2 692
订阅者
+424 小时
-97 天
-3230 天
帖子存档
2 691
#part87
وسط راه بودم که تصمیم گرفتم دست به لباساش نزنم چون اگر ازش زیگیل میگرفتم زندگیم از همینی که بود افتضاح تر میشد.
یه رکابی از حور برداشتم و به زور کردم تنم.
زخم هام هنوز هم کمی درد میکردن و میسوختن اما هرچی بیشتر میگذشت و قرص بیشتر اثر میکرد کمتر حسشون میکردم.
نگاهی گذرا از توی اینه به خودم انداختم و پاکت سیگار روی کمد رو برداشتم و رفتم بیرون.
بالشتم رو انداختم کنار دیوار و نشستم روی زمین.
دوست داشتم به بدبختی هام فکر کنم اما اصلا حوصلهشون رو نداشتم.
نمیتونستم تمرکز کنم و فقط افکار عجیب و غریب توی ذهنم میومد.
چشمام انگار هر لحظه میخواست بره..
به دود سیگار خیره شدم و نفس عمیقی کشیدم.
حور همچنان داشت با بچه ور میرفت و مثل اینکه اصلا متوجه من نبود.
البته هرازگاهی برمیگشت و نگاهی بهم مینداخت و بعد دوباره مشغول غذا دادن بهش میشد.
فکر کنم داشت از همون نون و چای مسخره شیرین بهش میداد.
_صدای ونگ ونگ احمقانش رو خفه کن.
سیگار رو بدون اینکه ازش کشیده باشم خاموش کردم و دراز کشیدم روی زمین.
طولی نکشید که چشمام بسته شد و خوابم برد.
...
اسمون از هرشب تیره تر بود.
اخرین جمعه شهریور بود و هوا بوی پاییز میداد.
با اینکه شب بود، اما اسفالت و کف زمین همچنان از نور خورشیدی که چندساعت پیش به خواب رفته بود داغ بودن.
شهر، به خصوص قسمتهایی پایینی و خطرناکش به خواب فرو رفته بود و هیچکس جز باد نفس نمیکشید.
سقف یکی از خونه های اجری و اسیب پذیر، زیر تاریکی بیش از حد شب مچاله شده بود و نبض میزد.
نبضی ضعیف و تیره که حالا انگار از زمین کنده شده بود و از جایی غیر از اون خونه خون رو به رگها میرسوند.
از زیر داخلی ترین لایههای خاکی مرطوب و چسبناک.
با وجود تمام تاریکیای که به اون خونه کوچیک کهنه تحمیل میشد، ماه پا توی شب چهاردهم گذاشته بود و به اندازه یه قرص کامل از کینه و شگون شکل گرفته بود.
انقدر تلخ که حتی میشد طرح های تیره درونش رو با چشم دید.
شب جمعه بود و این هفته کذایی بلاخره به پایان میرسید.
حداقل باد سعی میکرد تمام درد و خون این چندروز رو با ضربه از سر و بدن اون خونه جدا کنه.
اما قسمتی بود که حتی طوفان هم، تیرگی درونش رو نمیبرد.
چراغی روشن شد و توجه تمام روح های گرسنه اطراف رو به خودش جذب کرد.
اگر دقت میکردی، میتونستی پژواک ظریفی از ضربه های پیاپی رو بشنوی.
کسی اروم روی زمین داغ و رسوا قدم برمیداشت.
میشد نرمی قدمهای اون استخونهای ظریف رو به خوبی لمس کرد.
انگار که کسی روی روح ادمی مرده، به نرم ترین حالت ممکن باله برقصه.
جایی از شب رفته رفته پا به روشنی میزاشت.
در خونه اروم باز شد و دختری نیمه هوشیار ازش خارج شد.
نگاهی به اطرافش کرد و هوای ازاد و الوده رو نفس کشید.
انگار تحمل امشب براش زیادی سنگین بود.
زخمهای داغ و تازش رو روی تنش حس میکرد، اما انگار دردشون به جایی غیر از تنش چنگ مینداخت.
اگر قرار بود به صورت غزل، لای یکی از دفتر های مولانا نوشته بشه، قطعا جملاتی از شمس میبود.
جایی که معشوقش خیره به چشمهای قهوهای به رنگ تنه کهنسال ترین درخت کنار و نخل از او میپرسید؛
"پس زخمهامان چه؟"
سپس تمام ان ناهمواری های دردمند را لمس میکرد.
دست کم چندثانیه گذشت تا بتواند تسکین ان درد سرتق و نیمه هوشیار را حس کند.
دست عاشقش را گرفت، لاله گوش کنجکاو و ظریفش را بوسید و اورا با گفتن "نور از لای همین زخمها وارد میشود" ترک کرد.
تنها گذاشتنش کمی مرگالود تلقی شد، اما هرچه بیشتر زخم میخورد، بیشتر درد میکشید و میپوسید و از هم میشکافت نور بیشتری ساطع میکرد.
دست کم میتوانست شمسش را، همان خورشید همیشه تابان تمام شب های نارفیق را از لای نی های خیزران پیدا کند.
یا در قونیه، یا سمرقند، و یا درخت نخلی در گرمترین نقطه خوزستان.
دقایقی گذشت تا تمام ان هوای نیمه گرم و نسبتا تازه ریه های به اغما رفته نیمه جانش رو بیداری ببخشه.
نبض پوسیدش دوباره پا گرفت و حالا میشد قوی تر شدنش رو حس کرد.
کاش اروم میگرفت، کاش خفه میشد، کاش میمرد!
اگر خاموشی میگرفت، توجه تمام اون موجودات بدشگون را به خود جلب نمیکرد.
پا روی پله ها گذاشت و اروم حرکت کرد، حالا هرچه نرم تر قدم برمیداشت، رقصش کم تر شیشه خوردههارا پودر میکرد.
زیاد نرفته بود که پاش لیز خورد و بقیه پله هارو با تن کوفته و دردمندش طی کرد.
قبل از اینکه ناله کنه، یا اواز زجه سر بده دستش رو روی دهنش گذاشت و چشماش رو محکم بست.
انگار باید اروم تر روی ان همه تیغ حرکت میکرد.
باید رام تر میبود تا روحشان را از زیر دستش بیرون نکشند.
باید خود را به مرگ و بی وجودی میزد.
استخوانهاش، تمام ان پودر هایی که به زور کنار هم نگه داشته شده بودند، خرد شدنشان را حس میکرد.
شاید سرنوشتش همین بود.
باید از زمین و زمان میخورد.
بلاخره بلند شد، بدون اینکه لباس کهنهش رو بتکونه به سمت باغچه دوید.
18 10月 2023, 19:04
2 691
https://t.me/Elahenashenas/128140
اره همون دیگه خوشم نمیاد 😐😂
17 10月 2023, 06:34
17 10月 2023, ~06:34
2 691
چه فرقی میکند که مرگ از کدام طرف میآید، مهم این است که هر لحظه جان سپردنش بوی تورا میدهد.
16 10月 2023, 20:51
2 691
چنلو بکنید 200 فردا ویدیورو میزارم، به یکی از چندنفری که جوین شه هم فال رایگان هدیه میدم.
16 10月 2023, 17:53
17 10月 2023, ~18:31
2 691
عشق تو جایی میان نوشتههای قدیمی هنوز زندست، حتی اگر من سالها پیش فراموشت کرده باشم.
16 10月 2023, 16:08
2 691
من ممکنه بتونم یه دوست قدیمی یا عشق قدیمی رو فراموش کنم، اما هیچوقت حیوون خونگی هایی که از دست دادم رو یادم نمیره.
15 10月 2023, 17:06
2 691
15 10月 2023, 16:35
17 10月 2023, ~18:31
2 691
#part86
حور_خب، چرا اینارو بهت گفت؟
_نمیدونم.
حور_اگر ابوهادی چون مواد نمیکشی یا حالا هرچیز دیگه ای میخوادت، باید کارایی بکنی که باعث بشه دیگه نخوادت.
_یعنی مواد بکشم؟
حور_نه.
مواد خوب نیست.
_میتونم بدم.
نفس عمیقی کشید و سینی عدس رو برداشت و بلند شد.
حور_به کی؟
_سوال خوبیه.
هیچکس اینکارو نمیکنه، چون من حسابی زشت و احمقم.
حور_کی همچین حرفی زده؟
_همه اینطور فکر میکنن.
عدس هارو ریخت توی قابلمه و گفت؛
_من اینطور فکر نمیکنم.
به هیکل ظریف و قد نسبتا بلندش خیره شدم.
حالا مثل همیشه همون لباس فوتبال استقلالی ابیش رو پوشیده بود و معلوم بود که دوباره توی دروازه ایستاده و واسه گرفتن توپ خودش رو به اب و اتیش زده چون همه جاش زخم و زیلی بود.
_این یعنی تو میخوای من رو بکنی؟
چیزی نگفت و بهم خیره شد.
نشستم سر جام و گفتم؛
_اوه اوه خطرناک شدی.
ابوهادی میگفت بزرگ بشی گوادخونه راه میندازی.
خندید و سرشو انداخت پایین.
از توی یخچال زرد قدیمی پماد و قوطی قرصی در اورد و اومد سمتم.
حور_میخوای خودت بمالی پماد؟
_نه.
بنظرت دستم به کمرم میرسه؟
چیزی نگفت و اومد کنارم روی زمین نشست.
حور_این پماده مال جای زخم و اینجور چیزاست.
و تاریخ مصرفش مال سه سال پیشه.
_اشکال نداره فوقش منم مثل عدساتون لولو میزنم دیگه.
دراز کشیدم روی زمین که شروع کرد به پماد زدن به زخمام.
ناخوداگاه فکرم رفت سمت گوشیم که ابوهادی انداخته بودش توی اب.
مطمئنم سوخته بود و دیگه نمیشد استفادش کرد.
این یعنی دیگه هیچوقت قرار نبود تینا و اوا و یا بقیه رو ببینم.
تنها دوستایی که داشتم و تنها راه ارتباطیم با دنیای بیرون و فرارم از این جهنم دره برای همیشه از بین رفته بود.
قطعا ابوهادی حتی سیمکارتم رو هم شکسته بود.
قرار بود همه چیز از اینی که هست سخت تر بشه.
همیشه به انسه میگفت اگر یه روزی سرم به سنگ بخوره و بخوام گستاخی بکنم یا دم در بیارم حتی استخونام رو میکشنه و فلجم میکنه تا بشینم سر جام و نتونم فرار کنم.
میگفت که اگر یه روزی جایی برم تا اخر کره زمین دنبالم میاد و پیدام میکنه.
من هیچوقت هیچ راه فراری نداشتم و از این به بعد همه چیز سخت تر هم میشد.
حالا که گوشی و سیمکارت نداشتم قطعا از بیرون رفتن و ارتباط با بقیه خبری نبود.
دیگه مطمئنا حتی پولی بهم نمیداد که بخوام باهاش کاری بکنم.
قرار بود واسه هر کاری که میکنم بیشتر از قبل جواب پس بدم.
باید توی خونه زندانی میشدم و احتمالا انقدر من رو توی مراسمات جنگیریش میبرد و از انرژیم استفاده میکرد که دیوانه میشدم و در اخر وقتی که دیگه هیچ نیرویی نداشتم یا من رو میکشت، یا مینداختم دیوونه خونه و یا شوهرم میداد.
با فکر کردن به همه اینا دوباره حس بدی که داشتم سراغم اومد.
نشستم روی زمین و به زور گفتم؛
_بسه.
حور_دردت میاد؟
_اره.
داشتم به اون لاشه گنجشکی که پیرزن بهم داده بود فکر میکردم.
اون تنها و اخرین امیدم بود.
با اینکه نمیدونم چجوری قرار بود اثر کنه اما بلاخره ممکن بود یه فایده ای داشته باشه.
حور_این قرصا واسه دردن.
خیلی قوین.
فقط خواهش میکنم حواست باشه، هیوا با همینا معتاد شد.
نگاهی به قوطی سفید رنگ و بدون نوشته انداختم.
_این چیه؟
حور_ترامادول.
اسمش بنظر اشنا میومد.
_مثل استامینوفنه؟
حور_جز داروهای مخدر داره.
به زور گیر میاد، هیچ جا بدون نسخه نمیدن.
ابروهام پرید بالا و با در قوطی رو باز کردم و یه قرص برداشتم و بهش خیره شدم.
رنگ ابی خیلی قشنگی داشت.
گذاشتمش روی زبونم و قورتش دادم.
حور با نگرانی زل زده بود بهم.
حور_خواهشا حواست رو بده.
اگر ابوهادی بفهمه دوتامون رو تیکه تیکه میکنه.
سرم رو تکون دادم و دراز کشیدم روی بالشت.
به سقف پر از ترک خیره شدم و گفتم؛
_همه چیز رو درست میکنم.
حور_چطوری؟
چیزی نگفتم و نفس عمیقی کشیدم.
هیچ ایده ای نداشتم..
امیدوار بودم امشب مجبور نشم برم خونه.
نیاز داشتم شب رو همینجا بمونم تا شاید برای چند ساعت هم که شده ارامش بگیرم.
اصلا ارامش نه، فقط از استرس تا صبح کابوس نبینم.
لازم بود دور از اون موجود نحس باشم، حتی زیر یه سقف بودنمون هم اذیتم میکرد..
نگاهم رو به شکم لختم دوختم.
حالا حس میکردم که نسبت به چندماه پیش کمی لاغر تر شدم.
پوستم کبود بود و بعضی از قسمتهاش زخمی بود.
انگار که به خاطر فشار زیاد ضربه ها پوستم ترک خورده و پاره شده بود.
قرصی که خورده بودم خیلی زود اثر کرد و بعد از بیست دقیقه کمی خمار شدم.
حور پسر زشت و سیاه سوخته هیوا رو بغل کرده بود و سعی میکرد ارومش کنه.
مثل اینکه تا قبل از اینکه صدای گریش بلند بشه توی اتاق هیوا خواب بود.
نگاهی به سرتا پاش کردم و گفتم؛
_مادرش کجاست؟
شونشو انداخت بالا که گفتم؛
_احتمالا رفته واسش خواهر برادر بسازه.
حالا حس میکردم که پماد روی زخم هام خشک شده و کمی سردم شده بود پس رفتم توی اتاق هیوا تا چیزی پیدا کنم بپوشم.
14 10月 2023, 19:08
