کیش نیدز | Kish Needs

کشتی‌ای مملو از مسافر، گرفتار طوفانی سهمگین شده بود و هر لحظه خطر غرق‌شدنش بیشتر می‌شد. عده‌ای فقط به فکر نجات جان خودشان بودند؛ عده‌ای در همان آشوب، فرصت را غنیمت شمرده و به فکر غارت اموال و ثروت دیگر مسافران افتاده بودند؛ عده‌ای اما از جان خود می‌گذشتند تا دیگران را نجات دهند؛ و گروهی هم با تمام توان تلاش می‌کردند کشتی را سرپا نگه دارند تا شاید همه با هم از طوفان عبور کنند. اما عجیب‌تر از همه، عده‌ای بودند که نه‌تنها دستی برای نجات دراز نمی‌کردند، بلکه انگار تمام تلاششان این بود که کشتی زودتر غرق شود؛ حتی اگر خودشان هم یکی از سرنشینان همین کشتی بودند! حکایت بعضی پیج‌های زرد خبری این روزها دقیقاً حکایت همان آدم‌هاست؛ یک روز به نعل می‌کوبند و روز دیگر به میخ. هرجا منفعت و بازدید بیشتری باشد، همان‌جا می‌ایستند؛ حتی اگر نتیجه‌اش ناامیدی مردم، التهاب بیشتر و ضربه‌زدن به همان شهری باشد که نامش را وسیله رشد رسانه خود کرده‌اند. نقد کردن حق رسانه است؛ مطالبه‌گری وظیفه رسانه است؛ گفتن مشکلات هم ضروری است. اما میان «نقد برای اصلاح» و «تخریب برای دیده‌شدن» فاصله زیادی وجود دارد. رسانه‌ای که از بحران تغذیه می‌کند، از هر اتفاقی خوراک جنجال می‌سازد و برای چند هزار بازدید بیشتر، مدام بر زخم‌های شهر نمک می‌پاشد، دیگر نمی‌تواند پشت واژه‌هایی مثل دلسوزی و مطالبه‌گری پنهان شود. اگر واقعاً دلسوز این کشتی هستید، سوراخ‌کردن بدنه‌اش اسمش مطالبه‌گری نیست. و یادتان باشد؛ وقتی کشتی غرق شود، فرقی نمی‌کند چند فالوور دارید، چند خبرتان وایرال شده یا چند نفر برایتان دست زده‌اند؛ شما هم سوار همین کشتی هستید.