بایگانی

در این کارِ همایون شجریان بخش‌هایی از سه غزل مولانا را می‌خواند: بیا، کز عشقِ تو دیوانه گشتم وگر شهری بُدَم، ویرانه گشتم ز عشق تو زِ خان و مان بُریدم به دَردِ عشقِ تو، هم‌خانه گشتم چنان کاهِل بُدم، کان را نگویم چو دیدم رویِ تو، مَردانه گشتم چو خویشِ جانِ خود، جانِ تو دیدم ز خویشانْ بهرِ تو بیگانه گشتم فَسانه‌‌‌یْ ‌عاشقان خوانْدم شب و روز کنون در عشقِ تو افسانه گشتم *** به جانِ جملهٔ مستان که مستم بگیر ای دلبرِ عَیّارْ دستم به جانِ جمله جانبازان، که جانم به جانِ رستگارانش، که رَستم عَطارِدوار دفترباره بودم زَبَردستِ ادیبان می‌نشستم چو دیدم لوحِ پیشانیِّ ساقی شدم مست و قلم‌ها ‌را شکستم *** مرا گفتی‌ بِدَر پرده، دریدم مرا گفتی‌ قَدَح بشکن، شکستم مرا گفتی‌ بِبُر از جمله یاران بِکَندم از همه دلْ در تو بَستم .

سراینده و خواننده: سارا سعید

شعر: شفیعی کدکنی آواز: محمد معتمدی ➖➖➖ «ندانم کجا می‌کشانی مرا؟ سوی آسمان، ‌‌یا به خاموش خاک ‌‌و یا جانب نیروانا و نور ‌‌کجا می‌کشانی نهانی مرا؟ ‌‌تو‌ ای جادویِ ظلمتِ جاودان ‌‌تو‌ ای رازِ پنهان ز هر جست و جو ‌‌که آورد آدم تو را از بهشت ‌‌( چو میراثی از بهر فرزندگان) ‌‌کجا می‌بری از نهان‌جای خاک ‌‌در آن هجرت جاودانی مرا؟ ‌‌نیَم در هراس از تو، ‌ای ناگزیر! ‌‌ندانم کجا می‌کشانی مرا؟ ‌‌ندانم کجا ‌‌لیک دانم، ‌‌یقین ‌‌کزین تنگنا می‌رهانی مرا. ‌‌ز سنگینیِ کوله بارِ وجود ‌‌سبک داری‌‌ام دوش و ‌‌آسوده سار ‌‌بری سویِ بی‌سویِ خویشم نهان ‌‌چه بزمی ست آن میهمانی مرا؟ ‌‌نقابیت بر روی و همراه من ‌‌همی آیی و با تو تنها نیَم ‌‌ولی کاش می‌شد بدانم کجا ‌‌نقابت ز رخساره یک سو شود ‌‌در آن لحظه‌‌‌ی ناگهانی مرا؟» .

شعر: شفیعی کدکنی آواز: پرواز همای ➖➖ «ندانم کجا می‌کشانی مرا؟ سوی آسمان، ‌‌یا به خاموش خاک ‌‌و یا جانب نیروانا و نور ‌‌کجا می‌کشانی نهانی مرا؟ ‌‌تو‌ ای جادویِ ظلمتِ جاودان ‌‌تو‌ ای رازِ پنهان ز هر جست و جو ‌‌که آورد آدم تو را از بهشت ‌‌( چو میراثی از بهر فرزندگان) ‌‌کجا می‌بری از نهان‌جای خاک ‌‌در آن هجرت جاودانی مرا؟ ‌‌نیَم در هراس از تو، ‌ای ناگزیر! ‌‌ندانم کجا می‌کشانی مرا؟ ‌‌ندانم کجا ‌‌لیک دانم، ‌‌یقین ‌‌کزین تنگنا می‌رهانی مرا. ‌‌ز سنگینیِ کوله بارِ وجود ‌‌سبک داری‌‌ام دوش و ‌‌آسوده سار ‌‌بری سویِ بی‌سویِ خویشم نهان ‌‌چه بزمی ست آن میهمانی مرا؟ ‌‌نقابیت بر روی و همراه من ‌‌همی آیی و با تو تنها نیَم ‌‌ولی کاش می‌شد بدانم کجا ‌‌نقابت ز رخساره یک سو شود ‌‌در آن لحظه‌‌‌ی ناگهانی مرا؟» .

شعر: شفیعی کدکنی آواز: پرواز همای ➖➖ «ندانم کجا می‌کشانی مرا؟ سوی آسمان، ‌‌یا به خاموش خاک ‌‌و یا جانب نیروانا و نور ‌‌کجا می‌کشانی نهانی مرا؟ ‌‌تو‌ ای جادویِ ظلمتِ جاودان ‌‌تو‌ ای رازِ پنهان ز هر جست و جو ‌‌که آورد آدم تو را از بهشت ‌‌( چو میراثی از بهر فرزندگان) ‌‌کجا می‌بری از نهان‌جای خاک ‌‌در آن هجرت جاودانی مرا؟ ‌‌نیَم در هراس از تو، ‌ای ناگزیر! ‌‌ندانم کجا می‌کشانی مرا؟ ‌‌ندانم کجا ‌‌لیک دانم، ‌‌یقین ‌‌کزین تنگنا می‌رهانی مرا. ‌‌ز سنگینیِ کوله بارِ وجود ‌‌سبک داری‌‌ام دوش و ‌‌آسوده سار ‌‌بری سویِ بی‌سویِ خویشم نهان ‌‌چه بزمی ست آن میهمانی مرا؟ ‌‌نقابیت بر روی و همراه من ‌‌همی آیی و با تو تنها نیَم ‌‌ولی کاش می‌شد بدانم کجا ‌‌نقابت ز رخساره یک سو شود ‌‌در آن لحظه‌‌‌ی ناگهانی مرا؟» .