با‌ حُسین باش.

دردت به جونم، خیلی دلم تنگه برات، دورت بگردم، دور تو و سینه‌زنات، من زنده هستم، با خاطرات کربلات.

تو اونی که، بلدی ببخشی، آدمارو اما، آبرو نریزی.

من دردامو به کسی نگفتم، جز خودت که خیلی، پیش من عزیزی.

مثل کتیبه، قلبِ من از اموالته./

حسین جان؛ من نوکر این یکی دو ماه نیستم، من تمام سال، برا تو می‌میرم.

هنگام شهادت امام عسکری، تنها سه نفر حاضر بودند: کنیز و غلامشان و فردی که مردم از او بی‌خبر بودند؛حضرت صاحب‌ الامر. - جلاء العیون، باب۱۳، فصل۱۲.

نه که روضه‌هات، خود سامرات، گریه داره...

سید علی صادقی تعریف میکردن که یه پیرزنی اومد در خونه‌ی امام عسکری"ع" گفت ما یه بچه مریضی داریم رو به قبله شده. حکیمه خاتون فرمود: اون سرمه‌ای که به چَشم حجت بن الحسن‌ع کشیدم بیارید. این زن میگه میل سرمه که به چشم میکشن رو داخل آب زدیم دادیم به بچه‌ شفا گرفت و تا نسل‌های بعد این میل در خانواده‌ی ما بود و هرکس میخورد شفا میگرفت. - العقبری الحسان / بحارالانوار

10:58 تشییع پدر و غیبت صغری صاحب الزمان.

یابن الحسن... قربان آن سری که به زانو نهاده است، امشب امام ما پدر از دست داده است... - سید میلاد حسنی.

یابن الحسن... قربان آن سری که به زانو نهاده است، امشب امام ما پدر از دست داده است...

مصیبت امام حسن عسکری، خیال می‌کنم که خیلی‌ خیلی شدیدتر بود از مصائب آباء مطهّرینش علیهم‌السلام؛ به‌ جهت این‌که دید و رسید به آن‌چه که حضرت رسول فرموده بود که: «غیبت می‌کند، تا پر بشود زمین از ظلم و جور، بعد ظهور می‌کند.»؛ دید که وقتش شده است، چقدر بر او این مطلب سخت بود... امام حسن عسکری به امام عصر فرمود:‌ «یا سیّد اهل‌بیته، در بلاد و... نمان! برو در بیابان‌ها؛ جایی نمان که تو را ببینند و بشناسند و بُکُشند!» - حاج آقا بهجت.

گرفته دلم برای دلت، که هستی عزادارِ داغ پدر...