنی؟ و اینکه رو چه کاغذی بهتره کار کنم؟

من اصلا از کلمات و جملات الکی امیدوارکننده و عنگیزشی خوشم نمیاد همیشه حقیقت برام ارزشمندتر بوده چه تلخ باشه چه شیرین چون حقیقته

نظم و باور باهم مهمن

ولی باور مهم تره

نظم مهمه

امید کلاهبرداریه

امید یعنی احتمال، وقتی میگی من امیدوارم یعنی یا میشه یا نمیشه، یعنی خودتو برای هر اتفاقی آماده میکنی که این اصلا کار نمیده، فقط یک چیز کار میده، «باور» امیدوتو تبدیل کن به باور تا تغییراتو ببینی

واقعا این مدت خیلیارو تغییر داد حتی خود من تغییرات هم ظاهری و مخصوصا باطنی بیشتر سکوت میکنی آروم بودن رو دوست داری از جمعیت دوری می‌کنی هرچیزی دیگه براحتی رو مخت نمی‌ره حتی اگه قبلا میرفت از سر صدا دوری می‌کنی رفتار و گفتار آدمارو میسنجی و دقت میکنی بهش و ... من کسی نیستم بطور کلی راجب درونم با همه صحبت کنم ولی این چیزی بود که اکثرا توی خیلیا دیدمش و مشخصه همگانیه

جالبه همیشه هم ی امیدی ته دل آدم هست شمارو نمیدونم من همیشه امیدی ته دلمه شاید خودم رو گول میزنم ولی این امید تنها چیزیه که میشه گفت سرپا نگهداشته بنظرم اگر 1%امید داشته باشی بیشتر به چشم میاد تا 50% چون با خودت میگی چیشده که اون ۱ درصد امید هنوز درونت هست و فکرت رو سمتش میکشونه و شاید همین باعث شه همچنان با پاهای قطع شده سینه خیز حرکت کنی

سیبیل

.

داستان گیتار گرفتن من سر این بود که این آهنگو بزنم و بخونم هر سری گیتارو برمیدارم همینو میزنم میذارم سرجاش