𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

من اصالتا ادم کنجکاوی هستم. یعنی اگر به من بگویند فلان جا نرو و فلان کار را نکن تا نمیری من میکنم تا ببینم مردن چه شکلیست. احتمالا در ان یکی دنیای دیگر وقتی نمایشنامه زندگی‌ام را برداشتم با گفتن بگذار تجربه کنم ببینم چه میشود خودم را گول زدم و لعنت به من که همان لحظه به نزدیک ترین سطل زباله ممکن پرتش نکردم.

انگار هر کلمه‌ای که از حنجره‌ام خارج و روی زبانم جاری میشد، توده ای میساخت چرکین و منعطف که از اول تا اخر راه گلویم را سد میکرد و سپس از چشمانم بیرون میریخت. فلسفه تمام سخن‌های نگفته‌ام همین بود.

چشم‌هایت را دوست دارم، حتی وقتی که از هم پاشیده‌ شدنم را تماشا میکنند.

هیچ سیگاری، توی دست هیچ‌کسی تاحالا انقدر نلرزیده‌.

دوستت میدارم، تا قبل از رسیدن تمام چیزهایی که به من تحمیل شده‌اند. از تمام قرص‌های توی مایکروفر بگیر تا تمام اشک‌های روی بالشت‌.

گم شدن در خیالت و جا موندن قسمتی از ذهنم را پیش تو دوست دارم. ای کاش هیچوقت چیزی نشه که دلم بخواد همه چیزم رو جمع کنم و ببرم.

_کسی رو داری که نخوای هیچجوره حست بهش تغییر کنه و همیشه خودش باشه؟ +امیدوارم بمونه.

تو به خیالاتت راجب من، بیشتر از خودم اهمیت میدی.

کاش پنجره هم به اندازه من خیالباف بود، تا شاید شب روشن تری را نشان میداد.

تو میتونی به من بال و پر بدی و روز به روز بزرگ و بزرگترم کنی. مثل یه کینه.

«برو هرجا که می‌خواهی برو اما دورتر از یک نفس نرو» عباس معروفی.

زندگی مثل احساس پشیمونی بعد از یه رخداد بده که هرگز روی نداده.

تو مثل حس ترسیدن اما نیاز برای شجاع بودنی، مثل قدم زدن بدون هیچ حجاب اضافه توی کوچه‌های ناامن و متعصب، مثل بیان کردن یه حرف بی واهمه اما نقیض با تمام قانون‌های حاکم، مثل پا گذاشتن روی تمام مرزهای از قبل تعیین شده و خط قرمز‌هایی که روشون رنگ ابی میپاشیم، تو مثل به دست اوردن یه باد مواج و بدون حدو مرزی. تو مثل به دست اوردن نترسیدن از هیچی میمونی. حتی مرگ.